Pantheïst is de band van de uitgeweken Griek Kostas Panagiotou. Hij startte de band in Antwerpen (B), met een bezetting van Belgen, maar inmiddels opereert hij vanuit de UK. In de band zitten vandaag – behalve Kostas – een Ierse sopraan, een Bulgaar en twee Britten. Uncanny Times is het zevende studio-album van Pantheïst.
Voor de albumreleaseshow keerde Pantheïst nog eens terug naar Vlaanderen, naar de ontwijde kerk van Maarkedal (Marca) waar zopas nog de derde editie van het festival Church of Doom georganiseerd werd. De groots opgezette releaseshow kwam er misschien omdat Pantheïst getekend heeft bij Argonauta Records. Dat zie je ook in het aantal reviews voor het nieuwe album.
Uncanny Times is een mooi nieuw hoofdstuk in deze pioniers van de funeral en atmospheric doom. Na een loopbaan van 26 jaar weet Kostas heel precies hoe Pantheïst moet klinken. Dat deze bezetting, op drummer Fanel na, al een flink aantal jaren samen is en al eerdere releases uitbracht, maakt dat de band op dit zevende full album heel organisch en naturel klinkt. De neuzen staan in dezelfde richting. Het doel en de weg ernaartoe toe zijn duidelijk.
De vocalen van Linda vormen een perfect contrast met de grunts van Kostas. Samen met de slopende doom en dat zeurende, meeslepende orgeltje is dit Pantheïst in zijn meest pure vorm en op zijn allerbest. Zo verrassend als op hun debuut O Solitude zal Pantheïst misschien wel nooit meer klinken, maar in funeral doom kennen ze hun gelijke niet. Het is mooi hoe de hele band zich per track ondergeschikt maakt aan de song. Geen overdaad, geen overbodig gejengel, maar veel rust en ruimte in elk nummer.
Mijn favoriet op Uncanny Times is zonder meer het instrumentale Entropy, met zijn heel lange, progressieve aanloop, de netjes opgebouwde spanning en de welgemikte gitaarsolo’s naar het einde. Het is nochtans één van de kortste en misschien voor de band de meest atypische tracks op dit album, maar op dit nummer klinkt Pantheïst behalve vertrouwd ook vooral inventief en knisperend fris. Als je dat na 26 jaar voor elkaar hebt, dan kan je alleen maar tevreden terug- en vooruit kijken, vermoed ik. Op een mooie tweede plaats zet ik dan The Final Journey.
Uncanny Times is een heel bevlogen en authentiek album van een bandleider die weigert om op zijn lauweren te gaan rusten en die blijft vechten voor een nog bredere erkenning.