Beggars Bliss is blues-rock met ballen; een solide, groovende ritmesectie, gierende gitaren en intense vocalen. Dit muzikale kwartet uit Derby doet misschien niets nieuws, maar ze doen het met kunde en heel veel passie. De spelvreugde en expressie spat uit je speakers.
Tien tracks die je aan veel classic rock uit de seventies kan doen denken. Bad Company, Aerosmith, Grand Funk Railroad en meer van die kant op. De pakkende gitaarlicks doen qua timing en nonchalant aandoende aanslag vaak aan bijvoorbeeld Joe Perry denken. Door een mooie mix en behoorlijk expressieve uitvoering van gruizige kartelrandjes en harmonieuze lijnen, ontstaat ook een lekkere dynamiek. Gelukkig heeft de productie hierin ook een positieve rol gespeeld, door niet alles binnen een heel nauwe bandbreedte te houden, maar soms ook iets even behoorlijk te laten pieken, of juist niet te benauwd voor een stukje “leegte”.
De arrangementen zijn goed doordacht, maar komen toch heel spontaan over en ook aan een stukje variatie is duidelijk gedacht. De nummers kunnen heftig grooven, maar ook lekkere ritmische twists bevatten. Er wordt behoorlijk uitgepakt qua stevig rocken, maar er kan ook stuk rustiger gemusiceerd worden; een country-achtige component a la Slobberbone klinkt door in Dusk Till Dawn en het navolgende I’m On Fire is een schitterende power-ballade. De hekkensluiter Rabbit Hole is naar mijn idee toch echt iets meer afwijkend; vooral door de zang moet ik hierbij heel erg denken aan Pearl Jam. Maar ja, ook dat is toch eigenlijk weer een compliment lijkt me. Heel fijn debuutalbum, waar de band met recht heel trots op mag zijn, lijkt mij zo.