Een toonaangevend podium in Nederland, dat nog nooit door mij bezocht was: Baroeg in Rotterdam. Het was er gewoon nog nooit van gekomen. Vanavond spelen hier Kal-El, Green Milk From Planet Orange en Mephistofeles. Eerstgenoemde hiervan is sinds een paar jaar één van de favoriete bands van ondergetekende en tot nu toe steeds misgelopen bij optredens in ons landje. Vanuit het oosten des lands wordt een tripje naar de randstad gemaakt voor een avondje stevige muziekjes.
Een bijzonder vriendelijke en gemoedelijke atmosfeer, is het eerste dat opvalt. Al snel een paar prettige gesprekjes in het kwartiertje voordat Kal-El op het podium staat. Nog mazzel trouwens dat ze op tijd op het podium staan; hun busje is op vijf minuten afstand van zijn reisdoel namelijk gestand met een lekke band.
De band vangt aan met één van mijn favoriete tracks van het laatste album Astral Voyager Vol 2; Juno. De heerlijke drive wordt machtig neergezet door Bjudas (drums) en Knutsen (bas), terwijl de Captain in stevige spreidstand meestampt om de groove kracht bij te zetten. Al direct wordt duidelijk dat de mannen er zin in hebben. Gitaristen Doffy en Josh vullen elkaar bijzonder goed aan en toveren indrukwekkende taferelen uit hun instrumenten. De expressieve grimassen van Josh en de algehele lichaamstaal van Doffy tonen wel dat deze mannen echt helemaal tot in hun tenen “in hun muziek” zitten. Zanger Captain is een sympathieke, aanstekelijke en overtuigende frontman, die niet op alle momenten qua zang optimaal tot zijn recht lijkt te komen. Eerst lijkt dit een mix-technisch verhaal, maar later blijkt ook de huidige gezondheidstoestand van de beste man een rol te spelen. Lange dagen, korte nachten, bloedhete concertzalen en lange autoritten met de ramen open zijn geen ideale omstandigheden voor de stembanden. Erg jammer, vooral wanneer zo’n track als Juggernaut, met van die sterk naar Ozzy neigende zanglijnen niet helemaal optimaal doorkomt.
Het beukende luistervoer wordt meeslepend en vlot achterelkaar gebracht, maar de drie kwartier aan speeltijd lijkt niet genoeg voor de oorspronkelijke setlijst. Na het pakkende, dreinende Asteroid is er geen tijd meer voor het iets meer up-tempo B.T.D.S.C. Heel graag had ik de dag hierna de band nog een keer bekeken in Amsterdam voor een langere set, maar dat zit er jammer genoeg niet in. Gelukkig heb ik deze band nu eindelijk live gezien, een indrukwekkende, mooie set meegemaakt, iedereen een handje kunnen geven en kort, maar prettig even gesproken met de Captain himself; mijn avond kan niet meer stuk! (Dat is ook heel mooi aan deze avond; de bands zijn veelal in de zaal aanwezig om de collega’s aan het werk te zien en praatjes aan het maken met mensen in het publiek)
Na een vrij uitgebreide line-check is het de beurt aan Green Milk From Planet Orange, een experimenteel underground trio uit Tokio. Een tot nu toe voor mij onbekend bandje, maar de line-check laat al indrukwekkende muzikaal-technische kwaliteiten horen. De setting is opmerkelijk; de bassist en gitarist/zanger zitten tegenover elkaar op tuinstoeltjes, met in het midden de drummer. De koffieconcert opstelling staat in schril contrast met wat er te gebeuren staat; dit is een explosieve mix van punk, metal, free-jazz en psych-drones die qua dansbaarheid naar house of dance neigen. Niet precies mijn kopje thee, maar zeker indrukwekkend en onderhoudend (voor drie kwartier).
De drummer is een lust voor het oog qua expressie, maar ook de muzikale bijdragen zijn bewonderenswaardig. De bassist lijkt de rustigste van de drie, maar de razende en kundige hantering van de basloopjes kan wel waardering oproepen. De gitarist/zanger gaat alle kanten op zowel in spel als qua stuiptrekkingen, gezeten op dat stoeltje; dit moest dan ook wel uiteindelijk (bij het allerlaatste nummer) uitlopen op daadwerkelijk stuiteren over het podium. Vooral het eerste gedeelte van een “muziekstuk” waarbij van bijna bluesy Jimi Hendrix taferelen naar zo’n dansbaar gruizige psych-drone toewerkt wordt, is door ondergetekende erg genoten.
Nog een trio vanavond; Mephistofeles uit Argentinië. Een band die ik nog niet heel erg goed ken. Wellicht hebben enkele hoezen en titels (Whore of Satan Sex Ceremonies) niet direct tot de verbeelding gesproken. De muziek hapt toch best aardig weg; lekkere riffs met veel jaren zeventig (natuurlijk onder andere Black Sabbath en andere doom/psych en proto-metal) invloeden, freewheelende drums en een groovy bas met van die loopjes over de hele hals. Vooral het freakgehalte in de ritmische invullingen tezamen met de aanstekelijke riffs kunnen me verbazingwekkend goed aanspreken. Knap wat ze hier met zijn drieën neer zetten, al heb ik het vermoeden dat soms wat vaak een “toevlucht” wordt genomen in ietwat richtingloos notengeneuzel tijdens enkele solo’s. Dit zal ook ongetwijfeld te maken hebben met persoonlijke voorkeur natuurlijk.
Toch heb ik enkele nummers even opgenomen om later eens uit te zoeken. De tegendraadse groove van Wizard Of Meth vond ik toch wel erg lekker en ook de Hendrix -achtige drive van afsluiter Whore ging er eigenlijk erg lekker in. De band was strak op tijd om tien uur begonnen, dus toen er eigenlijk nog drie minuten speeltijd “over” was aan het einde van de set, en er geen toegift meer kwam, kon ik wel ietwat teleurstelling zien bij enkele echte fans. Voor mij was het goed zo; een mooie avond en een prettige kennismaking met Baroeg als zaal. Het verkeer zit mee rond deze tijd, dus tegen middernacht ben ik zelf weer thuis, met mooie herinneringen en een paar gesigneerde elpees rijker.
