Een van de zekerheden in het leven is dat het Muziekgebouw in Eindhoven een mooi divers programma heeft. Hoewel Metal en Jazz een gouden combinatie is, is dit niet echt voor de hand liggend. Gelukkig heeft Rick Wakeman, die eerder dit jaar optrad in het Muziekgebouw, een creatieve zoon, Adam, die nog samen met Ozzy Osbourne heeft gespeeld. Niet zo gek dat hij zijn liefde voor Jazz met de muziek van Black Sabbath combineert. Samen met bassist Jack Tustin en drummer Arthur Newell, speelde hij een reeks klassiekers van de legendarische band uit Birmingham, maar dan net even anders.
Toen Jazz Sabbath in 2020 werd opgericht, was ik benieuwd of het genre hierdoor ook bij niet-jazzliefhebbers zou gaan klikken. Enkele vrienden die ik uit de metal scene ken, begonnen de jazz platen die ik voor ze draaide te omarmen in plaats van te vragen of ik dat ‘’kattengejank’’ niet even af kon zetten. Afgelopen vrijdag was de zaal voornamelijk gevuld met metalheads zelf, een teken dat dit een winnende combinatie is.
Eigenlijk zou een bijzondere band als Jazz Sabbath het verdienen om op het grote podium in plaats van de kleine zaal te staan. Ook voor het geluid en de akoestiek. Wellicht komt het door onze plek op het balkon, maar het eerste nummer, Snowblind is mij verteld, kwam zo hard binnen dat ik niet gelijk herkende wat ze speelden. Na het eerste nummer kondigde Wakeman het volgende nummer, N.I.B., op een humoristische manier aan. Een klassieker zoals deze is in iedere vorm herkenbaar en het geluid werd stukken beter naarmate de avond vorderde.
De set bestond uit een mix van deep-cuts en hits, het was te verwachten dat Paranoid en Changes werden gespeeld. Voor mij was het hoogtepunt een prachtige uitvoering van mijn favoriete Sabbath nummer, Spiral Architect. Hoewel Paranoid, op Planet Caravan na, in zijn geheel werd gespeeld, was er ook genoeg aandacht voor de andere albums die de band tot en met 1973 maakte.
Hoewel er rond metal een bepaald stigma lijkt te hangen, kan niet ontkend worden hoe experimenteel een hoop van het rijke oeuvre van Black Sabbath is. Dat kwam in de jazz uitvoeringen misschien nog beter naar voren. Paar dat met eigen inbreng in de vorm van improvisatie en je hebt een indrukwekkende avond gebracht door een ontzettend getalenteerd drietal dat duidelijk net zo van het optreden genoot als het publiek.