De donkere passages van Wailin’ Storms bevatten elementen van darkfolk en southern Gothic rock. De band brengt echter soms ook invloeden die meer richting grunge en met name het stemgeluid van Chris Cornell gaan. Luister bijvoorbeeld naar het nummer Saved. Tegelijk moet gezegd worden dat de zang van Justin Storms het niveau van Chris niet haalt. Het gaat normaal gesproken met zijn bereik best goed, maar op een nummer als You Never Answered klinkt het ronduit vals. Er is nog een naam te noemen om een vergelijking mee te trekken. Regelmatig schiet King Dude namelijk in het hoofd. Zijn mix van darkfolk en southern Gothic rock past op nummers als Dead End en Heart of Mine. Wailin’ Storms klinkt dan tegelijk meer in haar element. De stem van Justin komt dan ook meer in zijn kracht. Het nummer The Arsonist laat bijvoorbeeld horen wanneer Wailin’ Storms op haar best is. Een mooie en fijne mix van rustige en harde passages. Gitaarwerk die lekker erop los soleert en die aangespoord wordt door bas en drums. Dat niveau herhaalt men op het felle Never Rest. Uiteindelijk is The Arsonist een ietwat wisselvallig album. Het levert een aantal mooie momenten op die het de moeite waard maken om het album een kans te geven.