Erk Aicrag en Racso Agroyam floreren met hun muziek op de huidige onrustige tijd. Thema’s die voorbij komen zijn algoritmes, het leveren van commentaar achter je scherm en een meedogenloze strategie om alles te vernietigen wat van waarde is voor een ander. De vrolijkheid spat er ook deze keer niet vanaf. Hocico levert niet direct kritiek, maar omarmt de thema’s en zorgt dat ze vuig, ruig en dansbaar in muziek vertaald zijn. Soms verpakt in heftige dark electro, zoals op Traitors en The Screen. Regelmatig ook in aanstekelijke en meer melodieuze electro met soms een vleugje EBM (zoals op 10 Seconds Left) om het af te maken. Luister bijvoorbeeld naar Dark Paradigm en Playground of Scars. Het instrumentale Marked by the Dark, El Silencio de La Noche en Echoes of the End zijn rustige maar vooral dreigende rustpuntjes op de plaat. Blood on the Wires is een echte industrial metal stamper. De live gespeelde drums en elektrische gitaar zorgen voor wat extra oomph. Drum ’n bass en dance zijn niet veilig op het explosieve Brainrot. Helaas ook nu weer wat middelmaat om de tijd te vullen, zoals Twisted Promises (I Suffocate!). Gelukkig opgevolgd door een van de verrassingen op dit album. Hey Tú! met Rafael Reyes van Prayers swingt je letterlijk de dansvloer op. De twee Mexicanen weten met Unseen Horror Scenes een degelijke plaat te brengen. Soms verrassend goed, maar over het algemeen een bevestiging dat Hocico na al die jaren nog steeds Hocico is.