Gorod heb ik altijd gezien als het Franse antwoord op het Duitse techgeweld van Obscura. Doch op hun nieuwe album, genaamd The Ember Gone, gooit de band het roer om en begeeft het zich in meer progressieve wateren. Eens kijken wat het resultaat is van deze muzikale koerswijziging.
Echt als een verrassing komt de bovengenoemde wijziging van spijs niet, want op het vorige album kwam Gorod al een pak minder extreem voor de dag. Deze koers wordt op The Ember Gone verder uitgebouwd met een aantal muzikale juweeltjes tot gevolg. Op opener Signs wordt nog steeds op hoog niveau gemusiceerd, maar de band heeft geen eindeloze hoeveelheid gitaarsolo’s en blastbeats nodig om hun punt te maken. De nadruk ligt meer op goede nummers waarbij Gorod meer probeert te doen met minder. Forgiveness en Regret zijn uitstekende voorbeelden van deze aanpak.
Degene die het meest profiteert van de geboden ruimte is zanger Julian ‘Nutz’ Deyres. Met zijn gevarieerde vocalen weet hij nummers als Crimson, Ignite en Ember naar een hoger niveau te tillen. Ook de rest van de band laat zich niet onbetuigd en strooien met effectieve riffs, gevarieerde melodieën en heerlijke tempowisselingen.
Meer prog en minder melodeath is het devies op The Ember Gone. Ergens is het jammer dat Gorod steeds meer de scherpe randjes van hun muziek kwijtraakt, maar aan de andere kant wordt dit ruimschoots goedgemaakt met een meer volwassen aanpak en dito muzikale diepgang. Kortom, The Ember Gone is het product van een succesvolle transformatie.