
Chemical Poetry is het derde album van Avaland dat opereert vanaf 2020. Het is het vervolg op Theater Of Sorcery (2021) en The Legend Of The Storyteller (2023). In deze duistere fase van het verhaal belandt protagonist Aylan Wilstorm in een cruciale confrontatie met de Dood in de ‘Necrolands’. Binnen de rijke mythologie van Avaland is de Dood een dochter van de Tijd (een personage dat luisteraars al leerden kennen via de eerdere singles “Sail On”, “Destiny Call” en “Faded Away”). “De Dood is geen tiran, maar een zachte gids. Ze loopt zij aan zij met de zielen van de overledenen en leidt hen weg van de leegte, het eeuwige pad van de Tijd op. Hoewel ze de meeste levenden angst inboezemt, is ze in werkelijkheid een vriendelijke godheid; ze roept mensen pas bij zich wanneer hun tijd gekomen is. Ze staat voor rechtvaardigheid en wijsheid, en ze is de stilte die het lied van het Leven compleet maakt, aldus zanger Adrien G. Gzagg die samen met Jeff Kanji de vocalen voor zijn rekening neemt. De brute deathmetalgrunts (en clean vocals) komen echter van gastzangeres Hell Bohdanoca (Ignea).
De muziek op het nieuwe album is niet vernieuwend ten opzichte van het vorige werk. Het laveert nog altijd op de grens van musical en rockopera en invloeden uit de powermetal, jaren 80-rock en deathmetal zijn naadloos vervlochten in het kenmerkende geluid.
When The Night Comes Alive is meteen een goede binnenkomer. Het is toegankelijk en erg melodieus en aan de musicalkant breekt dit zeker potten. Maar zoals gezegd is de grens naar de rockopera gemakkelijk overgestoken. De compositie kent een uitstekende opbouw waarbij je als luisteraar steeds getrokken wordt naar het totaalgeluid. De powermetal krijgt meer vorm in Destiny Calls, een compositie die heel eenvoudig naast werk van Avantasia en Ayreon kan en mag bestaan. Centrale punt in de compositie is zeker het refrein dat omringd wordt door uptempo powermetal en het sterke gitaarspel van Lucas Martinez. De tweede helft wordt gekenmerkt door de samenzang tussen zanger en zangeres en goede samenzang in het refrein. Daarbij komen de orkestrale arrangementen in deze helft ook naar voren. Het zorgt voor spanning en afwisseling.
Hoe eenvoudig kan het trouwens zijn om powermetal naar een groter publiek te brengen. Met Alchemy weet Avaland dit voor elkaar te krijgen. De compositie luistert als een muzikaal sprookje waar Tobias Sammett het alleenrecht op scheen te hebben. De veelzijdigheid van Avaland is daarbij ook duidelijk wanneer Beauties & Beasts in een soort van ‘swing’ uit je boxen komt. Het neigt naar de muziek uit de film Corpse Bride. De stijlwisselingen vliegen je om de oren en de gitaarsolo na vier minuten past in het ‘swingplaatje’, inclusief het blazersensemble. Na deze verrassende compositie neemt de powermetal het weer over in To Fool A Witch. Het blijft allemaal netjes en toegankelijk en Adrien en Jeff zorgen met een helder en goed stemgeluid het verhaal gaande. Maar ook hier kun je niet rustig achterover leunen, want er gebeurt van alles in vier minuten. Stevige riffs, schone zang, sterke gitaarsolo’s en een ferme groove wisselen elkaar in rap tempo af. Het einde is een mooi opstapje naar het uptempo Fate. Producer Joost van den Broek heeft hier de knoppen op maximum gezet om een vol geluid neer te zetten. Dit is powermetal pur sang. Het tempo ligt hoog, de samenzang is goed en het refrein is zo’n verse meezinger. Het einde is sterk orkestraal en loopt mooi over naar het ingetogen pianospel in Ascension. Zang en piano blijven een sterk duo om sfeer neer te zetten en een start te maken met Sail On. Ergens horen deze laatste drie composities bij elkaar als één track. Het is weliswaar zwaarder van karakter en langzaam maar het past allemaal bij elkaar. Liefhebbers van Ayreon kunnen bij Sail On hun hart ophalen. Het is vooral de sfeer die gecreëerd is en het aansprekende refrein die de show stelen hier. Alle elementen van een goede rockopera kun je in Sail On vinden, dat is uitgegroeid tot één van mijn favorieten.
Face The Eternal is een van de singles die al eerder is uitgebracht. Face The Eternal is een single waarin de jaren 80 en deathmetal hand in hand gaan. In eerste instantie waren de leden van Avaland absoluut niet tevreden met Face The Eternal, maar de melodeathriff bracht uitkomst en zodoende is de single uitgegroeid tot een (head)banger op het album. Dan is Trinity weer heel wat anders. De zang bij de start doet denken het stemgeluid van Anneke van Giersbergen en bij het beluisteren kom ik steeds terug bij het meesterwerk The Theory Of Everything van Ayreon. Het geeft me eenzelfde gevoel. Het is een opera in een opera. Hoewel het gevoel al genoeg gekieteld is, weet Avaland nog een ballad volgens het boekje uit de hoed te toveren. Mooi en veilig om daarna met Faded Away het album in stijl af te sluiten. Je mag hier alles verwachten wat je in het afgelopen uur al voorbij hebt horen komen. Een powermetalAvantasiacompositie met gevoel en ballen. Je kunt je nog heerlijk laten onderdompelen in het verhaal van Avaland en met dit derde album weet Avaland zich in de kijker te spelen en vestigt de band zich in het rockoperagenre als volwaardige speler.