Soulbound is mijn cd-speler al menigeen gepasseerd, maar tot op heden is er van mijn hand nog nooit een review verschenen. Dat is wel jammer, want deze Duitse band brengt al sinds 2009 leuke albums uit. Het vorige album ObsYdian stamt uit 2024 en nu twee jaar later komt het vijftal met het album sYn.
De muziek van Soulbound wordt omschreven als industriële metal of rock en binnen dat genre is de band goed te passen. Dan wel industriële rock in de toegankelijke kant van het spectrum. Na de opwarmer Abaddon wordt dat goed duidelijk in titelnummer sYn. De basis is lekker zwaar met een goede groove. In de zang van Johannes Stecker wordt in de pseudohorrorcoupletten duidelijk dat de band uit Duitsland komt. Dit is minder herkenbaar qua accent in de refreinen die voorzien zijn van een aanstekelijke melodie. Naar het einde toe mag je een kleine breakdown ontmoeten waardoor het geluid van Soulbound zich meer richt naar de metalcore. Iets dat in No Kings For Me eveneens naar voren komt. Ook hier dat toegankelijke karakter waardoor de muziek van Soulbound het bij een groter publiek toch goed zou moeten doen. Halverwege springt de band lekker uit de band en het contrast met de clean vocals erna is groot wat het geheel bijzonder leuk maakt.
Behalve een zijsprong naar de metalcore, krijg ik bij sYnfluencer ook een vleug nu-metal gepresenteerd. In alles weet Soulbound hier door genoeg te variëren een sterk stuk muziek neer te zetten en ze schuwen een stukje rap ook niet halverwege. Het blijft echter wel een consistent geluid dat Soulbound neerzet.
Ook in tempo wordt er afgewisseld. Chaos & Amen (een titel die bij Powerwolf weggelopen zou kunnen zijn) ligt het tempo lekker hoog en ook in Not Metal Enough zetten bassist Jonas Langer en drummer Mario Krause er aardig vaart achter. Het album heeft eigenlijk over de hele linie een goede vibe. Soms ingetogen zoals in Dark Throne of sYnners Crown, dan weer uiterst toegankelijk met een industriële basis zoals in Neon Battlefield.
Om je nog even op het verkeerde been te zetten, is er een bonustrack op het album toegevoegd. Het is een cover van If U Seek Amy (oorspronkelijk van Britney Spears). Ergens past deze versie heel goed op het album. Aan de andere kant ligt het zo richting de metalcore van Electric Callboy dat het een vreemde eend in de bijt is. Serieus of een grap. Het is een leuke afsluitende bonustrack.
Eindelijk heeft Soulbound dan toch een review van mij gekregen. Dat heeft de band dik verdiend met dit nieuwe album.