Craic Killers zijn wat wij party poopers noemen: de mensen die de fun uit het feestje halen. Het is ook de bandnaam van een duo/solo-act uit Londen, met Ierse roots. Na een reeks Bandcamp-releases is de eerste fysieke release van Craic Killers net uit bij Subunderground CA, het Nederlandse label van Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno). In november doet Ford’s Fuzz Inferno nog maar eens een korte tournee door de UK en op één van die avonden is Craic Killers één van de supports.
Craic Killers staat in de UK al even op de radar. De zwaar politieke singles (pro Palestina, tegen de BBC, tegen Trump (uiteraard), …) krijgen er aandacht en de band kan regelmatig optreden. Ze maakten al een single met Asthma Kids uit Canada en ze staan al op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records (van ook The Mono Kids). Het is niet helemaal duidelijk of we nog van ‘ze’ moeten spreken. Oprichter Mr. Craic is ergens onderweg het spoor kwijtgeraakt van DJ Miner, de andere oprichtende helft van het duo. Mr. Craic heeft voor optredens en interviews net zo’n roze balaclava (bivakmuts) als de dames van Pussy Riot en de heren van Deze Moeders Neuken Gratis. Op concerten van Craic Killers kan je er eentje kopen, handgemaakt door Mr. Craic.
Behalve het visuele zou de muzikale mosterd gehaald worden bij Bad Brains, Dead Kennedys en Circle Jerks. Dat is er op deze release niet altijd aan te horen. Als geheel hoor ik een huwelijk van vuilgebekte Sleaford Mods en de jongste versie van Amyl and the Sniffers, verenigd in een onwettige liefdesbaby aan een Ho99o9-infuus. De helft van de songtitels op deze EP zijn in het Iers, omdat Mr. Craic een cursus schrijven in het Iers gevolgd heeft, terwijl de lyrics wel gewoon in het Engels zijn.
Dit is über-militant en opruiend en lekker rudimentair in muziek, met niet meer dan een heel eenvoudige, kale baslijn en soms wat zuinige ritmes bovenop de vocalen. Mijn favorieten zijn Freaks en Ni Amárach.
https://craickillers.bandcamp.com/album/who-tf-is-craic-killers