In 2023 bracht de Belgische deathmetalband Carnation Cursed Mortality uit. Dat was in veel opzichten een stijlbreuk: meer progressieve invloeden, cleane vocals, clean gitaargeluid en keyboards. Tegelijk was er een nieuw bandlogo en frontman Simon zag er op het podium helemaal anders uit dan voorheen. Het was alsof Carnation zich opmaakte om de stap te zetten naar een breder publiek.
Die ommezwaai wordt helemaal teruggedraaid op het nieuwe album Symphony In Flesh. Het oude bandlogo staat op de cover en op de bandfoto’s zien we Simon zoals we die van vroeger kenden. Muzikaal is het eveneens een terugkeer naar de eerder oldschool-deathmetal waarmee Carnation groot geworden is. De beweegredenen van de terugkeer, dat is voer voor de interviews die de band ongetwijfeld zal geven. Maar aan het album hebben we ook al een hele kluif.
Er is bijvoorbeeld wel het opvallende gegeven dat dit de eerste release is van Carnation in eigen beheer. De band nam afscheid van Season Of Mist na drie albums en een EP. Wel blijft de band heel ambitieus: van het album zijn nu al vier singles met een clip uitgebracht. Op Symphony In Flesh gaat Carnation dan ook uit van zijn eigen, bewezen sterkte.
Helemaal puur oldschool klinkt Carnation nu misschien ook weer niet altijd op dit vierde album. Er zit een frisse, melodieuze toets in een paar tracks. Maar voor het overige is dit oldschool deathmetal zonder filter, met de energie en groove van de hoogdagen van het genre, in de jaren ’90. Snel en über-agressief. Ik kan deze terugkeer naar de roots wel waarderen. Vernieuwend is dit voor geen meter, maar herkenbaar en prachtig uitgewerkt, dat is het zeker wel. Ze hebben hun ‘oude’ sound nog wat uitgekristaliseerd: zwaarder, scherper, intenser en met meer groove. Ook in de lyrics en in de songstructuren zie je de band opleven nu ze terugkeren naar hun roots.
De vier singles van Symphony In Flesh zijn prima ambassadeurs voor het album: het groovy en soms atmosferische Labyrint of Silence (over een innerlijke strijd die gevoerd moet worden), Flesh-Eating Frenzy (over het overnemen vana gedachten door iemand op te eten), Kingdom of Dreams en Blackmouth (over de constante stroom van negatieve opmerkingen op social media). Heel leuk is Legacy of the Forefathers, een ode aan de deathmetal-pioniers van liefst 11 minuten. Een ambitieuze track die omwille van zijn lengte misschien niet vaak op festivals zal gespeeld worden, maar voor de liefhebbers is het een orgie van agressie en riffs.