Het album Myth uit 2023 van ditzelfde Sun Q is destijds zeer goed ontvangen hier en wordt ook nog steeds wel gedraaid. De hoes is veelbelovend; zijn ze vanuit hun psych rock component meer richting psych rock/stoner gegaan? Nee, met het nieuwe album Mythwave hebben ze zes nummers van het album uit 2023 in een tachtigerjaren wave-jasje gegoten.
De psychedelische (garage/blues) rock klinkt opeens wel heel anders met de overvloed aan elektronica en lijkt, helemaal in vergelijking met de lekkere kartelrandjes van de voorganger, behoorlijk gelikt of zelfs bijna over-geproduceerd. Toegegeven; deze nieuwe muzikale richting is een stuk minder mijn kopje thee in vergelijking met de originele uitvoeringen, dus dit zal niet een uitsluitend positief verhaaltje zijn. De titels hebben ook enige aanpassing ondergaan; zo is bijvoorbeeld Dionysus getransformeerd naar Dionysus Level. Muzikaal is dit van een bevlogen psych-pop-rock song met heel pakkende dynamiek naar een vrij frivool eighties liedje gegaan met goedkope drumbeat. Het klinkt (mij) een stuk minder intens, maar wel vrolijker en misschien voor veel mensen toch aantrekkelijker (en dat terwijl zo’n wave component ook juist nog veel meer dramatiek kan inbrengen). Hetzelfde is van toepassing bij Children Glitching (voorheen Children Singing); enkele behoorlijke aanpassingen in het arrangement, toevoeging van keyboards en drumcomputer en het gaat van gepassioneerde psych rock met een bite, naar een zeer dansbaar eighties deuntje. Oké, de dwarse freak ingrediënten komen zo nu en dan (gelukkig) ook met de synthesizers wel weer tevoorschijn, maar terwijl met bijvoorbeeld een piano of Hammond ook heel veel expressie gebracht kan worden, gebeurt dat hier naar mijn smaak niet. In ieder geval niet zoals ik dat met de gitaar en in de algehele dynamiek van de originele versies ervaren heb. De zeggingskracht is voor mij op één of ander manier weg met deze nieuwe benadering. Dit geldt wat mij betreft voor dit hele album. De muzikale uitvoering van enkele keyboard stukken is bijzonder knap en de vocale bijdragen van Elena Tyron zijn overigens nog steeds zeer indrukwekkend. Misschien kunnen ze mij persoonlijk niet meer zo raken, maar zijn er heel veel andere mensen die deze aanpak juist helemaal geweldig vinden. Ik ben (toch wel) benieuwd naar het vervolg.