Een plezierige nazomerdag in de Beierse Alpen is wellicht niet het beste moment om melancholieke muziek te beoordelen, maar het Amerikaanse doom/deathmetal gezelschap Mother Of Graves heeft een plaat uitgebracht dat onder alle weersomstandigheden de aandacht opeist. Eens kijken wat The Light That Keeps Us zo memorabel maakt.
Het is niet dat Mother Of Graves iets revolutionairs doet op The Light That Keeps Us. Nummers als Eventide Angel, The Silent Weight Of The Stars en A Moonlit Tryst passen naadloos in het stramien dat ooit door My Dying Bride, Paradise Lost en Novembers Doom is gecreëerd. Het is de aandacht voor kleine details, het schrijven van pakkende composities en de oprechte manier hoe woede, wanhoop, berusting en melancholie in de muziek is verwerkt.
Spaarzaam ingezette keyboards geven nummers als Wingless Soul, Through The Pale Shade en het titelnummer net even dat extra stukje emotie, waardoor de muziek echt door merg en been gaat. Tegen de achtergrond van treurige melodieuze gitaarlijnen loodst de krachtige grunt van Brandon Howe de luisteraar door de inktzwarte duisternis van The Light That Keep Us. Het album wordt in stijl afgesloten met het zeer melancholieke The Beggar’s Allegory en het meeslepende The Endless Climb. Let vooral bij het laatste nummer op de zeer effectief ingezette vioolpartij in de beste My Dying Bride-traditie.
De kracht van The Light That Keeps Us is gelegen in de memorabele nummers vol met smaakvolle kleine details en de oprechte emoties. De liefhebber van het betere doom/death zonder overbodige franje weet genoeg!