De Amerikaanse gdge-iconen van Eyehategod draaien al sinds eind jaren tachtig mee als één van de meest rauwe bands. Alhoewel de naam misschien anders doet vermoeden is dit zeker geen satanistische act, maar een brute spiegel naar de harde realiteit van dakloosheid, drugsverslaving en oorlog. Zij zijn hiermee de grondleggers van de beruchte New Orleans-sound (NOLA) en brengen hun smerige mix van doom, hardcore punk en gitaarfeedback naar een kille Cacaofabriek in Helmond.
Voordat Eyehategod de zaal komt opschudden krijgen we eerst een band van eigen bodem voorgeschoteld. Het Haagse fuzzrock-trio Baardvader komt op in een zeer rustige zaal. Het is zelfs zo rustig dat het gewoon ijskoud is in de zaal. Baardvader komt gewapend met een klassieke opzet: een heuse muur aan versterkers staat klaar om het publiek omver te blazen. Al gebeurt dat helaas nog niet meteen. Het geluid is erg dof afgemixt waardoor de band zijn zwaarte mist. Dit probeert men vervolgens te compenseren door de volumeknop van de subwoofer tot knappen te draaien. Al wordt juist hierdoor het instrumentale spel begraven onder de gigantische dreunen van de sub.
Zanger en gitarist Jelle Scholtes levert een retesterke prestatie af, zijn stem vormt echt hét hart van de muziek. Het vormt een schitterende atmosfeer die perfect aansluit bij het fuzzy-geluid. Toch blijkt na een dikke vijfendertig minuten de schoen te wringen. De nummers lijken behoorlijk op elkaar en door een gebrek aan dynamiek en uitdaging slaat de eentonigheid toe. Baardvader speelt uiteindelijk bijna een vol uur, wat simpelweg veel te lang is om de spanningsboog strak te houden. Met een iets compactere setlist komt zo’n sterke start een stuk beter tot zijn recht.
Waar je na zo’n lange opwarmer verwacht dat de hoofdact direct uit de startblokken schiet, volgt er om half tien een behoorlijke anticlimax. De heren van Eyehategod staan zelf nog op het podium te soundchecken, wat zorgt voor een wat ongemakkelijke breuk in de sfeer. Zeker gezien de enorme status van de band binnen zijn genre, komt het wat onprofessioneel over. Er wordt vanuit de halfgevulde zaal dan ook maar matig gereageerd, wat frontman Mike IX Williams de droge opmerking “quiet Dutch crowd” ontlokt.
Wanneer de lichten dan echt doven en de band daadwerkelijk begint, wordt die ongemakkelijke stilte in één klap aan diggelen geslagen. Er galmt een oorverdovende feedback-toon door de zaal die klinkt alsof er een magnetron op het podium implodeert. Het is bewonderingswaardig hoe Williams na al die decennia van extremiteiten nog altijd exact dezelfde rauwe intensiteit in zijn stem heeft als op de vroege platen. Het duurt dan ook niet lang voordat het kwartje valt in Helmond en de eerste moshpit van de avond losbarst. “You’re not so bad,” geeft de zanger uiteindelijk dan maar toe. Vanaf dat moment hebben band en publiek elkaar volledig gevonden; er wordt volop meegezongen, gefilmd en gebeukt vooraan het podium.
Muzikaal staat Eyehategod nog altijd als een huis. Hoewel de heren op het podium vrij statisch ogen, ligt het tempo er op sommige momenten flink in en neigt het geluid af en toe zelfs naar thrash. Toch zitten de krachtigste momenten van de show onmiskenbaar in de trage, slepende proto-sludge stukken waarmee gitarist Jimmy Bower de zaal laat schudden. Deze Amerikaanse grootheden moeten helaas genoegen nemen met een kwart gevulde Cacaofabriek. Alhoewel zij met hun snoeiharde politieke tegengeluid aan de wieg stonden van het sludge-genre, blijven de Nederlandse fans nog achter. Jammer genoeg kampt ook Eyehategod vanavond met dezelfde doffe geluidsmix als het voorprogramma. Zo had het gitaarwerk een stuk harder gemogen, nu blijft de identiteit van de band soms bungelen op de achtergrond.
Met een set van nog geen uur speelt de legendarische headliner uiteindelijk bijna korter dan het voorprogramma. Desalniettemin bewijst Eyehategod in dat korte tijdsbestek dat ze op het gebied van pure, ongefilterde sludge nog altijd aan de top staan.
Foto’s: Priscilla Derks