Twintig jaar na de release van haar solodebuut Real Life keert Joan Wasser terug naar de bron. Het nieuwe album is geen luie remaster, maar een gedurfde en warme transformatie die laat horen hoe haar nummers door jaren live spelen zijn gegroeid.
Terug in 2006 was het album een rauwe, minimalistische verwerking van het verlies van haar partner Jeff Buckley. Het album was kaal, stekelig en emotioneel beladen. Hier staan de nieuwe versies tegenover die een sfeervolle rust uitademen. Het tempo ligt lager en de arrangementen zijn rijker, voller. Het geheel is gevuld met lome pop, jazz en een laagje subtiele funk. Waar in 2006 het titelnummer Real Life direct de toon zette als openingsnummer, is het nu verplaatst naar het einde. Hierdoor fungeert het nu als een berustende, bevrijdende conclusie.
Wasser nam het album op met een compleet nieuwe bezetting. Zo horen we in het nummer I Defy de jazzy, doorleefde stem van Krystle Warren. Het levert een prachtige dynamiek op. Feed The Light staat met de vloeibare, filmische pianopartij op een veel hoger niveau dan het origineel.
Iggy Pop levert een gastrol op Save Me dat enigszins uit de toon valt vergeleken met de andere nummers. Maar met een lome, haast zwevende uitvoering van We Don’t Own It gaat het album weer verder in de eerder ingezette lijn. Real Life Evolution vervangt het origineel niet, maar biedt een fascinerend en hartverwarmend contrast. Het is het ultieme bewijs dat sterke nummers met hun maker meegroeien.