Het Amerikaanse postblackmetal gezelschap Wolves In The Throne Room worden vaak genoemd als de spreekwoordelijke vaandeldragers van USBM, oftewel de Amerikaanse tegenhanger van het Noorse zwartmetalen geweld. Wat niet valt te ontkennen is dat de band met Two Hunters (2007), Black Cascade (2009) en Celestial Lineage (2011) een aantal onbetwiste klassiekers op hun naam hebben staan. Eens kijken waar Estuary, de nieuwe plaat, in dit illustere rijtje past.
Vanaf de eerste tonen van het titelnummer wordt duidelijk dat Wolves In The Throne wars is van trends en dat deze plaat een uiterst eigenzinnige en eclectische aangelegenheid is. Ja, de basis is nog steeds atmosferische blackmetal, maar de band heeft weinig moeite mee om invloeden van andere muzikale (sub)genres in hun muziek te verwerken. Zo herbergt Knights Of Tiamat elementen uit industrial en postrock/metal en bevat Foretold In Reflections gedeelten waar The Sisters Of Mercy zich niet voor zouden schamen. Toch weet Wolves In The Throne Room deze stijlvreemde elementen op een volkomen organische manier in hun muziek te verwerken en tekent dit de brede muzikale horizon van de band.
Op The Orca Cliffs hebben bijtende blackmetalriffs de overhand, maar de psychedelische invloeden duwen het nummer in een geheel andere richting. Dit is exemplarisch voor het afwisselende en avontuurlijke karakter van Estuary. Rond iedere spreekwoordelijke hoek ligt een nieuwe muzikale verrassing te wachten. Met Ghosts Among The Obelisks gaat de band meer de postmetal en doom kant op. Het afsluitende Wretched Spirits, Land Of Light komt nog het steeds meest in de buurt van traditionele blackmetal. De analoge productie ten slote geeft Estuary een hoop karakter en sfeer mee en onderschrijft andermaal de tegendraadse houding van deze band.
Estuary van Wolves In The Throne Room is het type plaat dat meerdere intensieve luisterbeurten behoeft om als luisteraar echt tot de muzikale essentie door te dringen. Zelfs na tientalen keren zullen zich nog nieuwe elementen openbaren. Deze plaat smeekt simpelweg op een plaats in mijn jaarlijst. En ja, Estuary past prima naast het klassieke werk van de band. Subliem!