Motsus maakt sinds 2012 de wereld een stukje aangenamer met hun instrumentale stonermetal. Hun nieuwe album Atlas is een nieuwe, grote stap vooruit voor het Belgische trio.
Hoogtepunten van de voorbije 14 jaar zijn voor Motsus het debuut- en conceptalbum Oumuamua in 2018 en hun passage op Alcatraz in 2022. Dit is duidelijk niet de meest productieve band, maar gitarist Tom heeft het dan ook heel druk met zijn label Polder Records (Cowboys & Aliens, Gnome, Mould, …). Ook concerten lijken bij Motsus eerder in golven te komen dan in een constante stroom. Dit tweede album zorgt voor een nieuwe golf van optredens in Vlaanderen.
Het nieuwe album van Motsus werd opgenomen in de Dunk!Studios in Zottegem. De productie was in handen van Karl Daniel Lidén, drummer van Dozer, Greenleaf en A Swarm of the Sun. Op Atlas gaat Motsus nog verder in de richting van de doom, hoewel de stoner-vibe zeker nog tastbaar aanwezig is op zowat elke track. De vijf tracks (en intro) zijn hypnotiserend en bezwerend. Andere adjectieven die ons bij het beluisteren te binnen schieten, zijn atmosferisch, fuzzy, psychedelisch en epic.
Driver is een instrumentale mantra-met-een-versnelling. Duna opent met expressieve percussie en wat Midden Oosterse geluiden om daarna heel donker en dreigend open te bloeien en dan naar het einde terug te keren naar die slangenbezweerder-sound. Nice Exploder Pt. II (op Oumuamua staat Pt. I van deze track) krijgt tien minuten om het hele verhaal te vertellen en daarvan is geen seconde te veel. Short Notice is een Motsus-klassieker op de concerten die pas nu officieel in de studio werd vastgelegd. Er bestond al wel een demoversie van deze track, uit 2013. Met net iets meer dan 2 minuten is deze versie het veruit de kortste en meteen ook de snelste track van Atlas.
Mijn favoriete track van Atlas is het nu eens slepende en dan weer versnellende Turboslak. Een heel raak gekozen songtitel dus. Motsus krijgt nog wat bonuspunten toebedeeld voor het leuke artwork van Tom.
Op Atlas verkent Motsus nieuw terrein. De band heeft een hele evolutie doorgemaakt sinds Oumuamua en dat vertaalt zich in soms gedurfde keuzes en een meer eigen gezicht. Wie toch liever gewoon wat referentiebands heeft, moet denken in de richting van Atomic Vulture, Fire Down Below, Sleep, Electric Wizard, Belzebong, My Sleeping Karma, Colour Haze, …