Deze avond staat de grote zaal van 013 weer garant voor een aantal corebands, waarbij The Amity Affliction als headliner mag fungeren. De Australische band bestaat ondertussen al ruim twintig jaar en bracht met House Of Cards dit jaar haar negende studioalbum uit. Vandaag een redelijk gevarieerde line up in het genre, want ook Silent Planet, Varials en Orthodox staan op het programma. Helaas blijkt de mainstage te groot vandaag, waardoor zowel de trappen als het balkon gesloten blijven.
Wanneer het Amerikaanse Orthodox om 18:30 het podium op komt, is het nog erg leeg in de zaal. Dat lijkt het vijftal uit Nashville niet af te schrikken, want er wordt geen moment teruggenomen aan intensiteit. Vorig jaar verscheen het goed ontvangen A Door Left Open en de setlist bestaat vanavond bijna uitsluitend uit materiaal van die plaat. De heren hebben slechts een half uur speeltijd, maar jagen de nummers in hoog tempo door de speakers. Orthodox wisselt hardcore en beatdown af met atypische pinch harmonics, waardoor de band iets veelzijdiger voor de dag weet te komen dan menig andere band in het genre.
Op het nieuwe Commit To Consequence wordt frontman Adam Easterling bijgestaan door Skyler Conder van Varials. Verder horen we een strakke band die zowel relatief technisch als oorverdovend hard zich door de set heen werkt. De frontman is energiek, goed bij stem en welbespraakt. Echter staan de cleans van gitarist Austin Evans dusdanig zacht in de mix dat deze amper te horen zijn. Dat is overigens niet heel erg, want het is niet allemaal zuiver gezongen. Tijdens afsluiter Cave In wordt er opgeroepen tot crowdsurfen en aan die oproep wordt negen keer gehoor gegeven. Ondanks dat Orthodox een vette set speelt en het publiek mee heeft, is het na een half uur ook wel genoeg.
De ombouw is kort en zo staat Varials een kwartier later al op de planken. Ook deze Amerikanen krijgen een half uur toebedeeld en ook zij brachten dit jaar een nieuwe plaat uit. Op Where The Light Leaves horen we een combinatie van metalcore, deathcore, beatdown en nu-metal, waarbij de titletrack als opener mag gelden. Het is de eerste plaat met de nieuwe vocalist Skyler Conder die het stokje mag overnemen van Mitchell Rogers. Zijn strot is bruut en divers, waarbij zowel hoge krijsen als diepere growls te horen zijn.
Echter is er weinig variatie hoorbaar en lijken de nummers erg inwisselbaar. Na ontelbare breakdowns is het wel eens tijd voor wat anders. Het gebrachte spel is strak en ook hier is er weinig aan te merken op de kwaliteit van de muzikanten, maar het doet mij niet zo veel live, terwijl ik de nieuwe plaat best gaaf vond. De aanwezigen zijn ook verdeeld, waar de één de hele show in de pit staat, staan anderen stil toe te kijken. Des te fijner is het wanneer Garrett Russell van Silent Planet uit komt helpen op South Of One en Adam Easterling van Orthodox een bijdrage doet op Empire Of Dirt. Varials krijgt nog een wall of death en een paar crowdsurfers, waarna de set eindigt met I’ll Find The Dark.
Na twintig minuten wachten is het tijd voor de derde en laatste supportact in Silent Planet. Slechts frontman Garrett Russel is nog over van de klassieke line up, maar met drummer Alex Camarena en gitarist Mitchell Stark heeft Silent Planet al meer dan tien jaar een vaste bezetting. De echte doorbraak van deze metalcoreformatie kwam met de twee recente albums Iridescent en Superbloom. Vooral die laatstgenoemde speelt vanavond een hoofdrol, waarbij er wordt gestart met Offwolder en Collider.
Niet alle cleans zijn even zuiver, maar de harsh vocals liggen erg prettig in het gehoor. Instrumentaal is het bij Silent Planet gelukkig een stuk uitdagender dan bij de voorgaande bands. Zo horen we niet alleen traditionele riffs, maar wordt er ook geflirt met progressieve structuren in zowel de (bas)gitaarpartijen als in de drumsecties. In tegenstelling tot alle andere bands heeft het viertal geen nieuwe plaat op zak en dateert de laatste plaat alweer uit 2023. Toch bracht de band de afgelopen drie jaar meerdere singles uit, waarvan bijvoorbeeld Wick en Mindframe succesvol de revue weten te passeren.
De publieksparticipatie is wellicht minder intens als bij Varials en Orthodox, maar Silent Planet krijgt veel vocale bijval van fans. Veel nummers worden meegezongen en de band wordt op handen gedragen. Het afsluitende deel bestaat onder andere uit het oudere The New Eternity, waarna Trilogy, als één van de doorbraakhits, de set tot een goed einde weet te brengen.
The Amity Affliction is de terechte headliner en komt ter promotie van hun nieuwe plaat wederom naar Nederland. De band is vaak in ons land te vinden en was de afgelopen jaren al in Amsterdam en Eindhoven te zien. Deze keer vormt Tilburg het toneelstuk voor de tour. Het nieuwe album kreeg veel kritiek te voorduren, enerzijds door de meer generieke songwriting, anderzijds door het ontslaan van oprichter Ahren Stringer. Ik kan me vinden in de kritieken en ben zelf ook niet helemaal overtuigd door het album.
The Amity Affliction treedt dus tegenwoordig definitief aan zonder oprichters in de bezetting, maar met Jonathan Reeves heeft de band een uitstekende vervanger gevonden. Desalniettemin is de zaal ondertussen volgelopen en ondanks dat er dus een nieuwe langspeler in de winkels ligt, opent de Australische band met hun twee grootste hits. Pittsburgh begint, waarna Drag The Lake een vervolg geeft aan het optreden. Zowel Birch als Reeves klinken goed bij stem en ook het publiek heeft er zin in. Nummers worden volledig meegezongen in de zaal en ook de crwodsurfers laten wederom van zich horen.
Er wordt slim gewisseld tussen nieuwe en oude nummers. Van het nieuwe werk wordt vooral de single Heaven Sent goed ontvangen, terwijl het oudere werk toch echt op meer bijval mag rekenen. The Amity Affliction weet al te goed waar ze bekend mee zijn geworden en beperkt de hoeveelheid nieuw materiaal. Ondanks dat Reeves een geheel ander stemgeluid heeft dan zijn voorganger, verdienen zijn vertolkingen lof, waarbij vooral in House Of Cards en All Fucked Up een hoofdrol is weggelegd voor zijn cleans.
Zanger Birch oogt dankbaar en geeft aan dat het publiek zelf mag kiezen welk nummer van Chasing Ghosts er gespeeld gaat worden. De keuze is tussen het titelnummer en Open Letter, waarna die eerste nipt wint door iets meer gejuich vanuit het publiek. Er is minder interactie dan normaal bij de band, waardoor de set in sneltreinvaart gespeeld wordt. All That I Remember blijft het lekkerste nieuwe nummer, waarna Death’s Hand als meezinger mag afsluiten. Tenminste, er wordt nog wel een toegift verwacht en dat krijgen we met Soak Me In Bleach. The Amity Affliction geeft een heel degelijk optreden en laat zien ook nu nog relevant te zijn. Deze nieuwe plaat zal nooit mijn favoriet worden, maar live klinkt het een stuk overtuigender.