Het creatieve brein achter Fading Light is Simon ‘Totleben’ Bossert, beter bekend als voormalig gitarist van Totengeflüster. Daarnaast is hij actief als multimediaal kunstenaar voor onder andere Keep Of Kalessin, Night In Gales en Nyktophobia. Met The Spell Of A New Dawn brengt de heer Bossert nieuw plaatwerk uit.
Met The Spell Of A New Dawn zit Fading Light ferm in het symfonische blackmetalkamp, zeg maar tussen het betere werk van Dimmu Borgir, Old Man’s Child en Cradle Of Filfth. Nummers als Crowned In Might, The Return, Seeds Of Death en Far Away From The Stars zijn memorabel en zitten solide in elkaar. De heer Totleben heeft een prima strot en alle genrevakjes worden netjes afgevinkt. Kortom, het een en ander is van een gietijzeren kwaliteit.
In dit laatste zit precies mijn probleem met dit album. Ondanks het consistente karakter laat The Spell Of A New Dawn niets nieuws horen. Dit type muziek werd ruim 25 jaar geleden al door Dimmu Borgir en Cradle Of Filth met meer finesse en durf gespeeld. Een frisse muzikale invalshoek was daarom welkom geweest.
Ook de kristalheldere productie van knopenkoning Joost van den Broek is naar mijn smaak te clean voor dit soort muziek. Een beetje vuigheid om een ijzige sfeer te bevorderen, is echt niet verkeerd. Nu klinkt Fading Light als een Epica die blackmetal speelt.
Zoals eerder gezegd is The Spell Of Dawn van Fading Light geen verkeerde plaat. De heer Totleben biedt kwaliteit, maar kleurt tegelijkertijd naar mijn smaak teveel binnen de lijntjes. Misschien de volgende keer naar Noorwegen voor een echt ijzig gevoel?