Wanneer je wat langer meedraait, is het ook leuk wanneer een band je er weet op attendeert dat er een nieuw album aan zit te komen. Zo ook met de band dAWN die met hun muziek sterk terug grijpt op de symfonische rock uit de vorige eeuw. Het vorige album One Night uit 2022 is langs me heen gegaan maar met Melancolia presenteert de band nieuw werk waarin sterke arrangementen en verhalen samenkomen.
De luisteraar vindt zeven nieuwe composities die volgens dAWN eenzaamheid, verlangen, herinnering, verlies en menselijke kwetsbaarheid verkennen. In de opener Falling Girl komt de symfonische rock je al tegemoet. Ergens zorgt het toetsenspel van Julien Vuataz voor een lichte sci-fi ervaring hoewel daar niet de nadruk op ligt. Het stemgeluid van René Degoumois is helder en licht hoog. Een stemgeluid dat niet iedereen meteen ligt. dAWN neemt ruim de tijd voor de instrumentale stukken en dat is prettig.
Het stemgeluid van René doet denken aan Jon Anderson van Yes. Dat komt ook terug in het prachtige If. Het gitaarspel ingetogen en mooi neergezet. Het wordt afgewisseld met emotionele zang en het is fijn dat de gitaarmelodie die de rode draad vormt, dan ook steeds terug komt. De teksten lijken niet heel moeilijk te volgen waardoor de compositie meer gaat pakken. Ook in Lose Control zijn er overeenkomsten met Yes te vinden. Hier ligt het, behalve de falsetstem, zeker ook aan de manier van zingen.
Maar dAWN is veel meer dan een stemgeluid. Dat blijkt in het instrumentale Nothingness. Het ingetogen karakter uit If komt hier terug. Het is languit op je rug in het gras liggen en je laten meevoeren met de klanken van dAWN waarin zeker ook de keyboards een belangrijke rol spelen in het totale geluid.
Dat blijkt ook uit de start van The Flying Man. Hier is het een orgelgeluid dat de show steelt. Na een intro van een minuut verandert de stijl licht en pakt de symfonische kant van dAWN het meer over. De compositie wordt langzaam en gedegen opgebouwd en er is genoeg ruimte voor muzikale tussenstukken. Vanaf 3.25 minuut wordt dat duidelijk. Diverse solo’s passeren de revue en dit stuk muziek is echt wel muziek voor symfofielen.
Verder vind je op het album Afterall, een compositie die niet tot een heel bijzonder exemplaar gerekend kan worden, maar wel lekker klinkt. Ik moet zeggen dat ik de productie wat ‘kaal’ vind. Het album sluit af met Waiting For The K. Met ruim twaalf minuten een flinke zit. Ik mag wel genieten van het stemgeluid van René, maar in deze compositie komt zijn stem niet altijd even goed uit de bus. Muzikaal wordt er aardig gespeeld met intensiteit, tempo en stijl. Er wordt een sfeer gecreëerd dat uiteindelijk overloopt in een kleine verandering. Ook hier is het geluid een beetje ‘klinisch’. Een synthsolo mag ook hier in deze lange compositie niet ontbreken en wordt mooi afgewisseld met de gitaar. Verder is er genoeg variatie zodat de twaalf minuten snel voorbij vliegen.
Melancolia is een lekker album barstensol symfonische rock. Ik denk dat je van het stemgeluid van René moet houden. Zelf vind ik het heel goed passen in het karakter dat Melancolia uitstraalt. Liefhebbers van symfonische rock (en van Yes) zou ik aanraden om dit album zeker een luisterbeurt te geven.