Deze zomer doet het Amerikaanse Deafheaven verschillende Europese festivals aan, maar een festivaldatum in Nederland ontbreekt. Toch is er geen reden tot treuren, want het vijftal geeft wel een show in het Nijmeegse Doornroosje. Tot mijn verbazing is de grote rode zaal uitverkocht en mogen we ons opmaken voor een drukke avond. Als voorprogramma wordt uitsluitend een beroep gedaan op het eveneens Amerikaanse Show Me The Body.
Om 19.00 uur opent de zaal haar deuren, waarna drie kwartier later Show Me The Body het podium betreedt. De band vertoont weinig gelijkenissen met het hoofdprogramma en combineert alternatieve post-hardcore met invloeden uit hiphop en noise. Dit jaar verscheen het vierde album Alone Together als opvolger van het vier jaar eerder verschenen succesalbum Trouble The Water. De band rond zanger Julian Cashwan Pratt en bassist Harlan Steed legt vandaag dan ook de nadruk op dit nieuwste schijfje.
Zo horen we al snel Eat For Peace en No God, waarbij ook de eerste moshpit direct een feit is. Aan volume geen gebrek, want alle registers worden deze avond opengetrokken. De mix is goed, maar de muziek weet mij nauwelijks te boeien. Het spel is simplistisch en niet altijd even strak, terwijl ook de zang flink te wensen overlaat. Vooral de cleane zang klinkt regelmatig ronduit vals. Het voordeel is dat er weinig wordt gepraat en de set, op een enkele politieke leus na, in ruim een half uur in hoog tempo wordt afgewerkt. Met Aspirin komt er een einde aan het optreden. Die kan ik na deze set ook wel gebruiken, want wat was dit afzien.
Na een korte pauze is het tijd voor het hoofdprogramma, waarvoor de meeste bezoekers toch lijken te zijn gekomen. Deafheaven werd opgericht door vocalist George Clarke en gitarist Kerry McCoy, maar groeide uit tot een vijftal. Met het in 2013 verschenen Sunbather brak de formatie definitief door. Na een uitstapje op Infinite Granite keerde Deafheaven vorig jaar met Lonely People With Power terug naar de vertrouwde combinatie van post-black metal en shoegaze. Vandaag wordt dat album dan ook bijna in zijn volledigheid gespeeld.
De introklanken van Incidental I galmen door de zaal terwijl de bandleden het podium oplopen. Vanaf de eerste seconde worden we voorzien van typische black metal riffs en de typerende krijsen van frontman George Clarke. De bijbehorende lichtshow is intens en bijna onheilspellend snel.
Tijdens Magnolia vraagt de zanger om springend publiek, maar tot mijn verbazing ontstaat er vrijwel direct een moshpit. Vooral tijdens de shoegaze momenten voelt dat behoorlijk misplaatst, net als de crowdsurfer die even later voorbij komt. Ik ben absoluut niet vies van een goede pit, maar black metal en zeker shoegaze zijn daar in mijn ogen nu eenmaal niet de meest geschikte genres voor.
Doornroosje is ondertussen warm, zweterig en vol met mensen van wie sommigen deze week kennelijk nog geen douche hebben gezien. De geur en de voortdurende moshpits zorgen ervoor dat ik uiteindelijk toch een plekje naast de bar opzoek. Vanaf daar is het volop genieten van de kunstzinnige muziek van deze Amerikanen. Brought To The Water en Sunbather volgen en behoren tot de weinige nummers die niet van de nieuwe plaat afkomstig zijn. De afstelling van het geluid verdient alle lof, want zowel de tremoloriffs en blastbeats als de dromerige shoegaze komen uitstekend gemixt uit de speakers. Het is heerlijk wegdromen tijdens de set van Deafheaven.
Als Incidental III weerklinkt en Dream House zijn intrede maakt, lijkt het optreden alweer bijna voorbij. Toch wordt er, ondanks dat de geplande speeltijd erop zit, nog afgesloten met het nieuwe Winona. Nog één keer wordt alles gegeven en de Amerikanen worden zelfs getrakteerd op een wall of death. Dat het vandaag uitverkocht is, blijkt uiteindelijk volledig terecht. Deafheaven zet een bijzonder sterk optreden neer.