Hoe goed en innovatief de studio albums van Britse rockgroep The Who ook zijn, voor mij gaat er niets boven hun live registraties, het legendarische Live at Leeds in het bijzonder. De band ziet dit zelf ook, wat geresulteerd heeft dat er de afgelopen jaren een reeks live platen is verschenen, afwisselend tussen archief opnames en hedendaagse optredens. Hierbij komt de vraag kijken of het dan nog wel de moeite waard is om al deze albums aan te schaffen, er is immers uren luisterplezier te beleven aan het al verschenen materiaal.
Ondanks dit alles, worden de optredens die als plaat verschijnen zorgvuldig uitgekozen door de band. Als je alles hebt beluisterd, moge het duidelijk zijn dat geen optreden hetzelfde is. Of dit nu komt door een unieke locatie, afwisselende set list waarbij verzoeknummers van artiesten zoals Paul Weller worden gespeeld, ieder album heeft iets unieks. Zo ook Live at Eden Project. Dit optreden vond plaats in een botanische tuin in Cornwall, Engeland. Originele bandleden Roger Daltrey en Pete Townshend worden bijgestaan door het England Philharmonic Orchestra. Het is dan ook geen verrassing dat het album opent met een selectie afkomstig van rock-opera Tommy, waarbij de band in de jaren zestig al liet zien dat een orkest rock muziek naar nieuwe hoogtes kan tillen.
De waarde die het orkest toevoegt is vanaf het begin duidelijk. Een bombastisch geluid, dat dankzij een prachtige opname goed tot haar recht komt. Natuurlijk overschaduwt dit het luide, energieke en herkenbare gitaarspel van Townshend niet, het moment dat hij de eerste akkoorden van Overture speelt, is het hoogstaand genot. Daltrey bewijst dat hij op 79-jarige leeftijd zijn stem nog lang niet is verloren. Alsof dat tijdens de reeks Tommy-nummers nog niet duidelijk was, bevestigt My Generation dit later in de set nog eens.
Hoewel de band sinds hun reünie in 1996 nog nieuw studio materiaal heeft uitgebracht, gaat de set niet verder dan It’s Hard, het laatste album voordat ze uit elkaar gingen. Dat wil niet zeggen dat de set list voorspelbaar is. We zien de juiste afwisseling tussen hit singles, fan-favorites en deep cuts, waarbij het ondergewaardeerde Cry If You Want hopelijk een aantal luisteraars motiveert om ook de periode na Keith Moon een kans te geven. Over deze periode gesproken, het van hetzelfde album afkomstige Eminence Front, is het laatste nummer voordat het orkest een pauze neemt, waarna Roger en Pete de intieme setting van Eden Project optimaal benutten.
Vol overtuiging laten ze blijken hoe tijdloos debuut plaat My Generation nog is aan de hand van een uitstekende interpretatie van The Kids Are Alright. De akoestiek van de botanische tuin wordt goed benut, zonder de kracht van het originele nummer te verliezen. Ook hier blijkt maar weer hoe goed Daltrey nog bij stem is en tijdens Won’t Get Fooled Again had ik moeite met geloven dat deze opname niet uit hun hoogtijdagen stamt. Als afsluiter van de set, speelt de band Baba O’Riley, ook afkomstig van Who’s Next, het album waar mijn liefde voor The Who begon. Live at Eden Project is een uitstekende live registratie, wat op momenten het niveau van mijn favoriete live plaat met gemak evenaart.