De Main Stage in Den Bosch werd tijdens de ‘’In League With Satan Tour’’ gevuld met een drietal black metal giganten en vlammetjes om het publiek warm te houden op deze regenachtige dag. Terwijl we naar binnen lopen is Dark Funeral net bezig. Van deze line-up de band die ik nog niet eerder had gezien en waar ik stiekem het meest nieuwsgierig naar was.
Hoewel de zaal nog vrij leeg is en het podium er ietwat karig uit ziet, weerhoudt ze dat niet om de avond energiek in te luiden. Ondanks dat de set van korte duur is, weten ze mij in ieder geval te overtuigen, al had ik het idee dat het gros van de aanwezigen nog wat lag te slapen. De band is in ieder geval goed in vorm, spijtig dat problemen met het geluid dit niet goed de zaal in presenteerden. Desondanks was het horen van The Secrets of the Black Arts, het titelnummer van hun debuutplaat, een waar hoogtepunt en viel ook het recentere werk goed in de smaak.
Voor Behemoth werd het podium mooi aangekleed en de bandleden kwamen in hun herkenbare kostuums het podium op. Dit zag er spectaculair uit, al duurde het even voordat de band en het publiek op gang kwamen. Het hielp dan ook niet mee dat de set een paar keer werd stilgelegd wegens technische storingen. Zodra dit verholpen was, raasde de band zich door een set vol deep cuts en fan favorieten heen. Met name drummer Zbigniew Robert Promiński liet zijn gevoel voor ritme door de zaal marcheren en greep daarmee de aandacht.
Toepasselijk werd een drietal nummers van misschien wel het beste Behemoth album, The Satanist, gespeeld. Bij deze live uitvoering van Blow Your Trumpets Gabriel werd het publiek wakker en was de toon voor de rest van de avond gezet, waarbij Ov Fire and the Void, Chant for Eschaton 2000 en het toegift, O Father O Satan O Sun! vol enthousiasme werden ontvangen. Wie had verwacht het hoogtepunt gehad te hebben, zou zich zomaar eens kunnen vergissen…
Het was duidelijk dat de meerderheid van het publiek hier voor Dimmu Borgir was. Een uur nadat de set van Behemoth ten einde kwam, was de zaal een stuk voller en voelde iedere minuut wachten als een eeuwigheid. Onder luid applaus verscheen de band dan eindelijk op het podium en openden ze de set met het, van hun nieuwe album afkomstige, Ulvgjeld & Blodsodel. Voorafgaand het optreden had ik expres nog niets van Grand Serpent Rising beluisterd. Dat ik aangenaam verrast ben, kan ik wel zeggen. Van het nieuwe album is As Seen in the Unseen tot nu toe favoriet, hierbij komt ook het talent van bassist Victor Brandt mooi naar voren.
Hoewel de nieuwe nummers goed zijn en live mooi werden gepresenteerd, zijn het de klassiekers die het publiek dusdanig enthousiasmeren dat er op verschillende moshpits ontstonden. Ik ontdekte Dimmu Borgir toen ik een exemplaar van Puritanical Euphoric Misanthropia voor mijn verjaardag kreeg, waarbij het live horen van Kings of the Carnival Creation nooit gaat vervelen. Tijdens de set verscheen Behemoth zanger Nergal ook nog op het podium voor een eerbetoon aan Cronos, de recent overleden frontman van Venom.
Ondanks wat technische problemen en aantekeningen wat betreft het geluid, wisten de bands allen op hun eigen manier te overtuigen, waarbij vooral Dimmu Borgir een blijvende indruk achterlaat. Inmiddels heb ik ze al meermaals live mogen zien en kan ik vol vertrouwen zeggen dat ze alsmaar beter lijken te worden.
