Deze Rotterdamse band is moeilijk in een bepaald genre te vangen, dus dan kom je al snel uit bij ‘ alternative rock’.
Op één of andere manier komen de vocals qua klank er niet lekker uit op No Inspiration en overtuigt het gerapte stukje ook niet. Het klinkt qua accent wat te Nederlands. Neem niet weg dat het melodielijntje heel lekker is. Het zet ons wel een beetje op het verkeerde been. Need vs. Greed heeft namelijk een lovenswaardige tekst en een fijn, relaxt gitaargeluid. Het staccato zangstijltje aan het eind en de fijne solo die daarna volgt, zorgen voor een sterke spanningsboog.
In grote lijnen is het sterkste punt van dit album het gitaargeluid. Never Enough heeft een geweldig gitaarloopje. De momenten waar de vocalen wat rauwer maken combineren prima met het bijna Rage Against The Machine karakter van de daarop volgende riff. Die riffs blijven avontuurlijk, zo heeft uptempo Time Will Tell een fijne melodie met een bijna punkrock, drijvende riff. The Motherland klinkt dan weer wat funky.
Over het algemeen schuren de vocalen vooral. De zanglijnen zijn zeker wel creatief. Zo bevalt de klankkleur van de vocalen van Damn, It’s Great To Be Alive me bijzonder. Het klinkt een beetje post-punk. Maar soms heb ik het gevoel dat er met betere mix en mastering de zang beter in het gehoor had kunnen klinken.
Al met al wel een fijne plaat voor fans van alternatieve rock met nadruk op sterke riffs, zoals Therapy?, Interpol, Green Lizard en Helmet.