EBM en industrial act Divider zorgt met Zero voor beweging. De dwingende beats zijn niet alleen hard en zuiver, maar klinken soms eerder als klappen van handen. Een ding hebben ze wel gemeen. Ze roepen op tot bewegen. Soms zeurderig aanhoudend, zoals op Cavernous Enclosures en Debased. Het werkt wel. De meestal vervormde zang mag dan meestal blijven hangen in eentonigheid, de elektronica doet dit meestal niet. De elektronica klinkt vaak veelzijdig, beweeglijk en interessant. Door die drukte in de muziek helpt het dat de zang eentonig(er) is en dat de beats een bepaalde basis aanhouden. Het zorgt voor een vast ankerpunt in het volgen van de muziek. Dat begint al op Artifacts, maar wordt doorgezet op alle andere nummers. Zero is een soort van ode aan de jaren negentig toen de band ontstond. Het heeft tegelijk een modern gevoel. Dat komt mede door het experiment. Burning Concrete en Unmitigated doen het zonder woorden. Juist dan komt de (donkere) dance en electro kant van Divider nog verder naar boven. Reciprocate is een rasechte EBM stamper. Niet alles is goud wat blinkt. Dat zit er met de keuze van de muziek ook wel in. Zo is Nought Point Zero een wel heel eentonig gebeuren en dat ook nog eens zo’n vijfenhalve minuten lang. Het daaropvolgende Iodine kent hetzelfde probleem. Het tekent de kracht en daarmee tegelijk ook de zwakte van Zero. Indringende muziek voor liefhebbers, vervelend voor degenen die niet zoveel ophebben met beats, industrial, vervormde zang en EBM.