De laatste jaren heeft Puscifer bewezen dat scherp gebrachte humor en kwaliteit elkaar uitstekend kunnen versterken. Vijf jaar na het meer electro georiënteerde Existential Reckoning volgt nu Normal Isn’t. Een terugkeer naar meer elektrische gitaar, zonder de dynamiek en kenmerken van de voorganger te verliezen. Eigenlijk zit het wat betreft geluid een beetje tussen Existential Reckoning en het meer rockende Money Shot in. Het dynamische trio achter de band bepaald de richting. Wat vooral weer opvalt is de uitstekende samenzang tussen Carina Round en Maynard James Keenan. Ze vullen elkaar perfect aan. Door gebruik te maken van klanken in plaats van tekst is de zang regelmatig een muziekinstrument. Het gitaargeluid van Mat Mitchell is, net als zijn spel op synthesizer, herkenbaar en dodelijk effectief. De nummers zitten vol met kleine twists, breaks en verrassingen. De gelaagdheid van de muziek wordt in evenwicht gehouden door meezingbare refreinen en dynamisch drum en baswerk. Live met dank aan Josh Moreau (bas) en Gunnar Olsen (drums). Maar ook Greg Edwards (bas), Sarah Jones (drums), Tony Levin (bas op Normal Isn’t en Seven One), Danny Carey (drums op Seven One) en Ian Ross (de vader van Atticus Ross, die de tekst spreekt op Seven One) leveren hun bijdrage. Hoewel de band het zelf heeft over Goth, postpunk en punk invloeden blijft het vooral Puscifer zelf die de klok slaat. De band heeft namelijk door de jaren heen een eigen geluid weten te realiseren. Of het nu direct(er) (Self Evident, A Public Stoning en Mantastic), zacht (Thrust, Bad Wolf, ImpetoUs en The Quiet Parts) of enigszins bevreemdend (Seven One) is. De live mix van het felle The Algorithm laat horen wat hun optredens al eerder lieten zien en horen. Puscifer is ook live geweldig (goed op elkaar ingespeeld).