Bij het Zweedse Maha Sohona staan lome stonerrock en logge gitaarpartijen centraal. De productie laat ruimte voor rafelrandjes, maar het drumgeluid (vooral de snare) heeft er onder te lijden. Het klinkt beter dan een demo, maar heeft wel vergelijkbare eigenschappen. Nu past dit geluid in de sfeer die A Dark Place uitstraalt. Toch was het beter geweest om er meer aandacht aan te besteden. De band houdt met hun muziek het midden tussen Alice In Chains, een klein vleugje Tool (vooral op Visions) en, zoals gezegd, heel veel logge en psychedelische stonerrock. Dat gaat de Zweden aardig af, zonder echt te vlammen. De nummers klokken regelmatig tegen de acht tot meer dan tien minuten. Alleen Uddh scoort een magere vier minuten. Het laat horen dat de band potentie heeft, want de nummers blijven de aandacht best goed vasthouden. Zonder overigens dat er nu een echt wereldnummer tussen zit. Probleem blijft dat de band, mede door die dunne productie, niet op haar best klinkt. De zang is terughoudend in de mix gezet en het had bij vlagen allemaal net even wat feller mogen klinken.