Na twee festivaldagen breekt alweer de zondag van Dynamo Metalfest aan. Vandaag krijgen we een redelijk klassiek programma. Met onder meer Death Angel, Testament en Soulfly is er volop ruimte voor thrash en andere stevige kost uit de oude school, terwijl Godsmack en In Flames grote namen uit de jaren 90 zijn.
Ook de omstandigheden werken mee. De extreme hitte van vrijdag is verdwenen en met een aangename temperatuur en een flink pak bewolking is het eigenlijk perfect festivalweer. Dat komt goed uit, want na twee weekenden achter elkaar festival begint de vermoeidheid toch op te spelen. Tegelijkertijd staat er voor mij persoonlijk nog Sanguisugabogg op het programma. Genoeg reden dus om ook op deze laatste dag nog eenmaal alles uit Dynamo Metalfest te halen.
Het Britse Cwfen (8), uitgesproken als Coven, mag vandaag het openingsritueel van de zondag verzorgen. Nog voor het middaguur worden de eerste bezoekers getrakteerd op een rustgevende, doch duistere mix van gotische doom en shoegaze. Frontvrouw Agnes Alder neemt daarbij zowel de ritmische gitaar als de zang voor haar rekening.
De volledig in het zwart gehulde zangeres beschikt over een bijzonder dynamisch stemgeluid. Het ene moment klinkt ze haast fluweelzacht en dromerig, enkele tellen later slaat dat om in desolate kreten. De set staat grotendeels in het teken van het vorig jaar verschenen debuutalbum Sorrows, waarvan onder meer Reliks en Embers voorbijkomen.
Ook de intense houding van de vier muzikanten draagt veel bij aan de sfeer. Eigenlijk zou deze muziek in een donkere zaal of diep in de avond nog beter tot zijn recht komen, maar zelfs onder het grijze daglicht weet Cwfen te overtuigen. Geen band om de ijsbaan direct mee wakker te schudden, maar wel een sfeervolle opener waarin vakmanschap en atmosfeer vooropstaan.
Onder begeleiding van David Guetta’s (toch?!) Sexy Bitch wandelt Ronker (8) ontspannen het podium op, de gitaren al in de hand. De Belgische band timmert stevig aan de weg en kon met het recente Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever zelfs op lovende reacties uit de internationale pers rekenen.
Muzikaal mengt Ronker speed, noise en post-punk tot een behoorlijk overweldigend geheel, waarbij vooral de rauwe vocalen een belangrijke rol spelen. Op het podium gebeurt bovendien voortdurend iets. Er worden gitaren gewisseld alsof het niets is en met drie gitaristen tegelijk ontstaat geregeld een enorme muur van geluid.
Toch is Ronker zeker niet alleen maar ontoegankelijke herrie. Sommige nummers zijn opvallend aanstekelijk, vooral wanneer tussen het geweld door melodieuze gitaarloopjes opduiken. Halverwege de set zijn er ondertussen al meerdere snaren gesneuveld, wat natuurlijk inherent is aan de gespeelde muziek.
Ook voor een kleine boodschap is ruimte. De heren vragen het publiek om minder AI te gebruiken en zo water te besparen. Respect The Hustle wordt vervolgens opgedragen aan de organisatie én aan Death Angel, volgens Ronker simpelweg de zotste thrash metal band die er bestaat.
Wanneer een blik op de klok leert dat er nog ongeveer anderhalve minuut speeltijd over is, blijkt dat genoeg voor een laatste eerbetoon. Ozzy Osbourne wordt herdacht met een razendsnelle uitvoering van Paranoid. De goedgemutste Belgen komen overtuigend voor de dag en zullen vandaag zonder twijfel een aantal nieuwe fans hebben gewonnen.
Voor liefhebbers van nu-metal behoeft Kittie (6,5) weinig introductie. De volledig vrouwelijke Canadese band werd inmiddels zo’n dertig jaar geleden opgericht en bracht na een periode van afwezigheid in 2024 zelfs weer een nieuw album uit. Vooral de eerste platen Spit en Oracle zorgden rond de eeuwwisseling voor wat bekendheid.
Vandaag wordt dan ook naar die periode teruggegrepen met de titeltracks van beide albums en het snelle Brackish. De kenmerkende groove en het typerende basgeluid zijn direct aanwezig, al speelt Kittie regelmatig een stuk sneller dan veel genregenoten uit die tijd. Halverwege de set zien we dan eindelijk ook de eerste crowdsurfers van de dag over het publiek verdwijnen.
Gitarist en frontvrouw Morgan Lander beschikt nog altijd over een uitstekende rauwe strot. Zodra ze overschakelt naar cleane zang, klinkt het vandaag echter een stuk minder overtuigend. Helaas komt niet ieder nummer even goed uit de verf. De mix klinkt geregeld rommelig en ook in de uitvoering mist soms wat scherpte. Daardoor weet Kittie nergens echt boven zichzelf uit te stijgen, maar de Canadezen leveren wel een nostalgisch optreden af.
Death Angel (8) is de eerste van de thrash metal bands die vandaag op het hoofdpodium aantreedt. De heren uit de Bay Area hanteren al jaren min of meer dezelfde formule, maar daar is weinig mis mee zolang die zo goed blijft werken. De band heeft een sterke livereputatie en ook vandaag wordt die opnieuw waargemaakt.
Vanaf opener The Moth ligt het tempo hoog en laat Mark Osegueda direct horen hoeveel veelzijdigheid er nog altijd in zijn stem zit. De band heeft zich bovendien voorgenomen om vandaag een crowdsurfrecord neer te zetten. Vanaf The Dream Calls for Blood wordt daarom nauwelijks nog gas teruggenomen.
Zoals altijd ontbreekt ook de dankbaarheid van Osegueda niet. Meermaals spreekt hij uit hoe blij de band is met het publiek en met Eindhoven in het bijzonder. Death Angel komt hier al sinds 1987 en mag juist op deze vertrouwde plek ook de huidige tour afsluiten. Bij Claws in So Deep barst het pas echt volledig los. Wat ben ik blij dat dit nummer terug op de setlist te vinden is, want dit is mijn favoriete nummer, van mijn favoriete Death Angel plaat.
Op meerdere plekken ontstaan pits en tientallen crowdsurfers komen richting het podium, terwijl Lost vervolgens uit volle borst wordt meegezongen. Met klassieker Evil Priest gaan we terug naar de gloriedagen van het genre, waarna tijdens afsluiter Thrown to the Wolves nog één keer alle resterende energie wordt aangesproken. Death Angel geeft gewoon weer een energieke en vreugdevolle set.
Doordat Death Angel wat uitloopt, is het vervolgens flink doorstappen richting het kleinere podium voor 200 Stab Wounds (7). Daar blijkt het al behoorlijk druk. Niet vreemd, want de moderne interpretatie van oldschool deathmetal van de Amerikanen is tegenwoordig behoorlijk populair.
Een zware snaredrum en dikke baspartijen zorgen ervoor dat headbangen bijna vanzelf gaat. Zoals vaker op dit podium ontbreekt er echter wat diepte in de mix, waardoor het totaalgeluid soms wat vlak overkomt. Voor de mensen in de pit maakt dat weinig verschil, want die blijven onverminderd doorgaan.
Het groovende gitaarwerk van Raymond Macdonald zorgt ervoor dat de muziek voldoende afwisseling houdt en nummers als Itty Bitty Pieces rammen er simpelweg lekker op los. Toch is de setting vandaag niet helemaal ideaal en heb ik 200 Stab Wounds eerder overtuigender aan het werk gezien. Dat de band zich ook nog vergist in de beschikbare speeltijd helpt niet mee. Terwijl de laatste noten hier nog klinken, is Soulfly al begonnen. Een wat rommelige afsluiting, maar ach.
De derde en laatste grote thrash band op het hoofdpodium is Testament (9). Net als Death Angel komt de band uit Californië en al sinds de beginjaren zijn Dynamo en Testament onlosmakelijk aan elkaar verbonden, een graag geziene gast in Eindhoven dus. Vorig jaar verscheen Para Bellum als veertiende langspeler en wat mij betreft één van de verrassingen van dat jaar. Toch kiest Testament ervoor om vandaag ouderwets te openen met Into the Pit van tweede album The New Order. Een veilige keuze misschien, maar wel eentje die direct werkt.
Eigenlijk maakt het weinig uit, van welke periode de nummers afkomstig zijn. Ook Practice What You Preach wordt luidkeels meegezongen, terwijl het nieuwe materiaal moeiteloos tussen de klassiekers past. Zo valt bij Infanticide A.I. vooral het sterke soleerwerk op en laat Shadow People horen hoe krachtig de ritmesectie nog altijd klinkt, vooral sinds Steve DiGiorgio weer terug is.
More Than Meets the Eye ontwikkelt zich tot een flinke meezinger, terwijl de riffs later in de set zwaarder worden en ook de zang van Chuck Billy steeds rauwer klinkt, zoals bij het smerig lekkere Low. Testament heeft de setlist voor deze tour slim opgebouwd, waarbij niet alleen nieuw werk voldoende ruimte krijgt, maar ook zowel de vroege klassiekers als de latere publieksfavorieten niet worden vergeten. Het afsluitende duo is afkomstig van het debuut en zo brengen First Strike Is Deadly en Over The Wall een geweldig optreden tot een succesvol einde.
Tussen alle veteranen op het programma vormt Filth (7,5) een welkome moderne afwisseling. Met Dustin Mitchell achter de microfoon beschikt de band bovendien over een bijzonder imposante frontman. De combinatie van hiphop en nu-metal aan de ene kant en deathcore aan de andere bleek op doorbraakplaat Southern Hostility al uitstekend te werken en wordt ook live overtuigend neergezet. Een cover van Limp Bizkit’s Rollin’ zorgt zelfs voor een enkele crowdsurfer.
Vooral tijdens Stay Gutter laat Mitchell horen hoe breed zijn vocale arsenaal is. Traditionele rap, lage grunts, hoge screams en zijn karakteristieke gutturals volgen elkaar moeiteloos op. De eerste echte moshpit laat wat langer op zich wachten, maar bij het toepasselijk getitelde Hell is het dan eindelijk raak.
Daarna is het vooral beuken. Breakdowns tijdens Shell Town en chaos bij Nihilist. Filth voorziet Dynamo van een broodnodige dosis deathcore tussen alle klassieke namen. Daarmee maakt de band van zijn eerste optreden op Nederlandse bodem meteen een memorabele.
Godsmack (6) is zo’n band die in eigen land zonder veel moeite grote zalen vult en als headliner kan aantreden, maar in Europa nooit helemaal dezelfde status heeft bereikt. Toch krijgen de Amerikanen vanavond op Dynamo Metalfest een prominente plek als co-headliner.
Een paar jaar geleden liet Godsmack weten geen nieuwe albums meer te willen maken (maar ik hoor en lees geruchten dat ze daar weer van terug komen) en inmiddels zijn van de vertrouwde bezetting alleen zanger Sully Erna en bassist Robbie Merrill nog over. Met een nieuwe line-up, maar uiteraard hetzelfde repertoire, betreedt de band onder begeleiding van AC/DC het podium.
When Legends Rise mag openen en vrijwel direct blijkt dat de volumeknop behoorlijk ver is opengedraaid. Tijd om de oordoppen in te doen. Minder overtuigend is Erna zelf. De zanger oogt vermoeid en is vocaal vandaag niet bijzonder sterk. Instrumentaal zit het gelukkig een stuk beter in elkaar. Vooral Mike Mangini achter de drums is een genot om naar te kijken. De drummer kennen we natuurlijk vooral van zijn jaren bij Dream Theater en op papier lijkt Godsmack misschien een stap terug, maar aan zijn spelplezier is daar niets van te merken. Tijdens Awake strooit hij bijvoorbeeld met creatieve fills.
Godsmack heeft echter de neiging om met enige regelmaat uitgebreid te willen bewijzen hoe goed de muzikanten zijn. Daardoor wordt het optreden soms onnodig langdradig. Juist wanneer de band simpelweg nummers speelt, komt de show veel krachtiger over. Bij bekender materiaal als Cryin’ Like a Bitch!! en 1000hp ligt het plezier op en voor het podium zichtbaar hoger.
De bekende Batalla De Los Tambores ontbreekt vandaag, waardoor we het met een reguliere drumsolo van Mangini moeten doen. Wanneer Erna tijdens Bulletproof zijn gitaar weglegt, oogt hij meteen wat vrijer en comfortabeler, waardoor zijn stemgeluid ook direct beter klinkt. Afsluiter I Stand Alone is de vaste afsluiter en brengt vanzelfsprekend een flinke dosis nostalgie met zich mee. Godsmack speelt vandaag zeker geen foutloos optreden en vocaal valt er genoeg op aan te merken, vermakelijk blijft het echter wel.
Eindelijk is het zover. Sanguisugabogg (9) is voor mij persoonlijk één van de bands waar ik dit weekend het meest naar heb uitgekeken. De Amerikanen werden aanvankelijk bekend dankzij hun haast onuitspreekbare bandnaam en dito logo, maar inmiddels is er muzikaal meer dan genoeg reden om ze serieus te nemen. Het laatste album Hideous Aftermath dook terecht op in talloze jaarlijsten en is simpelweg een plaat van jewelste.
Frontman Devin Swank roept tijdens opener Rotted Entanglement meteen op tot crowdsurfen en het publiek laat zich dat geen twee keer zeggen. Bij het groovende Skin Cushion ontstaat vervolgens een circlepit die zoveel stof doet opwaaien dat een groot deel van het veld de rest van de set onzichtbaar is. Voor buitenstaanders zal het wellicht klinken als een grote muur van herrie, maar wie iets verder luistert hoort waarom deze band zo snel groeit. De grooves zijn enorm aanstekelijk, de drums zitten messcherp in elkaar en Swank heeft precies het charisma dat deze lompe death metal nodig heeft.
Sanguisugabogg stond eerder deze week nog in Rotterdam en hoorde daar dat een fan was overleden. Felony Abuse of a Corpse wordt daarom vandaag aan hem opgedragen, helaas zonder de albumbijdrage van Peelingflesh. Alsof het optreden nog niet feestelijk genoeg is, blijkt ook de merchguy jarig vandaag. Hij krijgt Abhorrent Contraception cadeau, waarna Dragged by a Truck en Dead as Shit de set mogen voltooien. Bij die laatste hoort uiteraard nog een wall of death. De band bewijst zichzelf opnieuw en we gaan de komende jaren nog veel van ze horen, alleen nu niet alleen vanwege de naam. Voor mij is dit zonder twijfel het hoogtepunt van het weekend.
Begin jaren negentig stond In Flames (8) aan de basis van het geluid dat we tegenwoordig kennen als Gothenborg/melodic death metal. Ruim dertig jaar later is er van die oorspronkelijke stijl nog maar weinig over en beweegt de Zweedse band zich al lange tijd richting een moderner en alternatiever geluid.
Toch grijpt In Flames vandaag meteen terug naar het verleden met het titelnummer van vierde album Colony. De echt rauwe grunts van Anders Fridén behoren inmiddels grotendeels tot het verleden en vocaal heeft de frontman zijn stijl door de jaren heen flink aangepast. Vandaag valt bovendien op dat hij moeite heeft met zijn stem. Dat is niet alleen tijdens de nummers hoorbaar, maar ook wanneer hij tussendoor praat. Gelukkig zijn er genoeg fans aanwezig om delen van de zang probleemloos van hem over te nemen en daar maakt hij vaker dan normaal gebruik van.
Aan sterke gitaarriffs ontbreekt het in ieder geval niet. Björn Gelotte en Chris Broderick vullen elkaar uitstekend aan en bij nummers als Voices weet het goedgemutste publiek precies wat het moet doen. Fridén neemt daarna vervolgens de tijd om over zijn muzikale helden te vertellen. Eén van die helden is Chuck Billy van Testament. Als veertienjarige luisterde hij zelf met veel plezier naar Live at Eindhoven, vertelt hij. Zijn boodschap aan het publiek is dan ook om altijd te blijven geloven dat je ooit je helden kunt ontmoeten. Vervolgens wordt Meet Your Maker aan de zanger opgedragen.
Daarna volgt een ommekeer in de set met de emotionele en poëtische uitvoering van The Chosen Pessimist. Perfect gespeeld wordt het niet en vocaal is het evenmin foutloos, maar voor de juiste mensen heeft het nummer duidelijk nog altijd impact. De set is vandaag weer uiterst gevarieerd. Uiteraard passeren publieksfavorieten als Cloud Connected en Only for the Weak, maar vanwege het dertigjarige jubileum wordt ook teruggegrepen op The Jester Race. Volgens Fridén is het een schande als die plaat niet in je collectie staat en gelukkig kan ik zeggen dat die hier in de kast staat. Van die plaat krijgen we het korte Artifacts Of The Black Rain voorgeschoteld.
Veel visuele opsmuk heeft In Flames verder niet nodig. Naast een digitale backdrop vormen enkele ledstrips boven het podium samen een deel van het iconische Jesterhead-logo. Dat In Flames vandaag de meeste crowdsurfers aantrekt, zegt genoeg over hoe goed het optreden bij het publiek landt. De Zweden excelleren misschien niet op één specifiek vlak, maar als geheel staat In Flames zoals altijd gewoon stevig overeind, zowel bij meezinger Alias als de hardere afsluiter Take This Life.
Daarmee komt niet alleen de zondag tot een einde, maar ook een nieuwe editie van Dynamo Metalfest. Drie dagen metal op de Eindhovense ijsbaan zitten er alweer op. Treuren hoeft gelukkig niet, want volgend jaar keert het festival gewoon terug voor opnieuw drie dagen. De oplettende bezoeker heeft bovendien al gezien dat Mercyful Fate dan waarschijnlijk één van de headliners zal zijn.
Tot die tijd rest vooral een dankwoord. Aan de bands en het publiek voor de geweldige sfeer, maar zeker ook aan de organisatie en alle vrijwilligers die opnieuw drie dagen lang hebben gezorgd dat alles op en rond de ijsbaan in goede banen werd geleid.
Foto’s: Sethpicturesmusic
