Terwijl sommige bezoekers nog hun roes aan het uitslapen waren op de festivalcamping van Lowlands waren andere Lowlanders alweer bezig met de outfit van de dag, een lekker ontbijtje en een laatste blik op het blokkenschema. Ook op deze tweede festivaldag in Biddinghuizen lonkte er heel wat moois, Maakten de nieuwe muzikale beloftes het waar?
De eerste muzikale act waar veel bezoekers veel van hadden verwacht was Violet Grohl. Men had verwacht dat de appel niet ver van de boom zou vallen, maar de dochter van Foo Fighters-frontman Dave Grohl tapte uit een heel ander vaatje dan haar vader. Zo kwam deze dame niet bulderend met een gitaar het podium bestormen om vervolgens met een luide schreeuw haar publiek te verwelkomen. Nee, Violet Grohl kwam nadat haar band al op het podium stond haar bandleden begroeten en nam plaats achter haar microfoon waarvan ze vervolgens drie kwartier niet zou wijken. Geen dansjes, geen bewegingen, nee puur een zangeres die tijdens haar eerste festivalshow wat zenuwachtig achter haar microfoon zou staan. Op de achtergrond stond haar naam groots geprojecteerd, maar deze status kon ze vandaag vooralsnog bij lange na niet waarmaken. Samen met haar band liet ze horen dat ze door de jaren ’90-rock was beïnvloed, waarbij later zou blijken dat The Breeders onder andere een inspiratiebron was. Ook zou je PJ Harvey aan dat lijstje kunnen toevoegen. Haar band nog wel zijn best, maar deze act kwam werkelijk op alle fronten nog wat te kort om echt indruk te maken.
Wie echt wakker geschud wou worden hoefde vanuit de India slechts een paar meter te lopen om vervolgens in de X-Ray muzikaal te worden verwend door Guilt Trip. De band uit Manchester trok vanaf het eerste moment alle registers open en frontman Jay Valentine nodigde vervolgens uit om deel te nemen aan een circlepit of moshpit. Het was metalcore all over the place en tot ver buiten de X-Ray werd deze show gevolgd. Wat een energieke show, perfect om wakker geschud te worden. Samen met het publiek ging de band er dan ook helemaal voor, de glimlach op de gezichten van de bandleden spraken boekdelen, men had er zin in! Men had zin om enorm hard te gaan, maar daar stak de techniek even een stokje voor. Guilt Trip wou net weer een song instarten toen de stroom eruit klapte en minutenlang werd er volop gewerkt om weer te kunnen rocken. Het publiek had op dit moment even de tijd om bij te komen en nadat de boel weer was opgestart kon iedereen weer helemaal los gaan. Vuisten in de luchten, beuken, springen, Guilt Trip was de uiltieme ochtendgymnastiek!
Al het gehele festival ging in het over de opmars van Geese. De band uit New York maakte afgelopen jaar het album Getting Killed, wat zou uitgroeien tot album van het jaar en beleefde hun definitieve doorbraak. Voor de shows in Paradiso en Doornroosje was ineens geen kaartje meer te koop. Dat de band in 2022 ook al op Lowlands speelde was men even vergeten, het draaide om het nu, het draaide om de show van Geese in de Bravo. Velen waren al ruim op tijd in de tent aanwezig, want men verwachtte dat de Bravo zou uitpuilen, maar niets was minder waar. Ook toen eenmaal de heren uit New York het podium betraden was er nog voldoende plek in de Bravo, maar een volgende keer zou dat best wel eens anders kunnen zijn. Geese speelde die set waar iedereen zou naar uitkeek. Men bouwde nog langzaam op, maar vanaf het derde nummer, Au Pays du Cocaine werd het publiek al snel voor zich gewonnen. Men mocht zich vergapen aan het geweldige stemgeluid van frontman Cameron Winter. De melancholie droop er dan ook vanaf en was door heel de Bravo meetbaar. Vervolgens ging men weer volop rocken en hoe mooi was het dan ook dat de regie continu een paar fans lieten zien die compleet uit hun dak gingen. De Geese-hype bleek dan ook meer dan terecht, keer op keer gebeurde er steeds meer tijdens de show en bleek alles meer op zijn plek te vallen. Het eerder genoemde Getting Killed-album was dan ook de leidraad voor deze show, waarbij als uitsmijter Trinidad werd gespeeld, waarbij de Bravo uit zijn dak ging en de gevleugelde woorden “There’s a Bomb in my Car” uit volle borst meebrulde en aan het moshen ging. Geese was dan ook een van die beloftes voor de toekomst en zou zowaar een volgende keer in de Alpha kunnen staan.
Totale chaos en anarchie! Dat zouden zowaar de slotwoorden kunnen zijn na het optreden van Speed in de X-Ray. De band uit Sydney heeft de hardcore al jarenlang omarmd en gaf op deze zaterdag een masterclass op Lowlands. De show was nog amper begonnen of de band wou al circlepits en wall of deaths zien. Vanaf dat moment was dit podium geheel van Speed en van niemand anders. Geen opgelegde regels van de security, Speed bepaalde wat er moest gebeuren en dat varieerde van diverse moshpits tot aan crowdsurfen en zelfs tot stagediven. De bezoekers in Biddinghuizen werden continu aangemoedigd op het podium te komen en vanaf daar een duik te nemen in het publiek, iets wat bij de een net wat succesvoller verliep dan bij de ander. Menigeen zal daarna toch nog wel een flinke blauwe plek hebben overgehouden aan een poging, maar op dat moment was de show van Speed het mooiste feestje van Lowlands. Speed speelde hard en meedogenloos, maar had net zoals vele andere acts wel een boodschap over te brengen.. Muziekliefhebbers spreken uiteindelijk allemaal dezelfde taal en vanavond was dat geen Nederlands, geen Engels, maar Hardcore! De stuiterende en bulderende bandleden gaven alles wat ze te bieden hadden en uiteindelijk kon de security alleen maar toekijken en er voor zorgen dat er geen gewonden vielen. Het zweet droop van het plafond, de versterkers stonden op standje elf en uiteindelijk ging iedereen met een euforisch gevoel de deur uit, wat een show!
Royal Blood was een van de namen die als allerlaatsten werden toegevoegd aan de lineup van A Campingflight To Lowlands Paradise en velen maakten bij het horen van die naam een sprongetje. Het rockduo is enorm populair in ons kikkerlandje en dat was ook te merken in de Heineken, waar het behoorlijk druk was op deze zaterdagavond. Toen dan ook de lichten doofden brak er een flink gejuich los en mochten bassist annex frontman Mike Kerr en drummer Ben Thatcher de tent op zijn kop komen zetten en met opener Out Of The Black had Royal Blood meteen goud in handen. Het publiek at meteen uit hun hand en zong de nummers mee en lieten zowaar “the horns” zien. Tegenwoordig zag men vaker dat er van handen een hartje werd gemaakt, maar het oude bekende symbool was nu veelvoudig weer te zien. Het beproefde recept van Royal Blood werd ook vandaag weer getoond, de basgitaar van Mike bleek met hulp van zijn voetpedaal ook als een gewone gitaar te klinken en zijn vriend Ben wist met harde klappen de rest vorm te geven. Royal Blood speelde heerlijke rocksongs, die ook fans van bijvoorbeeld Queens Of The Stone Age zouden kunnen bekoren. Good old classic rock klonk er door de tent, maar al snel bekroop ook het idee dat niet alle geluiden van dit duo afkwamen en bezoekers die helemaal vooraan stonden zagen dan ook links in het donker een mannetje druk bezig. Niet alles was dan ook zoals het leek, maar was dat erg? Absoluut niet, Lowlands kreeg die grootse rockshow waar het zin in had en liet zich overduidelijk horen bij songs zoals How Did We Get So Dark?, Lights Out en afsluiter Figure It Out. Royal Blood speelde vanavond dan wel veel nummers van hun gelijknamige debuutalbum, maar ook lieten de heren met het nummer Ten Over Ten horen dat er weer veel meer nieuw materiaal aan zat te komen, maar vanavond was de tent van Royal Blood en probeerde menigeen na afloop een van de drumstokken of een van de plectrums te bemachtigen. Royal Blood was dan ook wederom de ideale festivalact!
De organisatie van Lowlands was ook dit jaar bezig met het continu sleutelen aan de formule. Er was wat commentaar op de programmering. Men wou ook tot later in de avond kunnen genieten van live-optredens en gitaarwerk en na een geslaagde vrijdagavond stond er in de Heineken rond de klok van twaalf uur wederom iets moois te wachten. Lambrini Girls, de punkrockers uit Brighton waren naar de polder gekomen om even een duidelijke boodschap af te geven. Je gedraagt je tegen vrouwen, je gedraagt je tegen leden van de LGHTBQ+ Community, Palestina moet bevrijd worden, er was geen ruimte voor fascisten en zelfs Geert Wilders moest het ontgelden deze avond. Vakkundig werd dan ook de tent gesloopt in Biddinghuizen, de show was nog maar amper begonnen of frontdame Phoebe wou al een gigantische wall of death zien. De energieke zangeres had overigens wel meer noten op haar zang, want niet veel later werd het publiek uitgedaagd. Men kreeg de keuze om de grond te poepen, een menselijke piramide te bouwen of toch maar voor die allergrootste moshpit te gaan. De optie om een piramide te bouwen werd nog even overwogen, maar die hele grote moshpit moest het dan worden en onder de strakke regie van de Lambrini Girls kwam deze er en het Lowlandspubliek ging er massaal voor. De punkrock van deze dames leende zich er perfect voor en de dames bleven het publiek maar oppeppen en deden dat zeer vermakelijk, maar zelfden verloren ze het verkondigen van een boodschap uit het oog. Zo waren er gigantische opblaasballen waarop de tekst Cunty was gedrukt, waarop men opkwam voor de zelfliefde, maar ook lanceerden ze met Big Dick Energy een aanklacht tegen de masculiene man, kortom een punkrockshow uit het boekje, heel veel boodschappen in een korte tijd. Lambrini Girls waren dan ook de ideale afsluiter voor deze tweede festivaldag.
Foto’s door Corinne Jansen-Vulders – Rockportaal.nl
