Na de hitte van gisteren zijn de omstandigheden op de tweede dag een stuk aangenamer. Voor het eerst valt er zelfs wat regen boven de Eindhovense ijsbaan, al is die verkoeling alleen in de middag kort van kracht. Muzikaal staat vandaag vooral een relatief moderne festivaldag op het programma, met bands als Fit For An Autopsy, Bleed From Within en de twee headliners. Dat programma blijkt bijzonder goed aan te slaan, want gedurende de dag wordt het terrein steeds voller en uiteindelijk is de zaterdag zelfs volledig uitverkocht.
Traditiegetrouw wordt de zaterdag van Dynamo Metalfest geopend door de winnaar van de bandbattle. Dit jaar valt die eer te beurt aan Damnation (7), dat de ijsbaan met zijn oldschool death metal stevig wakker schudt. Het viertal bracht vorige week debuutalbum Reign of the Undead uit en laat weten dat het optreden van vandaag tevens als officiële releaseshow geldt.
De band laat er vanaf het begin geen gras over groeien. Het snelle spel in het titelnummer en Bloodbound krijgt op dit vroege tijdstip zelfs al een circlepit op gang. Vernieuwend is de deathmetal van de Noord-Hollanders niet bepaald, maar dat lijkt dan ook niet de bedoeling.
Ik ben geen fan van covers, maar wanneer Grotesque Impalement van Dying Fetus wordt ingezet, weet Damnation mijn hartje sneller te laten kloppen. Tegen het einde worden de heren zelfs op een wall of death getrakteerd. Geen revolutionaire death metal, maar wel een uiterst aangename manier om met stevig geweld aan de zaterdag te beginnen.
De eerste band die vandaag het hoofdpodium mag betreden, is het Spaanse The Cost (8,5). Het drietal combineert progressieve metal met djent, waarbij de traditionele zang opvallend lekker in het gehoor ligt. Een deel van de bekendheid van de band is te danken aan drummer El Estepario Siberiano, die een echte internetsensatie is. Toch is hij veel meer dan dat, want ook vandaag vormt zijn spel een belangrijk onderdeel van het geluid.
De complexe polyritmiek is creatief en technisch indrukwekkend, al is het voor sommige bezoekers wellicht stevige kost op dit vroege uur. Aan de uitvoering ligt het in ieder geval niet, want wat staat The Cost bijzonder strak te spelen. Zowel de meer uitgesponnen progressieve passages als de zware djentpartijen worden zorgvuldig uitgevoerd.
Des te jammer is dat het publiek grotendeels statisch blijft toekijken. De band laat zich daar niet door afremmen en grijpt de gelegenheid aan om nieuw materiaal te presenteren, waaronder het tragere Greater Good. Ook wordt er ruimte gemaakt voor een nummer op verzoek. Welk nummer dat precies is, ontgaat me, maar instrumentaal klinkt het uitstekend. Met Not For Me wordt een sterke set afgesloten. The Cost heeft er in ieder geval één nieuwe fan bij.
Dit jaar verscheen Midnight Blitz, de opvolger van het uitstekend ontvangen debuutalbum van Tailgunner (7,5). De Britten worden regelmatig genoemd als één van de bands die voor de huidige opleving van traditionele heavy metal hebben gezorgd. Ondanks de recente interne problemen staat er vandaag toch een volledige bezetting op de Kink-stage. Zo vervangt de Braziliaan Vinnie Minotto de pas vertrokken Rhea Thompson.
De band opent direct met de nieuwe titeltrack en legt daarmee het tempo vanaf de eerste seconden hoog. Helaas werkt het geluid niet volledig mee. Toch weten vooral de hoge uithalen van Craig Cairns zich goed door de mix heen te werken. Zijn zuivere zang ademt klassieke heavy metal, terwijl instrumentaal regelmatig invloeden uit de power metal hoorbaar zijn. Flitsend soleerwerk, galopperende ritmes en toegankelijke refreinen zorgen ervoor dat het publiek steeds enthousiaster reageert. Met nummers als Guns for Hire weet Tailgunner er daadwerkelijk een feestje van te maken.
Fit For An Autopsy (8,5) is de laatste jaren regelmatig in Nederland te zien, maar blijft desondanks een graag geziene gast. Dat blijkt ook vandaag, want ruim voor aanvang staat het veld al behoorlijk vol voor de Amerikanen onder leiding van Joe Badolato. Zijn krachtige stem en imposante verschijning maken hem tot een ideale frontman voor de loodzware muziek van de band.
In tegenstelling tot enkele optredens van gisteren is de geluidsafstelling uitstekend. Zowel de gitaarpartijen als de drums komen krachtig en helder door de mix heen. De set richt zich volledig op materiaal van de laatste vier albums, waarbij hoogtepunten als A Higher Level of Hate en Heads Will Hang al relatief vroeg voorbijkomen. Ook de cleans van het recentere materiaal worden naar behoren uitgevoerd.
Fit For An Autopsy kan gedurende vrijwel het gehele optreden rekenen op actieve publieksparticipatie, tot zichtbaar genoegen van Badolato. Die participatie is het meest zichtbaar tijdens The Sea of Tragic Beasts. Wanneer de band oproept tot crowdsurfen, zweven binnen korte tijd tientallen bezoekers over de hoofden van de massa richting het podium. Het technisch complexere Far From Heaven dient vandaag als afsluiter. Ook na talloze passages door Nederland weet Fit For An Autopsy opnieuw een sterke indruk achter te laten.
Sinds 1980 behoort Overkill (6,5) tot de grondleggers van de Amerikaanse thrash metal. Met inmiddels meer dan twintig albums op zak lijkt er bovendien nog altijd geen einde te komen aan ‘The Green Killing Machine’. De scherpe thrashriffs worden zoals altijd gecombineerd met de karakteristieke hoge schreeuwzang van Bobby Blitz.
Veel tijd voor praatjes maakt de band niet vrij. Overkill concentreert zich vrijwel volledig op de muziek en werkt in hoog tempo door de set heen. Toch lijkt de band vandaag enigszins uit de toon te vallen tussen het publiek dat in groten getale is afgekomen op modernere namen als Slaughter To Prevail en Employed To Serve. Vooral bekende nummers als Ironbound en Elimination weten de aanwezigen nadrukkelijker in beweging te krijgen.
Overkill treedt vandaag bovendien aan als viertal. Derek Tailer is vandaag afwezig, waardoor alleen Dave Linsk op de gitaar schittert. Ook bassist D.D. Verni, lid van het eerste uur, is afwezig en wordt vervangen door Christian Olde Wolbers. De vervanger maakt een prima indruk, maar toch weet Overkill mij vandaag niet volledig te overtuigen. Dat is spijtig, aangezien ik de band in 2018 juist hier op de ijsbaan met veel enthousiasme ontdekte.
Sinds Fracture bevinden de Schotten van Bleed From Within (8) zich in een opmars en voorlopig lijkt daar weinig verandering in te komen. Terecht dus dat ze eindelijk op het Eindhovense festival zijn uitgenodigd. De band opent met Zenith, de titeltrack van de meest recente plaat. Wanneer als tweede nummer meteen The End of All We Know wordt ingezet, zit de sfeer er definitief in. Er wordt zelfs soms gevraagd de moshpit enigszins binnen de perken te houden, zodat er vooral volop meegezongen kan worden. Niet alleen de screams van Scott Kennedy klinken uitstekend, ook op de cleane zang van gitarist Steven Jones kan weer uit volle borst meegezongen worden.
De meeslepende riffs en aanstekelijke podiumpresentatie werken vandaag bijzonder goed. Daarbij zijn het zeker niet alleen de jongere bezoekers die zich vooraan melden, ook onder het oudere festivalpubliek kan Bleed From Within op veel enthousiasme rekenen. Voor God Complex vraagt Kennedy het volledige veld om te hurken, waarna de massa op zijn teken tegelijkertijd omhoog springt. Alsof de temperatuur nog niet hoog genoeg ligt, wordt tijdens I Am Damnation ook de pyro ontstoken. Met In Place of Your Halo komt uiteindelijk niet alleen een sterke set ten einde, maar ook de zomertournee van Bleed From Within. Het optreden in Eindhoven is namelijk de laatste show van de band deze zomer.
Primus (9) is zonder twijfel één van de meest bijzondere namen op het programma. Niet alleen laat de band zich moeilijk als metal classificeren, ook is de muziek onder leiding van Les Claypool dermate eclectisch dat ze zich nauwelijks binnen één genre laat vangen. De nadruk ligt sterk op het baswerk, terwijl bizarre teksten, humor en experimentele structuren het geheel een volstrekt eigen karakter geven.
Van Sailing the Seas of Cheese wordt geopend met het experimentele Those Damned Blue-Collar Tweekers. Dromerige en soms haast psychedelische klanken worden voortdurend afgewisseld met flamboyante baspartijen en de kenmerkende humor van Claypool. Vooral in de beginfase lijkt het optreden soms tegen improvisatie aan te schuren, met uitgebreide solo’s en instrumentale uitstapjes.
De in ruitjespak geklede Claypool herinnert zich dat Primus naar eigen zeggen zo’n vijfhonderd jaar geleden ook al eens op Dynamo (Open Air) speelde. Het voornaamste dat daarvan is blijven hangen, is de elektrocutie van gitarist Larry LaLonde. Het is zijn doel om die geschiedenis vandaag niet te herhalen.
Ook de drumpartijen van John Hoffman zijn indrukwekkend, maar de aandacht blijft onvermijdelijk uitgaan naar Claypool. Opvallend genoeg verveelt die centrale rol van de bassist geen moment. Sterker nog, tijdens het slot weet Primus pas echt te imponeren. De dreunende bas van Too Many Puppies, het zweverige geluid van Welcome to This World en de herkenning bij My Name Is Mud en Jerry Was a Race Car Driver zorgen stuk voor stuk voor hoogtepunten.
Daar blijft het niet bij. Met Mark Osegueda van Death Angel wordt Dio’s Holy Diver gecoverd, terwijl Claypool tijdens Mr. Krinkle met een varkensmasker op zijn contrabas bespeelt. Ik laat me later vertellen dat dit een vaste gimmick is bij de band. Primus is vreemd, virtuoos, humoristisch en fascinerend tegelijk. Vanaf de eerste seconde is het volstrekt eigenzinnig en juist daarom zo geniaal.
De Oostenrijkse crossover/thrashband Insanity Alert (7,5) heeft ook een duidelijke Nederlandse connectie, want frontman Kevin is van Nederlandse komaf. Humor speelt een minstens zo belangrijke rol als de muziek en tussen de nummers door trakteert hij het publiek voortdurend op veelal onzinnige praat en bordjes waarop bijvoorbeeld ‘We are Bon Jovi’ te lezen is.
De nummers zelf zijn kort, snel en energiek, en vooral bedoeld om alle remmen los te gooien. Circlepits zijn eerder regel dan uitzondering, waardoor het stof voor het kleine podium nauwelijks de kans krijgt neer te dalen. Chronic State of Hate heeft wat meer body, terwijl de bewust beroerde coverversies van onder meer Bohemian Rhapsody (Moshemian Thrashody) en Run to the Hills (Run To The Pit) voor massaal meezingen zorgen.
Gangvocals, een overweldigend basgeluid en de tomeloze energie van de frontman maken het optreden tot een groot succes. A Skullcrushin’ Good Time wordt opgedragen aan het Helmondse Headless Hunter, terwijl Kevin ondertussen nog hoopt op een heus John Coffey-moment. Dat laatste blijft uit, maar daar zal hij na deze hyperactieve set niet wakker van liggen.
Onder dreunende technoklanken betreedt Slaughter To Prevail (8) het podium. De band rondom zanger Alex Terrible en gitarist Jack Simmons heeft met de laatste twee albums een enorme groei in populariteit doorgemaakt en mag zich vandaag dan ook terecht tot één van de headliners rekenen. Vanaf de eerste klanken van Bonebreaker laat de frontman zijn lage bereik over de ijsbaan rollen.
Met de huidige productie heeft Slaughter To Prevail de liveshow duidelijk naar een hoger niveau getild. Niet alleen de podiumaankleding is omvangrijker met een opblaasbeer, ook pyro, licht en andere effecten spelen een belangrijke rol in de liveshow. De zanger heeft nauwelijks moeite om het volledige veld aan het springen te krijgen. De charismatische frontman laat het publiek uit zijn hand eten en weet die controle gedurende het hele optreden vast te houden.
Zijn vocale kracht demonstreert hij door tijdens Viking (of was het Bratva) zelfs zonder microfoon te grunten. Tegelijkertijd toont hij zich richting het publiek bijzonder dankbaar. Muzikaal staat Slaughter To Prevail eveneens als een huis. Eindeloze blastbeats en doublebasspartijen van Evgeny Novikov worden gecombineerd met zware riffs en een frontman die tijdens het laatste optreden van deze tournee alles uit de kast haalt. Vrijwel ieder cliché van een grote metalshow wordt afgevinkt: een drumsolo, een emotionele speech, rook, pyro en confetti.
Laten we eerlijk zijn, die lompe breakdowns en nummers als Demolisher zijn toch gewoon heel lekker. Slaughter To Prevail zal persoonlijk nooit mijn favoriete deathcoreband worden, maar het is onmogelijk om te ontkennen dat hier een indrukwekkende show wordt neergezet.
Vier jaar geleden stond Lamb Of God (8) eveneens op de Eindhovense ijsbaan, destijds als vervanger van Jinjer. Uiteindelijk kon Jinjer alsnog aantreden, maar ook Lamb Of God bleef op het programma staan. Waar de Amerikanen het toen met een plek rond het avonduur moesten doen, mogen de heren uit Richmond vandaag het festival afsluiten.
Dit jaar verscheen na vier jaar eindelijk de langverwachte opvolger van Omens en dat Into Oblivion is een prima plaat gebleken. Toch kiezen Randy Blythe en zijn kompanen ervoor om de set eerst met ouder werk op te bouwen. Ruin mag het optreden openen, waarna monsterhit Laid to Rest al volgt. De middelvingers gaan massaal de lucht in, terwijl de inmiddels vijftig gepasseerde Blythe nog altijd onvermoeibaar over het podium raast, al dan wel niet zonder zijn iconische dreadlocks tegenwoordig.
Het eerste nieuwe nummer van de plaat is direct de titletrack en ook hier klinkt de band als een geoliede machine. Door de drukte zie ik niet helemaal goed wat er op het podium gebeurt, maar wat wel opvalt is de voortdurend wisselende backdrop en ook is er aan pyro overduidelijk geen cent bespaard.
Halverwege de set lijkt het publiek even wat rustiger te worden, totdat Blythe aankondigt dat het volgende nummer uitsluitend uit cijfers bestaat. Vrijwel het volledige veld weet onmiddellijk 512 terug te roepen. De groovende riffs van Mark Morton en Willie Adler vallen uitstekend samen met de kenmerkende drumstijl van Art Cruz, die trouwens het enige bandlid is dat niet tot de oorspronkelijke bezetting behoort.
In een ietwat lange speech vertelt Blythe vervolgens met veel plezier naar Primus te hebben gekeken. Hij draagt het volgende nummer op aan het drietal: Walk with Me in Hell. Vanaf dat moment bestaat de set vrijwel uitsluitend nog uit publieksfavorieten en wordt er voortdurend meegeschreeuwd, gesprongen en gepit. De afsluiting volgt met de woorden “This is a motherfucking invitation”, waarna Redneck de ijsbaan nog eenmaal volledig in beweging brengt. De ruim achtduizend aanwezigen zijn maar wat blij dat de band vandaag is uitgenodigd. Lamb Of God bekroont zich daarmee moeiteloos tot terechte afsluiter van een uitverkochte festivaldag.
Ergens blijft nog de hoop op wederom een verrassingsset, maar die komt er ditmaal niet. Misschien is dat maar goed ook, want het is inmiddels laat genoeg en morgen wacht nog een dag.
Foto’s: Charlotte Grips Fotografie & Sethpicturesmusic