Vorig jaar nam Eric van Eerdenburg na 25 jaar afscheid als festivaldirecteur van A Campingflight To Lowlands Paradise. Aan opvolger Camiel Le Rutte de missie om het festival ook voor een nieuwe generatie festivalgangers interessant te houden, maar ook rekening te houden met het huidige publiek. Zo was er de afgelopen jaren wat gemor over het ontbreken van alternatieve acts, het gemis van gitaren op Lowlands. Hoe zat dat nu op deze eerste editie onder de hoede van Camiel, hoe alternatief was Lowlands 2026? Rockportaal.nl was wederom drie dagen te gast in Biddinghuizen en maakte de volgende reportage.
Vele duizenden festivalbezoekers hadden traditioneel op donderdag al de weg naar Biddinghuizen gevonden, de tent opgezet op de festivalcamping en een eerste dansje gemaakt in de avond, maar wie toe was aan echte optredens had nog even geduld nodig. Na een snelle terreininspectie werd al vlug duidelijk dat de grote belangrijke pijlers allemaal nog op dezelfde plek stonden. Ja, er waren heus wel wat veranderingen te zien op het terrein, maar de podia stonden op dezelfde plekken en zo wisten dan ook velen al de weg naar de X-Ray te vinden om daar de eerste alternatieve act van het festival te mogen aanschouwen. De Ierse band Chalk had de eer om dit podium op zijn kop te zetten en het trio uit Belfast greep deze opdracht met beide handen aan. Hoewel het zonnetje buiten zijn best deed werd het allemaal wat duisterder en donkerder in de X-Ray. Het was tijd voor post-punk, voor een schreeuwende frontman, ruige gitaren, overactieve visuals en ook nog eens een vleugje techno. Het was misschien nog vroeg voor de eerste moshpit, maar de bezoekers van de show van Chalk gingen er voor. Aan het begin van de set misschien nog wat weifelend, maar gaandeweg de band steeds wat meer oppepte, de gitaren harder werden en ook nog eens de beats hun intrede deden ging men allemaal alsnog voor de bijl. De band ging er dan ook compleet voor, zo bleef de frontman maar schreeuwen en bulderen, maar ook gooide de gitarist nog wat extra olie op het vuur door het publiek in te duiken. Daarna bleek de afwisseling tussen beats en gitaren bij voorbaat misschien wat vreemd, maar bleek achteraf een prima zet. Rammen, beuken, springen, Lowlands was begonnen.
Het eerste gitaarwerk smaakte alleen maar naar meer en zo was de gang naar de Alpha, de grootste tent van Lowlands al snel gemaakt. Amyl and the Sniffers stonden in het verleden al eens in de eerder genoemde X-Ray, rockten in de avond in de Heineken en nu voor de derde keer op Lowlands mochten ze de grootste tent van het festival komen bestormen. Deze opmars betekende echter helaas niet dat de Alpha uitpuilde. Het bleef vandaag aan de rustige kant, er kwamen wel wat behoorlijk bezoekers naar het optreden kijken, maar velen bleven op afstand de show bekijken met een biertje in de hand. De Australische band leek zich daar niet aan te storen, die rockten als vanouds. Amyl and the Sniffers waren de afgelopen jaren al met grote regelmaat in ons land te zien en heel verrassend was de show dan ook niet meer. Schoppend en tierend maakte Amy zich oprecht boos over diverse zaken. Zo was er uiteraard geen plek voor racisme in de wereld, moest Trump het ontgelden, kwam de band maar al te graag op voor vrouwenrecht en de LGHTBQ+ Community en uiteraard mocht Free Palestine niet ontbreken. De vele punkbands lijken dan ook deze kreten van elkaar te kopiëren, want later dit weekend zouden we het nog veel vaker horen. Een festivalpubliek zoals op Lowlands behoeft eigenlijk niet meer overtuigd te worden, maar het was natuurlijk wel het grootste podium om een mening te ventileren. De boosheid over deze zaken wist Amy prima om te zetten in vlotte punksongs die zorgden voor de eerste circlepit. Daarnaast wist de band ook nog vleugjes bluesrock toe te voegen in hun muziek, waardoor er ook nog eens wat variatie te horen was op het hoofdpodium. Amy land the Sniffers speelden dan ook, net zoals op eerdere shows op Lowlands, een heerlijke set, maar misschien was de Alpha toch nog wel een maatje te groot.
Wie dacht rond kwart over vier nog met gemak de Lima binnen te kunnen lopen kwam bedrogen uit. Zelfs ver buiten de tent stonden bezoekers te kijken of ze een glimp van Dove Ellis konden opvangen. De Ierse singer-songwriter wordt al regelmatig vergeleken met zangers zoals Jeff Buckley en Nick Drake en dat bleek niet voor niets. De Lima werd op deze vrijdagmiddag getrakteerd op een set gevuld met prachtige songs met een hoog folkpop-gehalte. Daarnaast bleek de zanger te beschikken over een falsetto-stem, waarmee hij bewees ook nog eens de hoogte in te kunnen gaan. Dove Ellis liet zich ook vandaag weer begeleiden door zijn fantastische band die ook niet schroomde om soms wat te experimenteren zonder dat de essentie van de nummers verloren ging. De sterke songs met een hoog emotioneel gehalte wisten het publiek te ontroeren en velen stonden dan ook stilletjes te genieten. Het enige wat misschien nog echt mistte bij Dove Ellis om een volgende stap te maken in zijn carrière is een regelrechte hit. Dove Ellis is dan ook een naam om in de gaten te blijven houden.
Dit jaar waren er opmerkelijk veel bands uit Ierland op Lowlands te vinden. Een act die dit jaar niet mocht ontbreken was Kneecap en niet voor niets waren Mo Chara, Moglai Bap en DJ Provai op het podium van de Alpha te vinden om de toegestroomde bezoekers een uur lang te doen stuiteren. Wie Kneecap al een tijdje op de radar heeft weet ondertussen wel dat de Ieren een bloedhekel hebben aan de Britse inmenging op hun Ierland. Het liefste ziet Kneecap dan ook de Britten vandaag nog vertrekken uit hun Northern Ireland en de kreet Get Your Brits Out kwam dan ook niet zomaar uit de lucht vallen. De vergelijking met de bezetting van de Gaza werd dan ook al snel gemaakt, dus de kreet Free Palestine kon niet uitblijven. De strijdlustige Ieren rappen overigens in het Iers-Gaelisch, een taal die nauwelijks was te verstaan, maar gelukkig combineerde Kneecap deze taal ook met wat Engels, waardoor er soms wat teksten te volgen waren. Het opgefokte taaltje was dan misschien nauwelijks te verstaan, de muziek en stijl was universeel. De woede van Kneecap was voelbaar en dat zorgde voor een heerlijke opgefokte sfeer. Het publiek bleef dan ook maar gaan en gaan. Moshpits, moshpits, moshpits, de menigte gaf alles en dat kon ook worden gezegd van de rappende Ieren die over het gehele podium stuiterden. Daarnaast schroomden de heren het niet om reclame te maken voor de drie shows die Kneecap in november in ons land gaan geven. Na deze energieke show willen we dan ook alleen nog maar meer.
Een wandeling naar de X-Ray was dan ook de juiste oplossing, want Gurriers bracht precies waar de alternatieve Lowlands-bezoeker naar op zoek was, nog meer gitaarmuziek. Het Ierse Gurriers heeft de post-punk omarmd en heeft daar noiserock aan toegevoegd. Deze combinatie zorgde er voor dat de band uit Dublin de gebalde vuist al snel de lucht in kreeg en het publiek van voor- tot achteraan in beweging kreeg. De ruige lompe gitaren vlogen om de oren en daarnaast waren de krijsen van frontman Dan Hoff ook goed hoorbaar. Gurriers zou dan ook zowaar de opvolger van A Murder Capital en misschien zelfs Fontaines DC kunnen worden. Ook Gurriers maakt zich oprecht boos over diverse zaken, de opkomst van extreem rechts maakt hen kwaad, maar ook vreest men voor de toekomst van onze planeet. De boodschappen zaten verpakt in snoeiharde songs met messcherpe gitaren, dus wie dat niet helemaal heeft gekregen door het moshen en springen zou thuis alsnog het album Come And See eens een luisterbeurt kunnen geven.
Slechts een paar meter verderop waren er op deze eerste festivaldag wederom gitaren te vinden. De show van President was al eventjes begonnen en velen hoorden dan ook al wat de band allemaal in huis had, maar zag ook dat President veel meer was dan alleen maar een band die metalcore uitademde. Waren we echter bij een concert of een of ander duister ritueel. Op het podium stond een preekstoel en er klonken soms soort van preken door de speakers. Deze hoogmis werd geleid door een frontman wiens gezicht niet zichtbaar was evenals de andere bandleden. President hield het allemaal graag wat mysterieus, maar gelukkig bleven wel de harde gitaren overeind alsmede de harde screams van de frontman. Doordat de band met regelmaat met interludes werkte kwam de show echter niet helemaal op gang. Ergens deed dit optreden dan ook denken aan Spiritbox, een act die ongeveer hetzelfde deed. Net zoals die band verliet ook President al voortijdig het podium en liet het publiek wat verbaasd achter.
Gelukkig hoefde niemand lang te treuren over die vroegtijdige vertrek, want wederom een tent verderop was het tijd voor de volgende gitaarband. De liefhebber van ruig gitaarwerk hoefde dan ook niet te klagen op deze eerste festivaldag. Men moest misschien eerder uitkijken dat men niet te vroeg ging pieken, want dan zou de show van de Viagra Boys wellicht het laatste zijn wat men op deze dag zou zien. De Zweden hebben ondertussen al een flinke reputatie opgebouwd en niet voor niets is het behoorlijk druk in de Bravo. Het publiek had er zin in en vanaf de eerste tonen stond de show direct aan! Het was tijd voor moshpits en crowdsurfers en dat was bijzonder voor een tent die vaak laat in de avond het podium is voor diverse dance-acts, de plek voor house, trance, techno en dergelijke. Nu overheersten de gitaren en zag men hoe frontman Sebastian Murphy de bezoekers bij de keel greep en vloekend, tierend en spugend over het podium banjerde. Wat een podiumbeest! Wederom was het postpunt wat de klok sloeg en net zoals bij eerdere bands had ook Viagra Boys een boodschap voor de wereld. Zo maakte men zich druk over verslavingen en was ook de term Free Palestine weer hoorbaar. Daarnaast eerde Viagra Boys hun overleden bandmakker Benjamin Vallé met een nummer, dus niet alles had gelukkig een politieke lading. De boodschap werd prima vormgegeven in sleazy rocksongs en dat zorgde ervoor dat het publiek maar bleef beuken en het zweet van het plafond droop. Viagra Boys deed dan ook precies wat er van heb werd verwacht, de Bravo op de grondvesten doen trillen, een complete chaos achterlatend.
Wie vervolgens nog voldoende energie overhad kon zich in de X-Ray tot in de laatste uurtjes nog vermaken. Zo werd last-minute de hulp van Grote Geelstaart ingeroepen en stond de Zeeuwse band zowaar op Lowlands. Misschien had eigenlijk de band er sowieso al moeten staan, want de afgelopen tijd was de band al op heel wat plekken te zien en waren velen al onder de indruk van Grote Geelstaart. Ook vandaag maakte dat dubbele drumstel op het podium de nodige indruk en werd het publiek in de X-Ray getrakteerd op een wall of sound, waarbij de betere luisteraar hoorde dat de band weldegelijk in het Nederlands zong. De noiserock was bikkelhard en deed de trommelvliezen trillen. Grote Geelstaart deed niet aan standaardcoupletten en refreinen, men zocht het graag wat complexer en inventiever op, waardoor het voor sommigen misschien net wat te hooggegrepen was.
Na het optreden van Grote Geelstaart was het nog niet gedaan in de X-Ray. Tot laat in de nacht waren er nog optredens van Violent Magic Orchestra en Kaboutertje Putlucht. De eerste festivaldag van A Campingflight To Lowlands Paradise had dan ook meer dan genoeg te bieden. Ok, we moeten toegeven dat een grote rockact als headliner ook wel wenselijk was, maar we hebben ons niet hoeven vervelen en met een tevreden gevoel maakten we ons dan ook klaar voor een tweede festivaldag.
Foto’s door Corinne Jansen-Vulders – Rockportaal.nl
