Motorpsycho heeft reeds vele muzikale wegen bewandeld, maar alle verschillende genres worden met enorm veel passie en kunde ten gehore gebracht. The Gaia Space Corps is weer eentje waarin de stevige rock uit de begin zeventigerjaren als inspiratiebron kan dienen; dat zijn direct al pluspunten!
Vanaf het begin wordt je als luisteraar direct overrompeld door het zeer stevig binnenvallende Fanny Again, Or?; heerlijke riff, waanzinnig gedreven baslijn en indrukwekkende drumpartijen! In ruim drie minuten wordt hier even een stukje klasse vroeg-seventies rock neergezet. Ditmaal zijn trouwens alle nummers qua speeltijd erg behapbaar; de langste (The Oracle) is net iets over de zeven minuten. Als groot liefhebber van de meer uitgesponnen nummers met lange, intensieve, instrumentale escapades, kan ik toch niet anders dan heel veel respect hebben voor deze mannen, hoe ze in deze relatief (voor hun doen) korte nummers, toch zoveel expressieve muzikale lekkernijen hebben kunnen toevoegen; dit is toch weer smullen! Zeven tracks boordevol pakkende riffs, groovende baslijnen, wervelende drums en korte, maar spetterende solo bijdragen in zeer smakelijke, echte liedjes. Nummers met kop en staart, waarbij de typische seventies melodieën en zanglijnen heel kundig in een stevig rock sausje met hier en daar een portie psych verpakt worden. Enkele absolute aanraders; de eerder genoemde pakkende opener, de georganiseerde chaos van TSMcR, of de in eerste instantie iets rustiger aandoende nummers als The Hornet of The Oracle, waarin zoveel “verborgen” details te horen zijn. Ach, eigenlijk zijn alle nummers geweldig en kan ik morgen weer anderen aanraden. Dit album is er weer eentje die direct pakt en daarna ook nog alleen maar verder groeit. Is er dan niets negatiefs te melden? Jazeker wel; dit album duurt veel te kort! Krap zesendertig minuten, die voorbij zijn voordat je het weet. Nog maar weer een keer opnieuw dan …