Voor velen is het de start van de kerstvakantie vanavond. Hoe heerlijk is het dat feestelijk te vieren met een potje punkrock waarbij de dames voorop staan. En dat allemaal in de gezellige rock kroeg, Café The Jack.
Afgetrapt wordt door de organisatoren van deze avond, het Eindhovense We Go Commando! . Ontstaan als initiatief van een gezellige groep vriendinnen heeft deze band de afgelopen jaren keihard gewerkt, waarvoor we onze kerstmuts afzetten. Waar in het begin zangeres Marjolein niet altijd zuiver was, er soms een akkoordje werd overgeslagen op gitaar, of een drum net te laat werd geraakt, is er een enorme groei te horen. Hard work pays of! Het merendeel van de setlist bestaat nog steeds uit lekker punkrock meezingers. De band weet daarbij vooral te overtuigen bij de meer straight forward rockers als ‘Attitude’ (Misfits), ‘Bad Reputation’ (Joan Jett) en ‘Blitzkrieg Bop’ (Ramones). Een nummer als ‘Lean On Sheena’ (Bouncing Souls) komt wat minder uit de verf.
Het aanstekelijke enthousiasme pakt de hele zaal moeiteloos in, de lach op het gezicht van drummer Veerle is sowieso goud waard. Als dan ook nog hun eerste eigen nummer, ‘Do It’ ten gehore wordt gebracht ben ik helemaal om. Door in te spelen op hun sterktes zetten ze een super goede song neer en de gastvocalen van Waiting For Kelly’s Cox passen er perfect bij. Niet alleen dat, het nummer is gewoon catchy en zit sterk in elkaar. Meer van dat, dames!
La Grunge is al even een graag geziene gast in Eindhoven. Echter, frontvrouw Kelly (alias Roc Kaley) is er anderhalf jaar tussenuit. Tot die tijd staan de andere powervrouwen op het podium als Waiting For Kelly. En laten nu alle leden, van gitarist Merel tot bassist Cox en drummer Sophie ook in het bezit zijn van geweldige stemmen. Heerlijke oldies als ‘Ready To Go’ (Republica) en hits van Queens of the Stone Age en Hole, worden met verve en energie gespeeld. Maar de monden vallen pas echt open als drummer Sophie haar versie van Brutus’ ‘War’ laat horen. Indrukwekkend hoe dicht ze het origineel van deze band met tevens zingende drummer weet te bewaren. Kippenvel! Ook zonder Kelly dus een fantastisch goede live act.
MARCH, uit Breda, speelt helaas de laatste tijd nog maar weinig in Nederland en is tegenwoordig vooral in trek in Duitsland. Onbegrijpelijk want deze punkrockers stellen nooit teleur. Vanaf de eerste noot van ‘Head Shears’ maakt frontvrouw Fleur indruk met haar rauwe stem die doet denken aan Brody Dalle (Distillers) en Joan Jett. De fans in de moshpit worden er meteen door opgezweept. Misschien iets te veel want één van hen gaat gestrekt en blijft liggen. De band stopt met spelen, consternatie, bezorgdheid… En opluchting als in ieder geval zijn ogen open gaan. Een ambulance wordt gebeld en de jongeman wordt met omhoog gestoken duim, maar gebroken enkel op de brancard afgevoerd. Iets wat hem later nog een T-shirt zal opleveren van de band, die energiek de set weer weet te hervatten.
Voor ‘Sceptic’s Creed,’ de band’s oproep naar mensen om het verstand te gebruiken, beweegt Fleur zich, zonder gitaar, maar met microfoon even in het publiek. Ook een stukje maatschappijkritiek, op gasten die denken dat vrouwen nog steeds alleen achter het aanrecht horen, komt voorbij door middel van het nieuwe nummer ‘Sisters of Rage’. Als Fleur, als introductie van tevens nieuw nummer, ‘Disconnected’ toegeeft dat haar schermtijd om te huilen is roept iemand in de zaal, tot haar vermaak, dat het niet geeft als je schreeuwtijd maar goed is. De hele band lijkt zich meer en meer te vermaken sowieso, steeds energieker vrolijker springen ze rond op het kleine podium. Dat werkt natuurlijk heerlijk aanstekelijk! Dat blijkt, want een stamgast doet zelfs een crowdsurfpoging. Wat een leuke, gezellige avond.
Dit soort punk komt gewoon het beste tot zijn recht in een kleine zaal als deze. Wat een genot was het om hier bij te zijn.
Foto’s: Theo Visser