Heeft Exodus nog een introductie nodig? Deze Bay Area thrash pionier was al actief in 1979 (!) en was de leerschool voor Metallica gitarist Kirk Hammett. Daarnaast is gitarist Gary Holt met pauzes lid van de band, naast zijn werk met Slayer. Hoe legendarisch wil je het hebben? Ook op dit album is Gary terug, inclusief vocalist Rob Dukes, die na een pauze van 2014 tot 2025 zijn stem weer mag laten horen. Niet gek dan ook, dat dit alweer het twaalfde studioalbum is van de band.
Maar begint de leeftijd dan ook te tellen? Het eerste nummer 3111 start namelijk vrij rustig. Al gauw blijken we op het verkeerde been te zijn gezet en gaat de spreekwoordelijke zweep er weer over. Wat dat betreft hulde aan bandlid van het eerste uur, Tom Hutning die de drums nog steeds zo weet te geselen als in zijn jonge jaren.
Met de ervaren klasbakken aan boord van Gary en Lee Altus weet je natuurlijk dat het gitaarwerk wel snor zit. Neem nu bijvoorbeeld de knappe gitaartandem die The Changing Me opent of de zompige, dreigende openingsriff van titelnummer Goliath. Ook de virtuoze solo’s op Promise Me This en afsluiter The Dirtiest Dozen maken indruk.
Soms hoor je op een album invloeden terug van andere bands. In dit geval zal het natuurlijk meer andersom zijn, dat de bands juist beïnvloed zijn door Exodus. Zo had circle pit starter Beyond The Event Horizon niet misstaan op een Slayer album en doet Violence Works me soms wat denken aan Prong en Summon of the God Unknown aan Pantera.
Met deze plaat levert Exodus weer af wat we gewend zijn. Een prima thrash plaat waarin ze laten horen waarom ze zo invloedrijk zijn. De bands die in hun kielzog volgden overtreffen ze echter niet.