Vandaag openen in Eindhoven de deuren van de ijsbaan voor drie dagen Dynamo Metalfest. Helloween viert vanavond zijn veertigjarig bestaan met een speciale 40th Anniversary Show en is daarmee de grote publiekstrekker van de openingsdag. De organisatie heeft bovendien zichtbaar werk gemaakt van één van de voornaamste pijnpunten van vorig jaar. De lange wachtrijen die toen bij de entree ontstonden, behoren ditmaal tot het verleden. Een andere uitdaging vandaag is de hitte en die laat zich maar moeilijker beteugelen. De temperaturen lopen vandaag bijzonder hoog op, maar gelukkig is er voldoende schaduw en zijn er waterpunten geplaatst. Voldoende drinken dus en vooral goed smeren.
Revocation
Ook dit jaar beslaat Dynamo Metalfest drie dagen, waarbij op vrijdag slechts vijf bands aantreden. De eer om het hoofdpodium te openen is weggelegd voor Revocation. De band rond David Davidson bestaat inmiddels twintig jaar, maar krijgt vandaag slechts 35 minuten om zich te bewijzen.
Het geluid van de Amerikanen laveert tussen death- en thrashmetal, waarbij de composities doorgaans een uitgesproken technisch karakter hebben. Vooral de thrashpassages zetten meer dan eens aan tot een moshpit, terwijl de zwaardere deathmetalstukken voornamelijk met stevig headbangen worden beantwoord. Hoewel de hoes van het nieuwe album New Gods, New Masters prominent op de achtergrond prijkt, kiest Revocation voor een gevarieerde set. Zo passeren onder meer Scorched Earth Policy van Deathless en Bound by Desire van Teratogenesis.
De zang klinkt vandaag wat eentoniger en minder overtuigend dan we van de band gewend zijn, maar instrumentaal valt er weinig op de Amerikanen aan te merken. Revocation levert een krachtig en technisch verzorgd optreden af. Dat de reactie vanuit het publiek soms wat terughoudend blijft, lijkt dan ook vooral door de hitte te komen.
Destruction
Als tweede band van de dag is het de beurt aan Destruction. De Duitse thrashmetalband stond aan de wieg van de Teutoonse thrashscene en mag inmiddels als iconisch worden beschouwd. Hoewel Destruction nooit dezelfde internationale status bereikte als Kreator en Sodom, behoort de groep onmiskenbaar tot de grondleggers van het genre.
Aan productiviteit ontbreekt het de Duitsers evenmin. Vorig jaar verscheen met Birth of Malice alweer de achttiende langspeler van de band, en dat album krijgt vandaag behoorlijk wat aandacht. Zo komt onder meer het opzwepende Scumbag Human Race voorbij. Ook na ruim vier decennia beschikt Destruction nog over een indrukwekkende hoeveelheid agressie. Op enkele korte praatjes na wordt er dan ook zonder veel omhaal door de setlist heen geraasd.
Tijdens de snellere passages laait het stof op boven het terrein en met enige regelmaat kan de band op enthousiast applaus rekenen. Vooral bij No Kings No Masters wordt het tempo verder opgevoerd, terwijl bekende nummers als The Butcher Strikes Back en Thrash Till Death voor de grootste respons zorgen. Afsluiten doet Destruction met het hun eigen nummer Destruction van de meest recente plaat. Het resultaat is een degelijk en energiek optreden. Geen verrassingen, maar precies wat je kan verwachten van deze veteranen.
Amorphis
Het Finse Amorphis begon ooit als een melodische death metal band, maar ontwikkelde zich door de jaren heen tot een progressieve metalformatie waarin ook folkinvloeden een prominente rol spelen. Vorig jaar verscheen Borderlands, waarvan Bones vandaag als openingsnummer fungeert.
Visueel staat alles direct goed, maar over het geluid kan in de beginfase niet hetzelfde worden gezegd. De drums staan nadrukkelijk te hard in de mix, terwijl de zang meermaals gedeeltelijk wegvalt. Frontman Tomi Joutsen laat zich daardoor niet uit het veld slaan. Hij maakt veelvuldig gebruik van het verlengde podium en zoekt geregeld de nabijheid van het publiek op.
Wanneer de geluidsafstelling gaandeweg wordt verbeterd en ook de keyboardpartijen van Santeri Kallio duidelijker naar voren komen, horen we Amorphis zoals de band bedoeld is. Het eerste grote meezingmoment volgt met het van Skyforger afkomstige Silver Bride, terwijl liefhebbers van het oudere werk worden bediend met Black Winter Day. Ook het gitaarwerk van Esa Holopainen speelt een essentiële rol in het karakteristieke bandgeluid, onder meer tijdens het groovende The Moon.
De Finnen bewaren twee publieksfavorieten voor het slot. House of Sleep brengt het publiek aan het dansen, waarna het fenomenaal uitgewerkte The Bee nog eenmaal de instrumentale kwaliteiten van Amorphis onderstreept. Niet alleen de keyboards, maar ook de gitaar- en baspartijen tonen de virtuositeit van het zestal, terwijl Joutsen moeiteloos blijft schakelen tussen cleane zang en grunts. Ondanks de problemen met het geluid levert Amorphis een sterk optreden af, dat uiteindelijk op luid gejuich van het publiek kan rekenen.
Thy Art Is Murder
Onaangekondigd begonnen de Australiërs van Thy Art Is Murder aan deze Europese tournee met een andere frontman. Tyler Miller wordt na drie jaar alweer vervangen, maar door wie? Achterop het shirt van de vervanger lezen we ‘who the fuck is Jerry Grimefeld?’. Door Jerry Grimefeld dus, die we kennen van Honest Crooks en Vengeance, maar die ook naam heeft gemaakt binnen de rapscene. Van aanpassingsproblemen lijkt echter geen sprake, want hij weet het materiaal van deze deathcoregrootheden overtuigend naar zijn hand te zetten.
Wanneer al vroeg in de set The Purest Strain of Hate voorbijkomt, barst het voor het podium direct los. In het toebedeelde uur combineert de band materiaal van Godlike met ouder werk, waarbij vooral de bekende nummers voor de grootste publieksparticipatie zorgen. Tijdens Death Squad Anthem gaan de gunfingers massaal de lucht in en niet veel later dient ook de eerste crowdsurfer zich aan.
Helaas wordt ook Thy Art Is Murder geplaagd door problemen met het geluid. De zang wordt regelmatig ondergesneeuwd en dat terwijl de nieuwe frontman juist een sterke indruk maakt als zowel zanger als boegbeeld. Bij Slaves Beyond Death ontstaat een circlepit en tijdens Join Me in Armageddon wordt collectief meegezwaaid.
Instrumentaal klinkt Thy Art Is Murder loodzwaar, terwijl sporadische gitaarsolo’s voor ietwat meer melodie zorgen. Met dertien nummers binnen een uur geeft de band een overtuigende demonstratie van moderne deathcore, waarbij drummer Jesse Beahler het visuele hoogtepunt vormt met zijn razendsnelle voetenwerk. Met Reign of Darkness wordt de laatste mokerslag van de set wordt uitgedeeld.
Helloween
Dat Helloween vandaag de grote publiekstrekker is, valt al geruime tijd voor aanvang af te lezen aan de vele shirts van de Duitse band. Wanneer Robbie Williams’ Let Me Entertain You uit de speakers klinkt, wordt er zelfs daarop al uit volle borst meegezongen. De sfeer is gezet voor de speciale show waarmee Helloween zijn veertigjarig bestaan viert.
Michael Kiske is inmiddels alweer bijna tien jaar terug binnen de gelederen en deelt de leadzang met Andi Deris. De in het rood gehulde frontman beweegt zich veelvuldig over de catwalk en de verhogingen op het podium, terwijl zijn collega een wat meer statische houding inneemt. Met drie gitaristen en twee leadzangers valt er voortdurend iets te beleven. Het ene moment zijn het de virtuoze solo’s van Kai Hansen die de aandacht opeisen, het volgende moment zijn het de speedmetalriffs die het publiek laten klappen.
Vooral het materiaal van Walls Of Jericho en Keeper of the Seven Keys valt bijzonder goed in de smaak. Zo verschijnt Future World al vroeg in de set. Direct beginnen we met een solo van Hansen begint en krijgt het nummer later ook nog bijval van confettikanonnen. Het nummer is afkomstig van het eerste deel van Keeper of the Seven Keys en daarmee afkomstig van de eerste plaat waarop Kiske te horen was. Met veel plezier en loepzuiver zingt hij zijn eigen materiaal.
De eerste pyro van de dag wordt toepasselijk bewaard voor We Burn. Ook heeft Helloween visueel weinig aan het toeval overgelaten. Ledstrips, verhogingen en diverse attributen maken duidelijk dat dit geen regulier optreden moet voorstellen. Ook de introducties van verschillende nummers krijgen extra aandacht. Ride the Sky wordt via tape aangekondigd, terwijl I Want Out wordt voorafgegaan door een drumsolo van Dani Löble.
Halverwege neemt de show een akoestische wending. Snippets van The Beatles’ Yesterday en Let It Be worden afgewisseld met eigen werk, waaronder gedeeltelijk akoestische uitvoeringen van In the Middle of a Heartbeat en A Tale That Wasn’t Right. Daarna wordt het gaspedaal opnieuw ingetrapt. Het van het debuut afkomstige Heavy Metal (Is the Law) met Kai Hansen op leadzang en het kwartier durende epos Halloween sluiten de reguliere set af.
Daarmee is de jubileumviering nog niet ten einde. Tijdens de toegift passeren onder meer publieksfavorieten Eagle Fly Free en Dr. Stein. Ondanks de lange speelduur blijft het Duitse zevental tot het einde krachtig voor de dag komen, zonder aan snelheid of kwaliteit in te boeten. Voor wie geen echte liefhebber van Helloween is, voelt het waarschijnlijk wel heel lang aan (en dat vind ik ook). Voor de vele fans op het terrein is deze show waarschijnlijk helemaal geweldig. Ik verwonder me vooral over de grote hoeveelheid fans die ieder nummer meezingen. Blijkbaar zijn de Duitsers toch groter dan ik in gedachte had. Helloween geeft in ieder geval alles en presteert boven verwachting!
Chained Saint
Maar op weg naar de ingang komen we erachter dat Helloween helemaal niet de afsluiting verzorgt. Opeens klinken er drums vanuit de VIP-tribune, waar het Amerikaanse Chained Saint een surprise set staat te spelen. Iedereen is welkom op de, normaal gereserveerde, tribune en het wordt een chaos vol garage- en DIY-attitude. De lompe thrash klinkt voor geen meter door de belabberde setting, maar wat is de sfeer goed. Mensen staan op de bankjes te schreeuwen en te klappen, terwijl sommigen gauw de drukte ontvluchten. Nummers als Stronger Than Stone (Blindside) en Punk zorgen voor een mooie afsluiting van de eerste dag.