De weergoden waren de bezoekers van A Campingflight To Lowlands Paradise drie dagen lang vrij goed gezind. De kleine regenbuitjes mochten geen naam hebben en de zon had zich met grote regelmaat laten zien. Het waren dan ook de ideale omstandigheden voor het festival, wat in het verleden ook wel eens met flinke modderplassen te maken had. De rubberen laarzen waren dan ook niet nodig en dat verhoogde alleen maar de sfeer en ook op deze derde en laatste festivaldag was er weer genoeg om naar uit te kijken.
Het startschot van de zondag van Lowlands werd gegeven in de Lima waar Politie Warnsveld de eerste vrolijke tonen lieten horen. De afgelopen tijd was deze groep al op heel wat plekken te zien en nu vandaag ook op Lowlands. Politie Warnsveld was heel slim in dat gat gesprongen van de Nederlandstalige ska/reggae die sterk deed denken aan bands zoals Bazzookas en Luie Hond, maar uiteraard ook goed naar Doe Maar had geluisterd. De enthousiaste band ging vol bravoure van start en binnen no time zorgde de aanstekelijke muziek dat de hele tent aan het dansen sloeg. Hoewel de nummers misschien wel allemaal heel vrolijk in het gehoor klonken waren er weldegelijk serieuze teksten in de nummers verstopt. Zorgen om de wereld, het milieu en de politiek, het kwam allemaal aan bod. Eigenlijk zoals de band zelf al zong op Tikkende Tijdbom. Het waren niet louter eigen songs die Politie Warnsveld liet horen. Het spelen van Klein Orkest-cover Laat Mij Maar Alleen bleek dan ook een gouden zet, uit volle borst werd dit nummer meegezongen. De zondag was dan ook meteen goed begonnen!
In de X-Ray ging het er vervolgens net wat ruiger aan toe. Het was tijd voor Teen Mortgage, een rockduo uit Baltimore wat voornamelijk hardcore speelde. James Guile was de gitarist van dienst en zijn compagnon Ed Barkauskas nam plaats achter het drumstel en samen zetten ze binnen een paar nummers het mooie rockhol van Lowlands op zijn kop. Het was vooral een mooi schouwspel om naar te kijken, want James schreeuwde zijn longen uit zijn lijf en drummer Ed leek het juist bijna geen moeite te kosten om zijn drumpartijen te spelen. Bijna als een ervaren jazz-drummer speelde hij zijn partijen, terwijl James de menigte compleet gek probeerde te maken. Op het vroege tijdstip van de dag lukte dat nog ook. Hardcore- en punkbands hebben in de regel altijd wel een politieke boodschap en ditmaal moest de huidige president van de Verenigde Staten het ontgelden. Het liefst zagen ze hem nog met zijn hoofd onder de guillotine belanden. Teen Mortgage speelde redelijk duistere hardcore en dat werd prima ondersteund door fantastische visuals, waarin de duivel regelmatig te zien was evenals freaky poppen en quasi dansjes. Het publiek smulde er van en beloonde dat met een circlepit die zorgde voor een hossende menigte.
Veel Nederlandse artiesten durven zich bijna niet te wagen aan politieke thema’s. Velen durven zich niet uit te spreken en tegen de heilige huisjes te schoppen, maar daarin was Sophie Straat absoluut een uitzondering. De Amsterdamse kwam volop in het nieuws wegens uitspraken die ze bij eerdere shows deed en spoiler alert, ook vandaag werd de witte man ook weer vrolijk naar achteren gedelegeerd. Alvorens dat zover kwam schopte de zangeres tegen de eerder genoemde huisjes. Sophie Straat kwam op voor de LGHTBQ Community, voor het recht voor vrouwen, sprak zich openlijk uit tegen racisme en fascisme en liet geen moment onbenut om haar mening te verspreiden. Ook in haar teksten haalde ze met regelmaat deze thema’s aan, waardoor deze activiste op alle fronten van zich liet horen. Op Let Me Tell You Something ‘Bout My Country drukte ze zich nog in het Engels uit, maar de boodschappen in het Nederlandse Om 6 Gaan We Eten, Dansen Met De Dood en uiteraard Mannenbaby waren maar als te duidelijk. Haar band was in vorm en dat kon ook gezegd worden voor Sophie Straat die de Bravo al snel in haar achterzak had. Lowlands was misschien ook wel de ideale plek voor haar om haar mening te ventileren. Dat aan het einde de witte man naar achter werd gedelegeerd voelde niet als iets negatiefs. Sophie riep op dat er voldoende plekken waarop mannen wel vooraan konden staan, bij acties voor een goed doel bijvoorbeeld! Sophie Straat wist vandaag haar boodschap over te brengen met deze ijzersterke show en smoorde de onwetende media overtuigend de mond.
Twee jaar geleden speelde Wunderhorse nog in de Lima op Lowlands, maar soms kan het ineens heel hard gaan. Zo mocht vandaag de band uit Cornwall op een prominente spot in de Heineken spelen. Dat was niet voor niets, want Wunderhorse had serieuze stappen gemaakt in hun carrière en zorgde er voor dat de tent goedgevuld stond alvorens zanger Jacob zich liet zien op het grote podium. De Heineken is snel in de ban van de nineties-rock die door Wunderhorse werd gespeeld. Het stemgeluid van zanger Jacob bleek hier perfect bij te passen en de puntige songs zorgde dat het publiek met regelmaat aan een moshpit begon, maar ook waren er wat crowdsurfer te spotten in deze grote tent, die compleet werd ingepakt door Wunderhorse. Het hoefde niet allemaal even snel of hard, de band nam ook nog de tijd voor een uitgesmeerde solo of zette een song wat extra kracht bij door een nummer nog wat intenser te spelen dan op het album. Bij een show van Royal Blood zou men praktisch ook gewoon het album kunnen opzetten, maar Wundrhorse deed net dat stapje extra, waardoor de show wat extra glans kreeg. Diegenen die tijdens Lowlands continu op zoek waren naar rockbands konden dan ook bij Wunderhorse tevreden de vuisten in de lucht doen gaan.
Voor een laatste maal meldden we ons bij de X-Ray voor de show van Teen Jesus and The Jean Teasers. De band uit Australië had absoluut de meest creatieve bandnaam van deze editie en allitereerde net zoals King Gizzard and the Lizard Wizard, een band die a) ook uit Australie kwam en b( ook al op Lowlands speelde. De band bestaat louter uit dames en deze besloten een heerlijke punkset te spelen zonder een keertje te moeten schreeuwen over Free Palestine of een foute Amerikaanse president. Nee, deze band speelde rechttoe rechtaan rocksongs en eigenlijk voelde dat best wel lekker. Een keertje geen politiek thema, maar genieten van vlotte songs, die door het publiek werden beloond met een dansje. Volgens de bandleden was dit hun eerste Nederlandse festival en hadden ze gedacht dat er niemand zou komen opdagen. Het Nederlandse publiek kon de show wel waarderen en toen de band t.A.T.u. coverde met All The Things She Said had het publiek wat de rest van de nummers niet kende ook wat mee te zingen. De cover zorgde dan ook meteen voor een hoogtepuntje van de show. Veel nummers leken uiteindelijk erg veel op elkaar, maar eigenlijk was dat niet erg. Hun enthousiasme en fijne gitaarspel zorgde voor een aangename afwisseling op deze editie van Lowlands.
Het gehele weekend was er al merchandise te zien van Turnstile en ook bij de verkooppunten gingen de shirts als warme broodjes over de balie. Dat het dan ook behoorlijk druk zou zijn bij de Alpha was te verwachten, maar aangezien Lowlands dit jaar niet was uitverkocht was er toch nog voldoende ruimte om de show goed te kunnen zien. Vanaf het startschot werd het publiek getrakteerd op een te gekke show door de band uit Baltimore. Een uur lang klonk er hardcore punk en post-punk door de grootste tent van het festival, waarbij zanger Brendan Yates als absolute brulboei ook meteen de grote aanjager bleek te zijn. Daarnaast kon hij wederom rekenen op de kunsten van drummer Daniel Fang, wat was hij wederom in vorm en zat hij met een grote glimlach achter zijn drumkit. De show van Turnstile zorgde ervoor dat er menig hartje de lucht in werd gestuurd, maar ook werden vele handen ingezet om de crowdsurfers in de lucht te houden. Turnstile haalde alles uit de kast om hun fans te vermaken, zo wou men graag iedereen zien, dus ook bij elkaar op de rug gaan werd aangemoedigd. Het publiek ging compleet uit hun dak en werd met grote regelmaat in beeld gebracht. Op de setlist prijkten voornamelijk songs van de laatste twee albums, waarbij de heren duidelijk een stijlkeuze hadden gemaakt. Het tempo wat lager, de muziek wat intenser. Het was overigens nog behoorlijk warm in de tent en dat zal op het podium ook wel geweest zijn, waardoor de band met hun interludes soms even een adempauze inlasten. Vervolgens werd het publiek weer compleet ingepakt door de Amerikaanse rockers die bijna als headliner gebombardeerd hadden kunnen worden. Een euforisch gevoel maakte zich meester rondom de Alpha, wat een show, wat een klasse!
Met de laatste tonen van Turnstile eindigde voor Rockportaal ook Lowlands 2026, een editie waarin duidelijk naar voren kwam dat de rockmuziek zijn terugkeer aan het maken is en dat de organisatie continu aan het sleutelen is aan het festival. De verwachtingen voor volgend jaar zijn dan ook weer hooggespannen. Sommige bezoekers die al jarenlang op het festival kwamen dreigden af te haken, maar waren door de afgelopen drie dagen in Biddinghuizen toch weer aan het twijfelen geraakt. Lowlands blijft in beweging, Lowlands blijft interessant en Lowlands blijft het mooiste festival van het land!
Foto’s door Corinne Jansen-Vulders – Rockportaal.nl
