Het schimmenspel speelde vanavond de sterren van de hemel. Wat is het toch met (veel) bands tegenwoordig dat de lichtshow de belangrijkste attractie lijkt te zijn. Het licht is vanavond achter de band gepositioneerd. Dat maakt dat je als publiek tegen de lichtshow in staat te kijken. Dan zie je vooral een schaduwspel en soms net een beetje meer. Op een gegeven moment werd het gelukkig beter. Bewegende spotlights die Maynard James Keenan (TOOL en A Perfect Circle) en Carina Round net dat beetje meer, vaak mysterieus licht gaven. Niet dat ze echt gevolgd werden, maar die flitsen van herkenbaarheid paste uitstekend bij de show. Op die momenten is de band behoorlijk goed te zien en te volgen. Als ik naar een liveshow kom dan wil ik graag de band zien.
En vanavond zeker, want was het goed. Puscifer heb ik al meerdere keren live mogen zien. Het is altijd uitstekend vermaak, maar vanavond had het iets extra’s. Zal de lichtshow geweest zijn (knipoog). Wat zo heerlijk is vanavond dat het duidelijk live is. Maynard en Carina zijn duidelijk live aan het zingen. Het luistert niet als een kopie van de plaat. Dit is live, rauw en kippenvel goed. Dat beide door de jaren heen steeds verder op elkaar ingespeeld zijn is duidelijk hoorbaar. De samenzang is complex, wisselend en vol met van elkaar verschillende zanglijnen. De stemmen van het duo past uitstekend bij elkaar. Als kers op de grote, smakelijke taart.
Wie terecht duidelijk in de spotlights zit is drummer Gunnar Olsen. Wat is hij toch een beest van een drummer. Door zijn centrale positie voorop het podium valt zijn beestachtig goede spel extra op. Gunnar slaat constant raak en zorgt voor een strakke, technisch verzorgde basis waarop de andere muzikanten ook kunnen excelleren. Die man tikt de meest lastige drumpartijen aan elkaar. De tempowisselingen schudt hij met gemak uit zijn pols.
Gitarist Mat Mitchell maakt daar dankbaar gebruik van. Mat zorgt ook voor de programming en staat ook vanavond met enige regelmaat achter de keyboards. Hij is een meester in slaggitaarpartijen met een groove. Dat zorgt voor eigenzinnige gitaarpartijen die tegelijk zo aanstekelijk zijn dat je hoofd vanzelf meebeweegt. Bassist Josh Moreau weet ook de juiste snaar te raken. Zijn ritmische partijen zijn net zo inventief en groovend als die van Gunnar en Mat. Alle drie samen is het een krachtig instrument die een speciale basis leggen voor de in hun cartoon rol uitgedoste Maynard en Carina.
De set zit vol met nummers van het nieuwe album Isn’t It. In het eerste deel van de set worden al zeven nummers gespeeld van dit album (Thrust, Self Evident, Bad Wolf, Normal Isn’t, The Quiet Parts en Pendulum). Enige uitzondering is single The Algorithm (die wel in live versie op Isn’t It staat). Dan volgt een super flauw filmpje in Puscifer stijl. Mensen die de band al langer volgen dan de laatste jaren weet dat de band humor als kapstok gebruikt. De matige acteur prestaties van Carina en Maynard zorgen op de een of andere manier net voor dat beetje extra’s.
The Arsonist, Mantastic, Bullet Train to Iowa en The Remedy zijn de opmaat naar de tien minuten pauze. Iets wat A Perfect Circle een jaar eerder in 013 ook al deed. De oorspronkelijke ballad The Humbling River krijgt een speciale aanpak. Het wordt aangevuld met krachtige beats, maar het rustige karakter van het nummer blijft fier overeind. Echt top gedaan. De overgang naar ImpetoUs en Momma Said gaat bijna automatisch. Daarop volgt het manische en totaal onverwachte Seven One. Niet zo snel verwacht dat dit nummer live gespeeld zou worden. Daarna volgt het (altijd) imposante Grand Canyon. Met het alternatieve hit materiaal van Conditions of My Parol en afsluiter A Public Stoning wordt de avond afgesloten. Dat voorprogramma act Dave Hill dan weer op het podium komt past bij de humoristische sfeer. Niet dat die humor vanavond de overhand heeft. Puscifer is de laatste jaren uitgegroeid tot een uiterst serieuze aangelegenheid. Zeker wat betreft hoge kwaliteit van de muziek, Op plaat, maar zeker ook live.
Dave Hill mag het Puscifer universum aan het begin van de avond aanvullen met grappen en grollen. Dat doet hij soms met zijn elektrische gitaar in de hand. Met herkenbare gitaarsolo’s tot gevolg, zoals die van Iron Maiden en Van Halen. Dave heeft zijn momenten, maar is vanuit mijn positie soms lastig te volgen. Het mee roepen op Dave, Dave, Dave wordt door een deel van het publiek gedaan. Ook wanneer hij zijn moment of fame heeft op het einde van de set van Puscifer. Dave heeft in ieder geval moeite gedaan om Tilburg te leren kennen, want zijn pick-up lines zijn gevuld met specifieke locaties uit de buurt. Verder is het vooral erg flauw met een vleugje leuk. Zelfs soms met ondersteuning van een drummer en een bassist. Zijn kleine fietsje en de flitsende spiegelende helm zijn misschien nog wel het meest kenmerkende van zijn act.
Natuurlijk, net zoals bij TOOL en A Perfect Circle, mogen er vanavond weer geen foto’s of filmpjes gemaakt worden. Althans, tot het laatste nummer. Dan mag het heel even. Het klopt wat Maynard daarover vanavond zegt. Je merkt tegelijk dat de sfeer en focus van het publiek anders is. Waar de band eerst alle aandacht heeft wordt die vooral besteedt aan het schermpje voor je. Opletten en het gevoel van daarvoor wordt toch compleet anders. Zo wordt het een krachtig statement.
Foto’s: Ron Schoonwater