Home » Helldorado 2026 – Klokgebouw (Eindhoven) 14/11/2026

Helldorado 2026 – Klokgebouw (Eindhoven) 14/11/2026

door Jochem van der Steen
26 views 10 minuten leestijd

Elk jaar komen we met veel plezier naar het Eindhovense Klokgebouw voor het Helldorado-festival. We sloegen geen editie over. Jammer dan ook, dat ook dit festival moet bezwijken onder de druk van de hoge kosten om nog zoiets op poten te kunnen zetten. De hoge consumptiekosten dit jaar (3 euro tachtig voor een muntje) geven al aan dat de stijgende prijzen in onze economie het eigenlijk onmogelijk maken nog een betaalbaar festival van deze orde weg te zetten. Dat zo’n prijskaartje ook steeds meer opoffering vraagt van de bezoeker bleek uit de aanvankelijk lage voorverkopen. Toen echter iedere tickethouder voor slechts 25 euro iemand mocht meenemen, bleek dat toch goed te zijn voor een uitstekende opkomst. Het is dus dan ook toch lekker druk in het Klokgebouw. Voor ons onmogelijk alles in detail te bekijken met zo’n line-up, maar we hebben ons best gedaan!

De aftrap komt van de locals van The Dirty Denims. Met hun happy hardrock starten ze de dag lekker feestelijk. De bandleden bewegen energiek en met grote glimlachen over het podium. Aan het begin mag de Tarantula zaal nog wat leeg zijn, tegen de tijd dat de sterretjes branden op de instrumenten van de band is het redelijk volgelopen. Het is lekker meezingen met nummers als Party On! en Creatures of the Night.

Dan trakteert op de Cobra Stage The Lords of Altamont het publiek op wat garagerock. Terwijl dan The Hebridean Sheep op de Lion Stage hun riffs én saxofoon laten horen, verbluft het Antwerpse Toxic Shock iedereen op de Tarantula Stage met hun energieke mix van hardcore en thrash metal. Frontman Wally toont zich niet alleen een geweldige vocalist, maar ook een ware acrobaat. Hij klinkt onverschrokken op de geluidsinstallatie, maakt een duizelingwekkende sprong en laat ook nog eens zien dat hij een indrukwekkende backflip kan maken. Eén van de opwindendste shows van de dag.

Tussen alle rock staat er ook een stevige portie metal in het Klokgebouw. Sanguisugabogg is wellicht, met hun brutal slamming death metal de hardste act van de dag. Op de Cobras Stage laat potige vocalist Devin Swank zijn diepe strot gelden. Al snel ontstaat er ook een enorm gat in het publiek. Dit is namelijk het type band dat de jongere bezoekers aanzet hun beste karate-kunsten te tonen. Iets waar de gemiddelde Helldorado fan niet op zit te wachten, wat laat schrikken en zelfs irriteert. Die hadden misschien liever bij Money & The Man gestaan, op dat tijdstip op de Tarantula Stage. Er is een mooie circle pit, maar het is wat pijnlijk dat de moshers zo druk bezig zijn met het armenzwaaien en crowdkillen dat ze cue van Devin om een wall of death te starten missen. Het klonk allemaal lekker bruut en het tempo zat er goed in. Prima set dus.

De zaal is verdomd vol bij Pro-Pain. Deze New Yorkers maken een stop op de Lion Stage om hun 35-jarige jubileum te vieren middels een Europese tour. Dat extra beetje groove zorgt voor een lekkere sound die een vrij breed publiek vandaag weet aan te spreken. De ervaring spreekt uit het degelijke optreden.

De mix van cowpunk en hardrock van The Supersuckers vermaakt het publiek prima op de Tarantula Stage.  

We spenderen echter onze grootste tijd toch bij The Exploited op de Cobra Stage. Het klinkt wat macaber, maar we zijn er ons van bewust dat elke optreden van frontman Wattie zijn laatste kan zijn. Hij heeft een reeks van hartaanvallen op het podium op zijn naam staan tenslotte. Vandaag komt hij redelijk fit over gelukkig. Het is dan ook even schrikken als de set tijdelijk stil komt te liggen en er mensen van de EHBO me voorbij rennen, richting podium. Ik kon niet precies zien wat er gebeurde, maar blijkbaar was er iets met de drummer aan de hand. Gelukkig wordt de show snel genoeg voortgezet. Bij klassieker Sex and Violence wordt het publiek uitgenodigd op het podium en het wordt er dan ook snel druk. Braaf verlaten de fans, niet eens stagedivend de planken weer als het nummer is afgelopen en het volgende nummer wordt ingezet. Wellicht was het beter geweest die knaller als laatste te bewaren, want het wordt opmerkelijk leeg in de zaal.

Wat mij betreft is Demented Are Go echt een Helldorado band. De Welshe rockabilly band draait al mee sinds begin jaren tachtig en is nog steeds onvermoeibaar. Er wordt een prima set neergezet op de Tarantula Stage. Helaas hebben we maar weinig tijd om veel mee te krijgen.

Het Vlaamse Ramkot brengt op de Lion Stage een harde en rauwe show. Hun sound zweeft heerlijk tussen hardrock en metal in, wat het lekker toegankelijk maakt. Ramkot speelt het soms nogal safe, al blinken ze nog het meest uit wanneer ze de randjes opzoeken. Desondanks hebben de nummers een lekkere flow en is het geluid lekker afgemixt. De psych-elementen brengen het gehele publiek aan het headbangen. Ramkot zet een gezellig sfeertje in het Klokgebouw, de show is niks unieks maar doet wat hij moest doen: headbangers ontketenen. 

De excentrieke jongens van LA Guns geven vol bombarie een heuse throwback-show. Het gitaarwerk en de oh-yeahs vliegen je letterlijk om de oren. Hiermee brengen de ‘heren’ de rock’n’roll uit zijn winterslaap. Het is een tijdmachine naar de glamrock-gloriedagen van de jaren tachtig. Daardoor voelt het soms wat generiek aan, ze brengen een formule die inmiddels gedateerd is en doen vrij weinig om zich te vernieuwen. Dat werkt zowel als een charme als zwakte voor deze act. Zeker voor de grijze bollen in de zaal is het een leuke reis naar het verleden. Ze spelen dan ook vol overtuiging wat het leuk maakt om naar te kijken.

Tegelijk met deze glamrockers neemt Maastrichtse hardcore legende Backfire! op de Tarantula Stage voorgoed afscheid. En natuurlijk is het ontzettend druk. De energie zit er bij band en publiek vanaf het begin al flink in. De moshpit is in volle beweging en er is een flinke stroom van stagedivers, niet op de laatste plaats aangespoord door de moordende drums van Igor. Patrick Coenen start de set als vocalist, maar even later krijgt hij bijval van Marco Swaan (Violation of Trust/Payback). Natuurlijk doen de Rebel 4 Life nummers het geweldig. Het voelt wat onwerkelijk dat dit het dan toch gewoon voor eeuwig was.

Hoewel Prong op plaat erg sterk is, komt het niet altijd over op Helldorado. De riffs zijn zoals verwacht heerlijk catchy en groovy. Alleen ontbreekt hierbij de felle energie en het robuuste karakter van de vinyl. De muziek valt hierdoor soms wat dood, omdat de charmes van Prong zich nauwelijks vertonen. Desalniettemin doen zeker de publieksfavorieten het erg goed. Bij de laatste paar nummers zit de sfeer er dan ook uitstekend in. Het publiek begint luidkeels mee te zingen op nummers als: Snap your fingers, snap your neck en whose fist is it anyway. Hiermee is Prong in zekere zin een festivalwaardige act: lekkere sfeer en meezingbare klassiekers, maar het is helaas ook niet veel meer dan dat.

Het lukt ons net om een stukje Astro Zombies A.D. mee te pakken op de Tarantula Stage. Shivvies-frontman Michiel Walrave brengt songs als Skulls en We Are 138 uit volle borst. De als doodshoofd geschminkte Niena Bocken, ook aanwezig namens haar puike podcast Best Hard Voor Een Vrouw werkt zich achter de drums flink in het zweet. Knap dat de schmink toch blijft zitten!

Helaas kunnen we de set niet helemaal afkijken, want we moeten op tijd bij de Cobra Stage zijn. De 30-jarige jubileum set van Peter Pan Speedrock mag natuurlijk niet worden gemist. De zaal is dan ook bomvol als de band, met een mooie projectie van beelden van de afgelopen 3 decennia op de achtergrond hun kenmerkende energie, rauw rock inzet. De setlist bevat natuurlijk de knallers Resurrection, Go Satan Go en Rockcity. Er zijn ook wat gastoptredens. Mark ‘Sparky’ Phillips van Demented Are Go zingt een partijtje mee en doet dat niet onverdienstelijk. Het optreden van Nashville Pussy’s Blaine Cartwright is wat minder. Hij lijkt niet precies te weten wat hij moet doen op het podium. Gelukkig is daar dan aan bandgenoot Ruyter Suys om hem te redden met haar gitaarspel en podium presence. Even later gaat Cedric Maes van El Guapo Stuntteam een soort gitaarduel aan met vocalist/gitarist Peter van Elderen.

Omdat er geen show is zonder Dikke Dennis brengt de, opvallend afgevallen, Amsterdammer traditiegetrouw De Schoppen-Aas. In diezelfde traditie kopt hij ook weer de microfoon met een oorverdovend geluid weg. Als de show ten einde lijkt maakt Peter contact met de mensen op de eerste rij maar wordt teruggeroepen voor nog één laatste nummer. Dertig jaar en nog steeds vol vuur. Heerlijk.

Na een wat uitgelopen soundcheck begint een kneiterluide Pupil Slicer met het afbreken van de Tarantula Stage. Ze maken meteen duidelijk dat ze niet zijn gekomen om te kloten. Zelfs tot achter in de zaal kan je het gedreun door de grond heen voelen. De intense agressie van de band sluit hier perfect op aan. Door de volumeknop op standje ‘verpletteren’ te gooien, komt het geluid absoluut niet goed over. Het is namelijk enorm rommelig, plat en gruis. Toch voegt dat juist toe aan de ervaring, geen band dreunt zo ruw door als Pupil Slicer. Je kan je dus afvragen of dit wel nodig is in deze mate, maar dat is voor de smaak om te beslissen.

Gewapend met niet één, maar zelfs twee nieuwe albums staat Converge op de Lion Stage. Het is werkelijk bewonderingswaardig hoe ze na ruim dertig jaar geen spat zijn veranderd. De explosieve energie spat nog steeds van het podium. Dankzij het ongekend strakke spel en uiterst nauwkeurige timing weet Converge de complexe mathcore naadloos te vertalen van plaat naar podium. In een uur tijd verliest de band voor geen seconde momentum, waardoor de band uur lang als een storm continu over het publiek raast. Alhoewel een act als deze zich beter leent voor een klein keldertje, doet dat de intensiteit niet drukken: Converge bewijst ook het publiek vanaf een groter podium te kunnen veroveren. In mijn ogen zijn zij de onbetwiste kampioenen van Helldorado 2026.

Nashville Pussy kunnen we helaas niet de aandacht geven die we willen op de Tarantula Stage. We kunnen zien en horen dat Blaine hier een stuk beter op zijn plek is dan bij Peter Pan Speedrock echter en de foto’s spreken hier boekdelen. Maar tja, we willen Eagles of Death Metal niet missen op de Cobra Stage.

Showman Jesse Hughes maakt een indrukwekkende entree met een zilveren cape. Sowieso is de aankleding wel extravagant. Niet alleen zijn gestreepte shit en tuinbroek zijn blikvangers, maar de berenmuts van de soms verveeld ogende backing vocaliste zijn bijzonder te noemen. Jesse maakt mooi contact met het publiek en waagt zich zelfs even de zaal in. Nummers als Miss Alissa en Wannabe in L.A. gaan er prima in, maar soms verzanden nummers in een soort jamsessies die helaas alle vaart uit het optredenhalen. Jammer.

Terwijl Los Banditos op de Tarantula Stage de die-hards vermaken terwijl een hoop mensen in die zaal hun kluisje uitruimen brengt Amenra hun immer indrukwekkende ritueel als afsluiter op de Lion Stage. Zoals te verwachten wordt op de achterste regionen vooral de dag doorgenomen onder het genot van de laatste biertjes. Toch heerst vooraan wel de volledige aandacht voor die emotionele zang van frontman Colin H. van Eeckhout en de hypnotiserende riffs.

Als het doek valt voor de Belgische post-metal giganten valt het dan ook voor Helldorado. Het was mooi, we zullen het missen en nooit vergeten.

Tekst: Jochem van der Steen & Max Schellekens. Foto’s: Charlotte Grips

Kijk ook eens naar