Carnifex zijn veteranen in het deathcore-genre. Begonnen in 2005 heeft deze formatie rond frontman annex brulboei Scott Ian Lewis door de jaren heen een negental albums uitgebracht. Met More Than Misery is de band toe aan de tiende langspeler. Eens kijken wat de heren te bieden hebben.
In de bijgeleverde biografie wordt trots vermeld dat de band trouw is gebleven aan hun oergeluid, ondanks wisselingen in muzikale trends. Dat is ook precies wat More Than Misery is, namelijk onversneden blackened deathcore. Alle elementen van het genre, zoals massieve breakdowns, diverse soorten blastbeats en nog brutere gitaarmuren komen voorbij op nummers, zoals The Process Of Pain, Coffin Crowned King en Roses & Rotting Corpses.
De vocalen van frontman Scott Ian Lewis hebben op More Than Misery nog niks aan kracht ingeleverd. Zijn screams en grunts klinken nog altijd zeer overtuigend. Ook het smaakvolle soleerwerk van Neal Tiemann op No Gods Only Graves, Gothic Serpent en het titelnummer geven het album een zeer welkome melodieuze impuls. Ook de symfonische elementen geven het album het ‘blackened’ gevoel.
Het enige probleem dat ik met dit album heb, is de productie. Ik begrijp dat deathcore een bepaalde bruutheid nastreeft, maar is het echt nodig om het geluid zo te comprimeren dat alle kracht uit de instrumenten wordt gezogen?
Carnifex heeft met More Than Misery een prima deathcore album uitgebracht. Alles wat het genre uniek te bieden heeft, komt terug op dit album. Qua productie, dat zal ongetwijfeld een kwestie van smaak zijn.