Deze zondag staat Maastricht in het teken van hardcore en dat is de stad niet onbekend. Maastricht stond ooit mede aan de wieg van de hardcore dankzij de M-Town Rebels. Voor het hoofdprogramma wordt vandaag echter over de oceaan gekeken, want niemand minder dan Agnostic Front treedt vandaag aan. Het New Yorkse gezelschap is momenteel op tour met Wisdom In Chains en Raw Brigade ter promotie van het nieuwe album Echoes In Eternity. Daarnaast maken de lokale bands Nothing To No One en Brain Damage dit zondagse matinee compleet. Een rijkgevuld affiche dus, die de kleine zaal ruim van tevoren deed uitverkopen en daardoor naar de grote zaal werd verplaatst.
Brain Damage uit Heerlen heeft de eer om deze middag te openen. De jonge formatie brengt een rauwe, compromisloze variant van het hardcoregenre met zowel invloeden van oude rotten Madball als de meer agressieve variant die we van Terror kennen.
Korte nummers wisselen twostepmomenten af met brute passages, waarbij de hardcoremosh meer dan eens wordt opgestart door veelal jonge fans. Ondanks het feit dat de band pas anderhalf jaar actief is, weet zij het voorste deel van de zaal moeiteloos mee te krijgen en ontstaat er al vroeg een opzwepende sfeer.
De vocalist benut geregeld het kleine podium en betrekt het publiek door hen via de microfoon mee te laten zingen. Hoewel het beschikbare half uur niet volledig wordt benut, geeft Brain Damage een onderhoudend optreden dat stemming brengt voor de rest van de middag.
Na slechts een kwartier ombouwen is het podium gereed voor Nothing To No One. Het Belgische zestal kiest voor een andere benadering dan de overige bands en beweegt zich voornamelijk binnen het beatdowngenre. Toch zitten de composities sterk in elkaar met vette solo’s en veelvuldige tempowisselingen.
De moshpit is een gevaar voor eigen leven, waardoor een groot deel van het publiek achterin de zaal tegen de muur staat geplakt. Niet alleen het publiek slaat wild om zich heen, ook de bandleden zelf zwaaien en trappen in de rondte. De band heeft twee zangers die elkaar voortdurend afwisselen. De lage vocalen doen denken aan bands als Darkest Hour, terwijl de hoge krijsen associaties oproepen met bands als Comeback Kid.
Nothing To No One presenteert een strakke set, waarbij het geluid uitstekend is afgesteld en de gitaarpartijen volledig tot hun recht komen. Het hoogtepunt volgt tegen het einde wanneer het sextet Anthem inzet en de zaal luidkeels meeschreeuwt met de woorden “This is nothing to no one”.
Raw Brigade draait inmiddels alweer tien jaar mee en stond eerder als headliner in het Stroomhuisje in Eindhoven. De band vindt haar oorsprong in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá en brengt teksten ten gehore in zowel het Engels als het Spaans. Na het fysieke geweld van de twee voorgaande acts blijft het vooraan in de zaal leeg, tot zichtbare teleurstelling van vocalist Carlos Chavarriaga. De eerste tien minuten moet hij dan ook erg zijn best doen om het publiek mee te krijgen. Hij zweept de aanwezigen op en maakt goed gebruik van het kleine podium.
Halverwege slaat de sfeer plotseling volledig om en weten de Colombianen een groot deel van het publiek voor zich te winnen. De korte en energieke nummers, die zelden langer dan twee minuten duren, nodigen zowel uit tot dansen als tot moshen. Er wordt gesprongen, gedanst en geduwd in de grote zaal.
De zanger krijgt nog bijval van een gastzanger, toont trots hun Raw Brigade-koffer en brengt een ode aan alle latina’s en latino’s in de zaal. Afgesloten wordt er vandaag wederom met het furieuze Terrorist. Ze krijgen slechts een half uur toebedeeld, maar hadden recht op meer speeltijd.
Het Amerikaanse Wisdom In Chains is een gevestigde naam binnen het hardcorecircuit en bestaat inmiddels bijna vijfentwintig jaar. Vorig jaar bracht de band nog een split uit met Evergreen Terrace en om deze onder de aandacht te brengen, wordt de set geopend met Mindset.
Sinds 2024 staat Frankie Puopolo achter de microfoon. Zijn stem klinkt minder rauw dan die van voorganger Mad Joe, maar hij compenseert dit ruimschoots met zijn podiumpresentatie. Hij straalt zichtbaar plezier uit, is constant in beweging en maakt zelfs een koprol op het podium. Niet alleen bevindt hij zich op beide stages, ook staat hij met enige regelmaat in de zaal om contact te zoeken met de mensen.
Die interactie komt in het begin moeizaam op gang, maar wanneer Step Down van Sick Of It All wordt opgedragen aan de zieke Lou Koller, breekt het ijs en komt het publiek los. Vanaf dat moment weet Wisdom In Chains meer te overtuigen. Puopolo’s stem komt het beste tot zijn recht in eigen werk, zoals The Gospel, al zingt hij de publieksfavorieten ook naar behoren. Zo passeren in het tweede deel onder meer When We Were Young en afsluiter Chasing The Dragon de revue. De band levert een klassieke hardcoreshow af als opwarmer voor Agnostic Front.
Tien minuten voor aanvang van Agnostic Front wordt het merkbaar drukker in de zaal, wat laat zien dat deze heren, onder leiding van Vinnie Stigma, nog steeds tot de absolute grootheden van de NYHC behoren. Na de iconische klanken van Sinatra’s Theme From New York, komt het vijftal opgelopen. Vocalist Roger Miret hoeft vanaf de eerste seconde nauwelijks moeite te doen om de moshpit op gang te brengen, want het publiek volgt zijn woorden gehoorzaam.
Het recent verschenen Echoes In Eternity staat in de eerste helft van de set centraal, met onder meer Way Of War en Matter Of Life & Death, waarbij laatstgenoemde luidkeels wordt meegezongen. Met een oeuvre dat bestaat uit dertien albums heeft de band genoeg materiaal en wordt er een mix gebracht van nieuw en oud werk. Nieuwere hits als My Life, My Way en Old New York weten zich uitstekend staande te houden tussen klassiekers als Victim In Pain, Blind Justice en United Blood.
Het zou geen zondagmatinee zijn zonder de nieuwe oorwurm Sunday Matinee van de laatste plaat, wat misschien wel het meest aanstekelijke nummer uit de discografie is. Het publiek geniet zichtbaar, getuige de vele pits, stagedivers en crowdsurfers. In het afsluitende deel is meezingen gegarandeerd. Te beginnen met For My Family, met die herkenbare intro, gevolgd door Friend Or Foe. Tijdens de monsterhit Gotta Go breken niet alleen de pits los, maar krijgt Miret ook nog vocale ondersteuning van Puopolo.
Ook is er weer ruimte voor de standaardcovers. Crucified van Iron Cross wordt enthousiast ontvangen, waarna Blitzkrieg Bop van de Ramones het slotakkoord vormt. Het is een genoegen om te zien hoeveel plezier Vinnie Stigma nog altijd beleeft aan het optreden en hij ontvangt dan ook alle lof van de zanger. Agnostic Front is live altijd een feest en vandaag is niet anders.