Na het album Emerald heeft Sugar Spine niet stil gezeten. Afzonderlijk zijn diverse leden van de band geregeld te horen bij concollega’s en in de tussentijd heeft de band tijd gevonden om de EP Violent Heaven op te nemen met daarop vijf nieuwe furieuze composities.
Vijf composities die mooi in het verlengde liggen van het album Emerald en dat maakt van Violent Heaven een product dat ook nu weer tot de verbeelding spreekt. Burnt Beyond Recognition start vlammend. De melodie die centraal staat in de compositie is krachtig en fijn en de dubbele zangpartij geeft het geheel meer diepte. Na ongeveer twee minuten lijkt het explosieve karakter een fikse boost te krijgen om dan daaruit sterk groovend de compositie af te sluiten.
De single Stomping Ground vervolgt de metalweg die de band is ingeslagen. Zanger Josh Muncke geeft een persoonlijke twist aan de compositie: “‘Stomping Ground’ was written with somebody specific in mind, but it’s for anyone who is tired of hearing empty words from people who put themselves above everyone else. There’s no point being at the top when you burn bridges with everyone on the way there, and this track calls out that mentality”. Dan mag het allemaal persoonlijk zijn, maar voor het gemak zou je deze compositie ook kunnen vertalen naar de (inter)nationale politiek waar dit schering en inslag lijkt te zijn. Het karakter van de compositie is daarmee duidelijk gezet. Agressief, boos en scherp werkt Sugar Spine naar een dijk van een breakdown. Een breakdown die een enigszins complex tussenstuk volgt. En ook hier is het een moddervette groove die de compositie de laatste impuls geeft.
Het is niet alleen maar een fikse bak herrie bij dit viertal. Met To Fade Quietly (featuring Half Me) integreert Sugar Spine niet alleen een fraaie melodielijn, maar ook sterke clean vocals die innemend zijn en de veelzijdigheid van de zang goed neerzetten. Dat contrast past compleet in het geluid van de band en inspireert enorm. En het is overbodig om te zeggen dat ook hier het einde van de compositie indrukwekkend is.
In Chrome Coloured Ribcage lijkt de band enigszins terug te pakken naar Stomping Ground met het spel van de zangpartijen, maar schuift halverwege toch een verrassende wending naar voren waar een stukje rap net dat beetje extra geeft. Dat beetje extra spanning dat een band als Slipknot ook op die manier weet op te wekken.
Titelnummer Violent Heaven sluit de EP heel mooi af. In de compositie zet de Sugar Spine het hele arsenaal aan kenmerken en karakter nog een keer bij elkaar, maar valt niet in herhaling en raakt gevoelige snaren die ik nog niet eerder opmerkte bij mezelf.
Sugar Spine is een relatief jonge band te noemen, maar zet een professioneel en karaktervol geluid neer dat mooi past in de Nederlandse metal-/ deathcorescene met een internationaal geluid. Daarbij is de muziek op Violent Heaven niet langer een eenmansproject van Josh Muncke, maar is de band uitgegroeid tot een volwaardig kwartet dat samen meer is dan de eenvoudige optelsom van vier muzikanten. Daarbij heeft de band met zijn teksten ook nog eens iets te vertellen waarbij geestelijke gezondheid centraal lijkt te staan. Een thema waar veel over gepraat wordt in de politiek (Stomping Ground), maar wat nog altijd een onderbelicht onderwerp is.