De Britse band The Cassandra Complex startte zijn Europese tournee in de Belgische stad Waregem. De tournee zet het nieuwe album Generating Station Complex in de spotlights. Daarop herwerkte versies van een reeks oudere tracks.
Als support mocht het Zweedse duo Sjöblom aantreden in de Schakelbox. Dit is de band van Johan Sjöblom Eliot en Robert Eklind. Eklind zat eerder bij Malaise terwijl Johan de frontman is van de postpunkband The Exploding Boy. Daarmee stond hij ruim tienjaar geleden op Summer Darkness in Utrecht. Als Sjöblom is het misschien wel de eerste keer in België en Nederland. De postpop van dit duo slaat vooral aan in Duitsland en in Zweden. Het zijn overigens labelgenoten van The Cassandra Complex. Helemaal onbekend zijn ze niet in België. In 2019 maakte Vive La Fête een remix van Oh My Heart.
Sjöblom bracht deze zomer de single Time Stand Still uit. Die zat uiteraard in de set, naast oudere singles als Weirdo, Dead of Night, Fly Away With Me, Tape en Telephone. De vonk sloeg niet meteen over bij het Belgische publiek. Hoewel de muziek van Sjöblom onmiskenbaar goed van kwaliteit is en ook strak gebracht werd, was deze set misschien net iets te poppy voor een publiek dat voor The Cassandra Complex gekomen was. Dat deze singles in België en Nederland slechts bij weinigen een belletje doet rinkelen, is dan een bijkomend nadeel. Hun Alphaville-cover (Victory of Love) zat niet in de set in Waregem. Die had misschien wat meer enthousiasme kunnen teweegbrengen. Samenvattend hebben we een heel degelijke support gehoord, maar nu niet om te zeggen dat de zaal al helemaal onder stoom stond.
Bij de start van The Cassandra Complex stond de zaal nog niet volgepakt. Jammer, maar blijkbaar was er wel concurrentie van een nieuwe Britse band in bijna hetzelfde genre in dezelfde provincie. Nochtans had The Cassandra Complex enkele troeven op tafel gelegd: de band speelt opnieuw in de originele trio-bezetting en het album Generating Station Complex wordt op gejuich onthaald door de fans. The Cassandra Complex werd altijd op handen gedragen in België. Ze speelden er in een ver verleden reeds op Pukkelpop en op Futurama in de Brielpoort in Deinze. Later kwamen ze er geregeld terug voor clubshows en festivals als BIM Fest en Sinner’s Day. Op het ter ziele gegane W-Fest in Waregem speelden ze in 2019 nog voor een volle zaal in Waregem Expo, dat vele keren groter is dan de Schakelbox. Maar het aantal aanwezigen op een festival is niet altijd een garantie voor een uitverkochte clubshow. In Nederland tourde deze band eind jaren ’80 langs de kleinere venues (De Eland in Delft, Unitas in Wageningen, Zopo in Horst, Spuugh in Vaals ..). In 2024 speelden ze dan in Heerlen, waar ze dit jaar opnieuw staan.
Het concert zelf dan. Alle negen tracks van Generating Station Complex zaten in de set. Door deze nummers opnieuw op te nemen, wil de band de fans de definitieve versie laten horen, zoals ze vandaag live gespeeld worden. De herwerkte versies zijn nog steeds herkenbaar, maar ik kan me ook inbeelden dat er fans zijn die de originele opname-versie verkiezen. De avond werd geopend met Nightfall en What Can I Do For You, aangevuld met relatief nieuw werk als Hotline to Elvis en Mouth of Heaven. Valis, uit 2013, was als ouder nummer een opmerkelijke keuze voor deze set. De Borghesia-cover N.U.D. is dan weer een terugkerend element in de concerten van The Cassandra Complex. Het trio bouwde netjes op naar een zinderende finale met Second Shot, Moscow Idaho en March, het eerste nummer dat de band schreef. In de toegift kreeg het publiek in Waregem nog de klassiekers One Millionth Happy Customer en The War Against Sleep, naast Speed of Sound en het oudje Beyond Belief. Dat nummer gaat over Amerikaanse TV-predikanten die zogezegd mirakelen verrichten via handoplegging. Zanger Rodney speelt dat na door zijn hand te leggen op de hoofden op de eerste rij. Een leuk detail. En niemand werd miraculeus genezen van het meezingen.
Het werd meteen duidelijk dat dit het eerste concert was van deze tournee. Het trio was nog niet perfect op elkaar ingespeeld, de bindteksten rolden er nog niet spontaan uit en technisch haperden er een paar zaken. Frontman Rodney was goed bij stem. Hij regelt persoonlijk vanop het podium (via een tablet) de mix van het geluid en dat maakt dat zijn stem altijd overheerst. De ritmes en melodieën van Paul Dillon werden er vaak door ondergesneeuwd. Voor het publiek maakte het allemaal weinig uit. Er werd meegezongen en gedanst op de bekendste nummers en ook de minder bekende nummers werden enthousiast onthaald. Aan de merch-stand was het na afloop van het concert druk en als graadmeter voor succes is dat vaak het duidelijkste teken.