Helaas valt in 2026 definitief het doek voor Samhain op Nederlandse bodem, maar de editie in Antwerpen blijft gelukkig wel bestaan. Volgens de organisatie maken de alsmaar stijgende kosten het steeds moeilijker om een line-up samen te stellen waar men volledig achter staat. Wie het affiche van deze laatste Nederlandse editie bekijkt, zal echter weinig reden tot klagen hebben.
Vandaag staat er vooral black metal geprogrammeerd in alle hoedanigheden. Symphonic-, melodic-, depressive-, atmospheric-, psychedelic-, blackgaze en post-black komen allemaal aan bod vandaag, waarbij Wolves In The Throne Room bovenaan de poster brijkt. Verslaggevers Jochem van der Steen en Jordy Weustenraad zijn aanwezig om deze eerste dag van dit tweeluik vast te leggen.
Heretoir (Main)
Van alle 21 bands die dit weekend in Maastricht aan zullen treden, is de eer om te openen weggelegd voor het Duitse Heretoir. Heretoir is lang het eenmansproject geweest van David ‘Eklatanz’ Conrad, maar groeide langzamerhand uit tot een vijfmansformatie.
Vorig jaar was het gezelschap met Solastalgia alweer toe aan haar vierde langspeler. Toch wordt er maar weinig materiaal van die plaat live ten gehore gebracht, want de band kiest ervoor om veel akoestische momenten toe te voegen in deze verkorte set. Niet mijn favoriete keuze, maar daardoor springen nieuwe nummers als The Ashen Falls er nog meer uit.
De frontman is bewegelijk op het podium en zijn strot klinkt nog rauwer dan op plaat. We krijgen muzikaal vele wisselingen. Zo gaan serene akoestische passages over in melancholische en meeslepende black metal. De vele post-rock structuren houden de muziek interessant, waarbij afsluiter The Circle (Omega) de kers op de taart is. (JW)
Head Of The Baptist (Club)
Het Belgische Head Of The Baptist brengt ons wat crust, wat black metal en vooral agressieve death. Het klinkt gruizig, boos en opgefokt. Kleine momentjes om te ademen zijn er als de riffs net even wat meer groovy en catchy worden. Voor je het weet hoor je ineens een black metal tremoloriff met dito blastbeats, die als een ongeziene vrachtwagen van rechts op je afkomt en je volledig platwalst. Een intens optreden. (JvdS)
Worm (Main)
Ook het Amerikaanse Worm begon ooit als het solowerk van Phantom Slaughter. Heden ten dage verzorgt de frontman slechts de vocalen en heel sporadisch nog toetsen. Hij wordt bijgestaan door gitarist Wroth Septentrion en aangevuld met liveleden tot een volledige band. Begin dit jaar verscheen Necropalace, en in tegenstelling tot Heretoir, spitst Worm zich volledig toe op deze nieuwe plaat.
Gehuld in een lange zwart jas en voorzien van een zwaard komt de frontman het podium opgelopen. De vreemde verschijning zweeft over het podium en bespeelt het publiek met gemak. De muziek is een unieke combinatie van symfonische black en doom/death metal, waarbij zowel tremelo riffs als gloomy melodieën door de zaal resoneren.
Eerlijkheidshalve wist het nieuwste wapenfeit mij niet te bekoren, maar live gaat het er goed in. Vooral de theatrale elementen en de arrangementen mengen zich goed met de donkere metal. Nummers als Necropalace en Halls Of Weeping weten zo het meest te overtuigen. Een bijzonder optreden, wat een meer dan keurige uitvoering kent. (JW)
Primitive Warfare (Club)
Hoeveel herrie kun je maken als duo? De gemaskerde mannen van het Amerikaanse Primitive Warfare laten het horen: verdomd veel! Ze lijken erop gebrand te zijn om de hardste band van het festival te zijn. Daar slagen ze wonderwel in. Een muur van grindcore, death, black en war metal die heel gevaarlijk aanvoelt. Maniakaal gekrijs, gecombineerd met een angstaanjagende grom die klinkt als een hond aan de flakka, maakt de muziek nog bruter dan de mokerharde drums en gegeselde gitaren op zichzelf al doen. (JvdS)
Vinterland (Main)
Met Welcome My Last Chapter bracht Vinterland in 1996 zijn enige studioalbum uit. De plaat groeide in de jaren daarna uit tot een klassieker binnen de Zweedse melodische black metal en bezorgde de band een cultstatus binnen de underground. De plaat bestaat ondertussen dus dertig jaar en vanmiddag krijgen we dan ook een (bijna) integrale uitvoering.
Sinds 2011 zijn de Zweden terug op het podium en speelden door de jaren heen een handjevol shows, des te unieker dat we ze hier te zien krijgen. De melodic black metal volgt onmiskenbaar de Zweedse receptuur en ligt zowel prettig als toegankelijk in het gehoor. Helaas is de geluidsafstelling niet perfect, waarbij vooral de gitaren zacht in het geheel staan, maar naarmate van tijd wordt dit verbeterd.
De zang van D.F. Bragman is naar behoren, maar het is vooral het gitaarwerk van hem en Pehr Larsson wat indruk weet te maken. Snel, melodisch vingerwerk wordt afgewisseld met zwaardere riffs. De bekendere werken als A Castle So Crystal Clear en Our Dawn Of Glory krijgen het meeste respons, terwijl de langgerekte afsluiter Wings Of Sorrow zich als magnum opus laat kronen. Wie had gedacht dat je na dertig jaar en één langspeler nog zo relevant kon blijven? (JW)
Múr (Club)
Een keytar is natuurlijk een verrassend instrument voor een metalband. Múr laat vandaag horen dat je daarvoor niet alleen power metal hoeft te spelen. De gelaagdheid van deze IJslandse band is prijzenswaardig. Frontman Kári Haraldsson schakelt moeiteloos over van schreeuwzang naar etherische cleans, terwijl hij de toetsen van zijn keytar bedient. Meer dromerige, sfeervolle passages worden effectief afgewisseld met groovende, zware riffs die ons aan het headbangen zet. Eén van de hoogtepunten van de dag. (JvdS)
Kall Plays Lifelover (Main)
Met het overlijden van meesterbrein Jonas Lars Bergqvist kwam er ook een einde aan Lifelover. Een jaar later richtten de overgebleven leden Kall op, om zo hun muzikale ideeën een vervolg te geven. Tegenwoordig staat Kall niet alleen met eigen materiaal op het podium, maar brengt de band ook tributes aan Lifelover. Met voormalige Lifelover-leden Kim (zang), H. (gitaar), Fix (gitaar) en Peter Lindqvist (drums) in de gelederen is er meer dan genoeg reden om het oude werk opnieuw tot leven te brengen.
Kall heeft slechts vijftig minuten om de discografie van deze depressive black metal band te eren. Dit wordt gedaan met een gevarieerde setlist, waarbij zowel debuutalbum Pulver alsook later werk van Dekadens aan bod komt en alles daartussen. Frontman Kim draagt een bebloed wit overhemd en gaat te keer op het podium. Zo knielt hij regelmatig, is hij uitermate expressief en is zijn blik moordend. Vanaf opener Shallow weet Kall het publiek in een greep te houden. Het maakt de aanwezigen niet uit of de meer punkgedreven nummers worden gespeeld of juist de black metal spreekt.
De onheilspellende spoken word wordt afgewisseld met desolate krijsen en seksuele kreunen. Hard werk als Stockholm zet aan tot een moshpit, terwijl de meer toegankelijke melodieën het publiek laten dansen. Museum Of Past Affections is mijn absolute hoogtepunt, terwijl Jonas ‘B’ wordt geëerd met (ik geloof) En Sång Om Dig.
De nummers met toetsen geven die extra herkenbare DSBM sfeer en zijn daarmee de belangrijkste nummers van dit optreden. Lifelover houdt zich niet aan de settijd en speelt wat langer. Volgens Kim is het namelijk tijd om nog wat hits te spelen, waaronder M/S Salmonella, I Love To Hurt You en Mitt Öppna Öga. Ik was nooit fan van het studiowerk, maar live is Kall Plays Lifelover mijn verrassing van de dag! (JW)
Final Dose
Het is behoorlijk druk in de kleine zaal bij de Londense black metal punks van Final Dose. Het is duidelijk dat het publiek zat te wachten om even los te kunnen gaan. Op de rauwe, compromisloze tonen van deze gemaskerde heren gaat dat natuurlijk prima.
Er komt al gauw een moshpit op gang, iets wat minder vanzelfsprekend is op dit festival. Een bezoeker waagt zich nog ook nog even aan een crowdsurfmomentje. Het geluid klinkt helaas niet helemaal lekker, wat de toch al wat rommelige nummers niet ten goede komt. Evenwel zeker een opzwepende show. (JvdS)
Oranssi Pazuzu (Main)
Het Finse Oranssi Pazuzu moet vandaag genoegen nemen met een plek onder headliner Wolves In The Throne Room. Ook wel de black metal variant van Kuolleet Intiaanit genoemd, maken deze Finnen onnavolgbare, creatieve psychedelic black metal, waarbij het motto van de band eigenlijk voor zich spreekt: Oranssi Pazuzu maakt muziek waarin brandstichters en rokers hand in hand samenkomen.
Daar is geen woord aan gelogen, want de psychedelische arrangementen zijn in overvloed aanwezig. De muziek is moeilijk voor het ongetrainde oor en ik heb er dan ook moeite mee om de nummers van elkaar te onderscheiden. Het enige dat ik met zekerheid kan zeggen is dat het grootste deel van Muuntautuja afkomstig is.
Desalniettemin is Oranssi Pazuzu een uitstekende liveband, want niet alleen staat het geluid perfect afgesteld, ook visueel is het spectaculair wat de Finnen hier laten zien. Ikon en Evil verzorgen met hun keyboards, orgels en volledige setups voor alle samples, rariteiten en spacemomenten, terwijl de gitaristen op mathcore-wijze over het podium springen.
De kracht van Oranssi Pazuzu zit dan ook in een combinatie van absurditeit en een repetitieve werking. Logisch dat een deel van het publiek op een gegeven moment de draad kwijt is en afhaakt, maar voor de experimentele fan is dit een waar genot. De lichtshow is subliem, terwijl de zang van Jun-His bijna hypnotiserend werkt. Een trip van jewelste, met daarnaast ook een show van hoog niveau. (JW)
Unreqvited (Club)
Liefhebbers van bands als Alcest en Deafheaven kunnen zich uitleven bij afsluiter Unreqvited. De ambient blackgaze laat het publiek regelmatig wegdromen op subtiele gitaarklanken, tot die wanhopig klinkende schreeuwzang van oprichter Billy Melsness weer door de zaal klinkt. Het rauwere, black metal randje komt niet alleen van zijn stem, er wordt ook behoorlijk lekker op de drums geramd namelijk. (JvdS)
Wolves In The Throne Room (Main)
Al bijna 25 jaar timmeren de Amerikanen van Wolves In The Throne Room aan de weg. Aan de formule is weinig verandert, maar het geluid is wel meer volwassen geworden met iedere release. Daar is er sinds gisteren weer één bijgekomen, want Estuary zag gisteren als achtste studioalbum het levenslicht.
Het eerste deel van de set staat in het teken van die plaat, want vandaag wordt er geopend met zowel het titelnummer als Ghosts Among The Obelisks (mijn favoriet na één luisterbeurt). Zoals altijd is het optreden redelijk statisch, waarbij de gebroeders Weaver en Kody Keyworth aan hun microfoon gekluisterd staan met hun lichtgevende gitaren. Dat past ook wel bij de atmosferische black metal die vol ambient en folk zit.
De ambiance van de snijdende black is ook wel voelbaar en wordt kracht bijgezet door de grote hoeveelheid kaarsen die het podium verlichten. Mijn hoogtepunten zijn beiden afkomstig van het Thrice Woven album, namelijk Angrboda en The Old Ones Are With Us. Helaas is de band redelijk eentonig, waardoor het ruim gespeelde uur aan de lange kant is. Aan de kwaliteit ligt het echter niet, want de Amerikanen bewijzen een geschikte headliner te zijn in deze opzet. (JW)
Deze zaterdag is er één voor de doorgewinterde black metal liefhebber, maar die zijn er gelukkig genoeg, want de eerste dag is volledig uitverkocht. De gunstige ligging in de buurt van België, Duitsland en Frankrijk zal zeker mee hebben geholpen, want de Muziekgieterij heeft ook nu weer mensen van verschillende nationaliteiten mogen verwelkomen. De eerste dag was een groot succes, op naar dag twee!
Foto’s: Femme von Steel