Welkom in de tempel van Igorrr. De 013 is vanavond de plek waar een mix van uiterste stijlen tot een soort van heiligdom op het toneel verschijnt. Niet zoals in andere bekende genres, denk Wardruna, Heilung of hun landgenoten van Rosa Crvx, maar op een geheel eigen indrukwekkende wijze. Wat misschien nog wel het meeste opvalt is het grote aantal aanwezigen. Progressieve harde muziek blijkt een behoorlijk publiek op de been te krijgen. Het is dan niet uitverkocht en het balkon van de grote zaal is niet open, maar de zaal staat er goed gevuld bij. Dat is nog niet het geval bij opener Doodseskader, maar zelfs bij HEALTH (ook een band die niet bepaald uitblinkt in standaard muziek) staat de zaal al aardig vol. Met in gedachte dat het eerste concert zeer vroeg begint en we middenin de zomervakantie zitten een uitzonderlijke en hoopvolle presentatie. Heftige experimentele muziek leeft!
Het is theater, duistere electro breakbeats, intense blackmetal en opera, maar eigenlijk is het zoveel meer. Zo krijgen we nog barok, traditionele Balkan muziek en een vleugje triphop. Humor mogen we ook niet vergeten, want ondanks de intens heftige, maar ook mooie sfeervolle muziek blijft het soms met een knipoog gebracht. Dat ligt vooral aan toetsenist, percussionist, bassist en nog wat meer instrumenten Gautier Serre. De grote man achter Igorrr krijgt de lachers op zijn hand door net dat ene tikje met een drumstok, het gebruik van een fluit om het einde van een nummer aan te kondigen en zijn mimiek als hij los mag gaan op zijn ‘machines’. ADHD is niet voor niets een van zijn nummers waarop hij mag excelleren. Overigens staat het muzikaal als een huis. De drummer is een echt beest (met als voorbeeld zijn drumwerk op Camel Dancefloor) en over het gitaarwerk valt ook geen slecht woord te zeggen. Alle breaks, het spelen met hard-zacht en de genoemde genres gaat de band uiterst goed en ultrastrak af. De brullende en gruntende stem van JB Le Bail staat in schril contrast met het operadeel van de zangeres. Het vertrek van mezzosopraan Marthe Alexandre wordt vanavond adequaat opgepakt door nieuw bandlid Gerda Iguchi. Hulde ook voor haar lenigheid. Niet alleen in haar bereik van zingen, maar ook in haar presentatie. De lichtshow (hoewel ook hier het licht weer van achter de muzikanten komt) is uitstekend afgestemd op de show en muziek. Dat Igorrr ook geweldige nummers heeft blijkt vanavond wel uit bijvoorbeeld Daemoni, Nervous Waltz, Blastbeat Falafel, Downgrade Desert, IeuD en Headbutt (om er maar een paar te noemen). Enig minpuntje is dat alle die instrumenten en achtergrondzang die niet in het metal/ electro genre komen uit de digitale box komen. Ik snap dat dit een kostenkwestie is, want met een heel orkest op reis gaan kost wat centen. Hopelijk gaat de populariteit van de band nog iets verder en komt het er een keer van. Verder is de conclusie dat de tijd tijdens de set voorbijgevlogen is. Voor we het weten is het voorbij en kunnen we deze show categoriseren als een voor in de boeken en onvergetelijk. Daar had menigeen hun vakantie wel voor uit willen stellen, denk ik zo.
Mede headliner HEALTH gooit ook alle concessies overboord. Wel lijkt het geluid, zeker in het begin iets minder goed afgesteld dan bij Igorrr. De heftige metal gitaarriffs slaan direct om zich heen op opener VIBE COP. Het technisch uitstekend drumwerk gekoppeld aan de heftige beats doen de rest. De ietwat monotone zang van Jake Duzsik is een kalmerende tegenhanger van de harde muziek. Helaas komt dat in het begin, zeker in zijn rustigere stukken niet helemaal uit de verf door de geluidsmix. Dat verandert gelukkig naarmate de set vordert. Mogelijk komt dit door de extra gitarist vanavond. Het zorgt voor nog imposantere riffs, maar maakt de balans zoeken in het geluid wat lastiger. Wat misschien wel het meest opvalt is dat wanneer er een pit dreigt te ontstaan door die aanstekelijke beats en felle heftige gitaarriffs de band alweer bezig is aan de volgende break. Het tekent de veelzijdigheid binnen de nummers die in het totaal van de muziek minder opvalt. Bovendien neemt de band regelmatig gas terug met nummers als HATEFUL, ANTIDOTE, het zeer mooie YOU DIED en ASHAMED (zonder de bijdrage van Lauren Mayberry van Chvrches). Blijft staan dat die heerlijke mix van dance, industrial en metal indruk maakt. Zeker op momenten dat nummers als SHRED ENVY, CRACK METAL, CHILDREN OF SORROW, DEMIGODS, ORDINARY LOSS en afsluiter DSM-V uit de speakers knallen. Er is slechts sporadisch contact met het publiek, maar daar maalt niemand om. Het gaat immers om de muziek. Grootste minpunt is dat de beloofde speeltijd niet volmaakt en er na ongeveer een uur mee ophoud. Mogelijk met dank aan wat problemen in de techniek aangezien de start van het optreden niet feilloos was en er een moment van stilte in de show viel die niet te verklaren was. Niet perfect, maar absoluut een fijn optreden.
Om kwart voor zeven precies start Doodseskader haar optreden. Het duo maakt een mix van electro, alternatieve rock en hiphop/rap. Het is nog niet op het niveau van de andere twee bands, maar wat betreft experimenteel karakter van de muziek past het wel. Helaas komt vooral de zang niet zo goed uit de verf. De drummer maakt indruk en muzikaal gezien weet onze twee zuiderburen aangenaam te verrassen. Zo is het begin van de set behoorlijk explosief (zoals op No Laughter Left In Me), maar wordt er een break gemaakt tijdens het tweede deel van het optreden. Dan komt vooral het melodieuzere werk voorbij (zoals Weaponizing My Failure). Dan is het geluid en de uitvoering ook direct meer in balans. Potentie is er zeker, maar vanavond komt het er niet helemaal uit.
Een geslaagde avond vol met experiment en kwaliteit. Mooi om te zien dat experimentele harde muziek goed gevonden wordt door het publiek. Dat vraagt om meer!
Foto’s Paul van der Hoek
