Vakantietijd geeft ook ruimte om terug te blikken op releases die eerder dit jaar uitgekomen zijn. Een van de parels die nog niet gerecenseerd is op Rockportaal is The Truth Doesn’t Matter van het Britse MESH. De heren laten er, ondanks dat de nieuwe plaat tien jaar na de vorige uitkomt, geen gras over groeien. De teksten zijn vooral geïnspireerd op de staat van de wereld. Richard Silverthorn en Mark Hockings raken op deze plaat echt de essentie. Dat start al met het openingsnummer en wordt naadloos verder vormgegeven op A Storm Is Coming. Waarop alleen al de zinsnede ’the blind leading the blind is that the price we pay’ veel zegt. Tekstueel klinkt het heftig en zwaar op de hand, maar de muziek geeft echter een compleet ander gevoel. Dit gevoel is bijna euforisch te noemen, want de synthpop van MESH heeft nog nooit zo goed geklonken. Elk nummer zit vernuftig in elkaar. Het klinkt melodieus en raakt constant een gevoelige snaar. Er zit een ongekend mooie opbouw in alle dertien nummers. Zelfs de drie korte intermezzo’s passen perfect bij de sfeer. Tekstueel klinkt het zwaar, maar het gevoel van weemoed en hoop is nooit ver weg (luister bijvoorbeeld naar This World en Be Kind). Al is het maar omdat je in meer dan een uur weg kan dromen op geweldig mooie muziek. Dit is muziek die je raakt, zelfs als de tekst je door de zwaarte ervan wat minder tot de verbeelding spreekt. Ook gevoelige nummers als I Lost A Friend Today en Hey Stranger laat je genieten van de schoonheid van de muziek. Bury Me Again brengt de stem van Mari Kattman met die van Mark Hockings perfect samen. Soms is het lekker dansbaar, zoals op Trying To Save You, Exile en I Bleed Through You, maar het is vooral de zeer hoge kwaliteit die op The Truth Doesn’t Matter overtuigd. Ondanks dat MESH al langer furore maakt in de synthpop scene is het zeer goed denkbaar dat deze plaat voor veel meer mensen aantrekkelijk is. Je hoeft alleen maar van uitstekende muziek te houden.