Confusion Field is een progressief rockproject uit Finland. Tenminste, zo wordt het vermeld. In principe is Confusion Field meer hét project van multi-instrumentalist Tomi Kankainen. Hij combineert elementen uit de rock, pop en elektronische muziek tot zijn eigen geluid, waarin keyboards een belangrijke rol spelen. Tomi is sinds de jaren tachtig actief in de muziek en heeft in diverse projecten (basgitaar) gespeeld. Alle invloeden en ervaringen (van melodische pop tot en met deathmetal) neemt hij mee bij het schrijven van nieuwe muziek.
Uiteindelijk besloot hij in 2017 dat het tijd werd voor zijn eigen project. Op de eerste twee album werd hij bijgestaan door drummer Petri Honkonen en gitarist Markus Jämsen. Voor dit derde album werkte hij samen met drummer Martino Malacrida en nam hij zelf de rest voor zijn rekening.
Resilience Remains kwam een maand geleden al uit, maar de negen nieuwe composities zijn het waard om een review te krijgen op onze website. Confusion Field is het beste te plaatsen in de progressieve hoek, maar dan wel die hoek waar veel gebruik wordt gemaakt van de synthesizer en het geluid van de jaren tachtig nadrukkelijk aanwezig is.
Het stemgeluid van Tomi is helder en heel fijn om te horen. Ergens hoor ik veel overeenkomsten met de muziek van het Australische Voyager. Dat is duidelijk hoorbaar in Maintain The Uncertainty. Synthesizer en drum openen op een uiterst doeltreffende en aanstekelijke manier het album en de elektronische progrock spreekt meteen aan. Het toetsenspel is duidelijk de rode draad in de compositie en ik ben een liefhebber van net even die onregelmatige ritmes die in Maintain The Uncertainty zijn verwerkt.
Confusion Field onderscheidt zich geregeld met fijne riffs die de compositie dragen. In Conjuring Conflict wordt dat bij de start al ingezet. Hoewel de zang de aandacht daarna vraagt, ligt dat riffgeluid steeds op de achtergrond om geregeld weer naar voren te komen als metronoom. Deze herhaling zorgt ervoor dat de compositie netjes blijft hangen. Daarbij is het allemaal netjes opgebouwd met coupletten die netjes naar het refrein toewerken.
Een andere compositie die vanuit een riff de aandacht vraagt is The Echo Collector. Herkenbaar maar toch weer anders, want hier krijg ik het idee dat het gitaargeluid weer richting Muse gaat.
Over de hele linie krijg ik steeds een goed gevoel wanneer ik naar het album luister. Soms word ik getriggerd door een drumritme zoals in Sea Of Irrelevance of door de fijne wendingen die in Blame Gravity worden ingezet.
En dat de veer niet altijd gespannen hoeft te zijn, bewijst Confusion Field in Is That All en Restricted Area. Composities die meer gericht zijn op het overbrengen en vastzetten van gevoel. Steeds is het stemgeluid van Tomi voor mij een belangrijke factor in de muziek van Confusion Field. Het verveelt geen moment, voelt heel vertrouwd aan (het zou ook zomaar passen in een compositie van Lonely Robot) en verbindt voor mij de heerlijke muziek uit de jaren tachtig met de hedendaagse progressieve rock.
Resilience Remains is dus eind September al uitgekomen, maar het zo’n album dat je steeds opnieuw kunt horen en daarbij een fijn gevoel krijgt.