De vormgeving van de hoezen van Robot God is altijd dik in orde, maar deze keer hebben ze zichzelf wel overtroffen! Niet alleen ziet het er geweldig uit, (en misschien vinden ze dit helemaal geen compliment;) het geeft eigenlijk ook wel heel mooi de muziek weer. Dat moerassige en sinistere van de muziek is treffend gevisualiseerd.
Eerder dit jaar brachten de Australiërs ook al het zeer geslaagde album Onto The Afterlife. Deze voorganger heeft al menig beluisterrondje gemaakt alhier. Nu zijn de nummers van Curse Of The Driven geen tweede keus nummers, die waren blijven liggen; deze band heeft momenteel gewoon een hele hoge productie van topmateriaal!
De mooie opbouw van opener Curse Of The Driven zet al direct zo’n intense sfeer neer; een hele effectieve baslijn houdt de luisteraar in de drive, terwijl de lijzige, indie Alice In Chains-achtige zanglijnen en de details in het gitaarspel je steeds verder dit boeiende muzikale landschap intrekt. De stoner, psych, prog en indie elementen worden wederom in heel meeslepende composities samengebracht. Hoe de afwisseling tussen heftige en kalmere passages ingevuld worden, is bijzonder smaakvol en komt heel natuurlijk over. De band heeft echt zo’n jam-gevoel, de nummers zijn dan ook wat langer dan gemiddeld. Zes tracks telt dit album; allen kleine meesterwerkjes. Een speciale vermelding van het geweldig pakkende, heftig bluesy stoner rockende Voyage Of The Waylers en Lucid Reality, die me op meerdere vlakken aan Black Sabbath doen denken, waarbij eerstgenoemde vooral aan het iconische The Wizard. Maar voor de liefhebbers van deze fijne band, zullen waarschijnlijk alle zes tracks weer bijzonder smakelijk luistervoer zijn.