In 2015 overleed Motörhead-frontman Lemmy Kilmister en dat betekende ook meteen het einde voor de legendarische rockband. Zijn goede vriend en Motorhead-gitarist besloot daarna om de muziek levend te houden door samen met zijn zonen onder de noemer Phil Campbell and the Bastard Sons de vele klassiekers te laten horen, ware het niet dat Phil Campbell op 13 maart 2026 plotseling overleed. De muziek blijkt echter alles te overleven, zijn zonen houden de legacy in ere door onder de noemer Phil Campbell’s Bastard Sons de hits uit het verleden te doen klinken.
Tussen de vele festivals door wist concertpodium De Pul Phil Campbell’s Bastard Sons te strikken voor een doordeweekse show. Zo geschiede dan ook dat op een woensdagavond in Uden er ineens veel Motörhead -shirts te bewonderen waren in een van de oudste zalen van ons land. Zij lieten dan ook direct van zich horen toen de band uit Wales het podium opliep en aftrapte met We Are The Bastards. De onvervalste rock ’n roll klonk door de speakers en zorgde voor een ware opleving. Door er vervolgens meteen de Motörhead-hit Going To Brazil aan toe te voegen had men vervolgens meteen alle aandacht. Frontman Joel Peters richtte zich hierna meteen tot zijn publiek om te vertellen dat er vanavond een ode gebracht zou worden aan uiteraard Motörhead, maar ook aan de muziek van Phil Campbell alsmede ook een aantal eigen nummers.
Men voegde dan ook meteen woord bij de daad, zo werd De Pul getrakteerd op solo-materiaal van Phil Campbell alsmede ook een eigen nummer van The Bastard Sons. Het publiek genoot, maakte soms een dansje en sommigen bleken naast de luchtgitaar ook nog eens perfect een drumstel te kunnen spelen. De grotere talenten stonden echter nog steeds op het podium en dat zag toe hoe hun publiek vooral uit hun dak ging bij de bekende klassiekers van Motörhead Zo werd R.A.M.O.N.E.S. vol overgave meegebruld, werd de intro van Ace Of Spades feestelijk onthaald en konden de heren met Born To Raise Hell ook weinig verkeerds doen. De eigen nummers ademden eenzelfde rock ’n roll-sfeer, maar haalden het bij lange niet bij de alom bekende klassiekers.
In het toegift opende de band wederom met een cover, maar nu was het Heroes van David Bowie, waarmee de heren toch net een ander geluid liet horen. Vervolgens gingen Todd, Dane, Tyla en Joel weer verder met het spelen van die onvervalste rock ’n roll, waarbij het bedanken van de crew niet geheel toevallig samenviel met het spelen van (We Are) The Road Crew. Ergens voelde het de gehele avond ook wel wat plichtmatig, men moest de muziek van Motörhead spelen om de set overeind te houden en dat was tevens hetgene wat er door het publiek werd verwacht. Ruimte om nog meer een eigen pad op te gaan was er niet. Daarentegen wisten de heren de sound van Lemmy en consorten ook wel heerlijk te benaderen. Uit volle borst werd Killed By Death meegebruld waarna er met Motörhead na ongeveer een uur en kwartier een einde kwam aan deze show, die stiekem toch een beetje voelde als een optreden van een tribute-act.