Je zult (eindelijk) een tour maken in het buitenland en reist af naar Italië voor een paar mooie optredens. Tijdens het inchecken in je eerste hotel blijkt echter dat een stel brutale dieven je complete tourbus leegstelen waardoor je met lege handen staat.
Dat overkwam het Belgische/Nederlandse gemaskerde zestal van No Kings Allowed in 2025. Er werd met succes een crowdfundingcampagne opgestart en werd het doel al snel behaald.
Een jaar later komt No Kings Allowed met een heruitgave van de eerste EP Dethroned. Het bleek dat de composities op Dethroned live succesvol worden ontvangen, maar in de loop van de tijd ontsteeg, mede door wat bezettingswisselingen, de muziek het origineel. Het leek NKA dan ook goed om de originele composities opnieuw op te nemen. Ondertussen werkt de band aan nieuw materiaal voor een nieuw album dat het vervolg op een New Era zal zijn.
De EP gaat van start met titelnummer Dethroned en meteen is de energie die het in zich heeft voelbaar. De onderliggende gitaarmelodie schuurt de basis glad en de combinatie van grunts en clean vocals van Jorgi Vanhees en Yarno Lammens past daar naadloos in. Ondertussen, vooral in de stevigere stukken, laten bassist Glenn d’Hondt en drummer Rik Lamers zich niet ongetuigd. Dit is muziek waarin de elementen uit deathcore en metalcore tot het uiterste worden uitgedaagd door NKA.
Wanneer No Kings Allowed wordt ingezet met een prachtig stuk klassiek georiënteerd stuk muziek wordt de spanning ook meteen opgebouwd. Terwijl de vioolklanken zich nog niet laten wegsturen, weet Rik Lamers het geheel van extra kracht te voorzien om daarna na twee minuten de rest uit te nodigen tot een snel en explosief vervolg. De zang kan hier gezien worden als een duet waarin Yarno het voortouw neemt in de refreinen en het contrast mooi neerzet.
Wanneer Kings niet allowed zijn, is het ergens bijzonder dat de EP een vervolg krijgt met My Queen. Weer maakt NKA gebruik van een kudde engelen die het zware karakter van My Queen integer inleidt. Dat langzame tempo past uitstekend in de krachtige indruk die de band wil neerzetten. Daarbij is ook deze compositie uitstekend opgebouwd met een gevarieerd stuk muziek. Hier is duidelijk dat enige deathcoreinvloeden vanuit de band welkom zijn en gebruikt worden voor een fijne wending in de compositie. Met drie van de vier composities in mijn hoofd waarbij de haren nog nazwaaien van het headbangen, gaat NKA verder met de afsluiter A Bloodsoaked Crusade. Een compositie die enigszins een ander geluid laat horen en mij doet denken aan de metal van een Max Cavalera. Dit vermengen ze met een gitaargeluid dat bij Parkway Drive gebruikt kan worden en ondertussen wisselen de clean vocals en de grunts zich mooi af. Deze afsluiter laat een band horen die van alle markten thuis is bewijst nog maar eens de kwaliteit van dit zestal dat thuishoort op de grote internationale festivals.