Shoegaze is, dankzij Tik Tok hot bij de kids. Dat was goed nieuws voor the Deftones. Dat zal ook vast goed zijn voor de luistercijfers van deze band.
Deze Canadese band bestaat uit twee zussen, Mercedes en Phoenix Arn-Horn. Met dit album, de opvolger van EP Heavy, snijden ze nogal wat zware thema’s aan en worden trauma’s behandeld in een soort persoonlijke reis naar verlichting. Dat doen ze door een tiental dromerige en melancholische nummers inclusief een introotje.
De tracks zijn een mix van (vooral) shoegaze, maar soms worden er wat elementen van grunge, en alternative rock aan toegevoegd. Wellicht wat zoetjes voor lezers van deze site, maar de punk-ethos en DIY attitude van deze dames maakt ze voor mij rock ‘n’ roll. Ze maken samen alle nummers, video’s, artwork en hebben een eigen maandelijkse zine.
Waar nummers als Pill To Swallow en I Held You Like Glass redelijk vasthouden aan het shoegaze stramien met cleane, dromerige vocalen en een gitaargeluid met redelijk wat reverb laten de dames op sommige nummers een hardere kant horen. Zo klinken de vocalen op She Said, I Said en Tired wat agressiever en hoor ik wat terug van The Breeders. Op Hurt Me gaat de stijl zelfs richting noise rock met geschreeuwde, bijna riot grrrl vocalen. 16/25 doet me een beetje denken aan 90s alternative in de stijl van Garbage. Op het laatste nummer, When A Flower Doesn’t Grow wordt heel sterk met de hard-zacht dynamiek gespeeld door heel kabbelend te beginnen maar steeds meer aan volume en kracht toe te voegen. In die zin een prima visitekaartje voor de band en terecht titelnummer.
Prima album voor fans van shoegaze, nineties alternative en Turnstile-fans geïnteresseerd in het non-hardcore deel van hun geluid.